zarejestruj się zaloguj się

Chłoniak nieziarniczy

Tekst: lek. Mateusz Spałek
Chłoniak nieziarniczy
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 24. marca, 2015

Chłoniak nieziarniczy to nowotwór układu chłonnego. Rozwija się u dorosłych i u dzieci, jednak u najmłodszych pacjentów rokowanie jest gorsze. Istnieje wiele typów tego nowotworu. W przebiegu choroby dochodzi do rozrostu komórek układu odpornościowego – limfocytów. Chłoniak nieziarniczy rozwija się skrycie, a jego objawy nie są specyfczne. Leczenie zależy od typu zmian.

lek. Mateusz Spałek
AUTOR
SPIS TREŚCI:

    Czym są chłoniaki nieziarnicze?

     

    Chłoniaki nieziarnicze to choroby nowotworowe układu chłonnego, w których następuje nieprawidłowy rozrost jednego z rodzaju komórek limfoidalnych (układu odpornościowego – limfocytów lub komórek macierzystych, z których powstają). Są bardzo zróżnicowaną grupą chorób o odmiennym obrazie klinicznym, przyczynach, predyspozycjach, częstości występowania, agresywności, sposobie leczenia i rokowaniu.

    Można jednak zauważyć pewną zależność – u dorosłych częściej występują podtypy o mniejszej złośliwości i agresywności, natomiast nieziarnicze chłoniaki u dzieci cechuje zwykle duża szybkość progresji, wysoka złośliwość i znaczna agresywność kliniczna.

    Chłoniaki nieziarnicze to bardzo zróżnicowana grupa chorób. Wybrane rodzaje nowotworu to:

    • nowotwory limfoidalne z komórek prekursorowych – chłoniak limfoblastyczny z komórek T lub B,
    • chłoniak limfocytowy,
    • chłoniak grudkowy,
    • pierwotny jelitowy chłoniak grudkowy,
    • pierwotny skórny z dużych komórek,
    • chłoniak rozlany,
    • ziarniniak grzybiasty,
    • zespół Sézary’ego,
    • pierwotny skórny chłoniak z dużych komórek anaplastyczny,
    • pierwotny skórny,
    • chłoniak z dużych komórek.

     

    Podział kliniczny chłoniaków

     

    Z klinicznego punktu widzenia chłoniaki dzieli się ze względu na agresywność:

    • indolentne (powolne) – przeżycie w przypadku nieleczonej choroby jest mierzone w latach, w tej grupie znajduje się 35–40% wszystkich chłoniaków nieziarniczych, znajdują się tutaj między innymi: chłoniak grudkowy, chłoniak limfocytowy, chłoniak strefy brzeżnej, ziarniniak grzybiasty;
    • agresywne – przeżycie w przypadku braku leczenia mierzone jest w miesiącach, do tej grupy zalicza się prawie 50% chłoniaków nieziarniczych, a najczęstsze podtypy to: chłoniak rozlany z dużych komórek B, chłoniak z obwodowych komórek T, chłoniak z dużych komórek anaplastyczny;
    • bardzo agresywne – przy braku leczenia przeżycie mierzy się w tygodniach lub dniach, są najrzadszymi chłoniakami nieziarniczymi (około 5%), przykładem jest chłoniak Burkitta).

     

    Jakie są przyczyny rozwoju chłoniaka nieziarniczego?

     

    W większości przypadków są nieznane. Badania naukowe ujawniły kilka czynników, które zwiększają szansę na rozwój nieziarniczego chłoniaka:

