zarejestruj się zaloguj się

Choroby weneryczne

Tekst: lek. Kamila Osińska
Choroby weneryczne
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 16. stycznia, 2014

Choroby weneryczne, czyli przenoszone podczas stosunków seksualnych, obejmują coraz to większą grupę ludzi, co może być odzwierciedleniem zmieniających się trendów w obyczajach seksualnych. Choroby przenoszone drogą płciową mogą być wywoływane przez bakterie jak i przez wirusy. Zróżnicowane objawy, nie tylko z obszaru okolicy płciowej, stanowią niekiedy trudne zadanie diagnostyczne w praktyce lekarza.

lek. Kamila Osińska
AUTOR
SPIS TREŚCI:

    Choroby weneryczne – objawy

     

    Choroby weneryczne, prawidłowo powinny być nazywane infekcjami przenoszonymi droga płciową, ponieważ nie zawsze dają objawy zakażenia organizmu. Pośród dróg szerzenia należy tu zaliczyć prócz stosunków dopochwowych, także oralne i analne. Ponadto część chorób wenerycznych może dodatkowo przenosić się z matki na dziecko – wewnątrzłonowo (transmisja poprzez łożysko), z mlekiem matki podczas karmienia czy wśród osób, które zażywają narkotyków drogą dożylną – poprzez używanie tego samego sprzętu do podawania narkotyków. Infekcje te mogą być przenoszone poprzez krew, nasienie, wydzielinę z pochwy i wiele innych płynów pochodzących z ciała.

    Typowe objawy chorób wenerycznych, które powinny skłaniać do wizyty u lekarza to:

    • ropna wydzielina z pochwy (jeżeli pojawiła się w przeciągu kilku dni po stosunku seksualnym),
    • ropna wydzielina z penisa,
    • owrzodzenie lub grudki w okolicy narządów płciowych i jamy ustnej,
    • pieczenie cewki moczowej podczas oddawania moczu,
    • powiększenie węzłów chłonnych zwłaszcza pachwinowych, ale także z innych rejonów ciała,
    • bóle podbrzusza,
    • krwawienie z pochwy niezwiązane z menstruacją.

    W przypadku pojawienia się, któregoś z objawów, nie należy zwlekać z wizytą o dermatologa, ginekologa lub urologa