    • czynniki infekcyjne:
      • wirus Epstein-Barr – związek z chłoniakiem Burkitta, mięsakiem z komórek dendrytycznych grudek chłonnych, pozawęzłowym chłoniakiem z komórek NK/T;
      • wirus ludzkiej białaczki z komórek T HTLV – jak sama nazwa wskazuje, jest jedną z przyczyn chłoniaka z komórek T;
      • helicobakter pylori – ma związek z chłoniakiem żołądka;
      • HHV-8 – ten wirus zwiększa szansę na rozwój pierwotnego chłoniaka wysiękowego oraz chłoniaka z dużych komórek B powstałych w przebiegu wieloośrodkowej choroby Castlemana;
      • wirus WZW typu C – jest czynnikiem ryzyka rozwoju śledzionowego chłoniaka strefy brzeżnej z komórek B;
      • infekcja wirusem HIV – predysponuje do dużej grupy chłoniaków.
    • chemikalia: polichlorowane bifenyle, dioksyny, fenytoina, niektóre herbicydy.
    • uprzednie leczenie: radioterapia i chemioterapia.
    • choroby genetyczne: zespół Klinefeltera, zespół ataksja-teleangiektazja, zespół Chediaka-Higashiego.
    • choroby autoimmunologiczne: zespół Sjögrena, celiakia, reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń rumieniowaty układowy.

     

    Chłoniak nieziarniczy – objawy

     

    Objawy chłoniaka nieziarniczego są bardzo niespecyficzne, ponieważ nowotwór może rozwinąć się praktycznie w każdym miejscu w organizmie. Choroba rozwija się skrycie i często z pierwszymi symptomami pacjent trafia do szpitala w stanie nagłym (nawet zagrożenia życia).

    Mogą to być:

    Inne objawy mogące wskazywać na chłoniaka nieziarniczego, które powinny skłonić do udania się do lekarze to między innymi:

    • długo utrzymująca się gorączka bez żadnej znanej przyczyny,
    • nocne poty,
    • chudnięcie bez wyraźnej przyczyny (więcej niż 10% masy ciała w ciągu pół roku),
    • wyczuwalne węzły chłonne (najczęściej niebolesne, zbite),
    • bóle brzucha o nieznanym pochodzeniu,
    • żółtaczka,
    • krew w stolcu,
    • objawy niedokrwistości (osłabienie),
    • bladość skóry,
    • przyspieszenie tętna.

     

    Diagnostyka chłoniaka nieziarniczego

     

    Najważniejszym badaniem jest pobranie całego węzła chłonnego do przebadania przez histopatologa pod mikroskopem. Z tego materiału wykonuje się pogłębioną analizę cytogenetyczną i molekularną by dokładnie ustalić podtyp choroby.

    W celu określenia, czy są zajęte inne narządy, lekarz może zalecić wykonanie diagnostyki obrazowej:

    Niezbędne jest również biopsja szpiku kostnego (by zobaczyć, czy jest zajęty przez chłoniaka). Gdy lekarz podejrzewa rozsiew choroby do ośrodkowego układu nerwowego, może zdecydować się na pobranie płynu mózgowo-rdzeniowego poprzez punkcję lędźwiową.

     

    Chłoniak nieziarniczy – leczenie i rokowanie

     

    Jest zależne od agresywności chłoniaka nieziarniczego, podtypu chłoniaka oraz czynników związanych ze stanem pacjenta (wiek, choroby współistniejące, prognoza).

    W chłoniakach indolentnych metodą z wyboru we wczesnych stadiach jest radioterapia – pozwala na eliminację choroby. W przypadku większego zaawansowania zaleca się chemioterapię, jednak dopiero w momencie wystąpienia objawów choroby.

    Większość indolentnych chłoniaków nieziarniczych w dużym stadium zaawansowania jest nieuleczalna. Wyjątkiem są np. chłoniaki typu MALT żołądka – eradykacja (usunięcie) wywołującej go bakterii Helicobakter Pylori pozwala na cofniecie się choroby w 70–80% przypadków. Rokowanie jest zwykle dobre – z chorobą można żyć wiele lat.

    Chłoniaki o agresywnym przebiegu są wrażliwe na chemioterapię. Typowo wykorzystywany schemat powoduje remisję (czyli cofnięcie się choroby) u więcej niż połowy chorych, a pełne wyleczenie u 1/3. Rokowanie zależy od rozpoznania i reakcji na chemioterapię. Chłoniaki o bardzo agresywnym przebiegu wymagają stosowania bardzo intensywnej chemioterapii opartej o wiele toksycznych leków. Rokowanie jest zmienne.

    Autor: lek. Mateusz Spałek
    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Chłoniak żołądka

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.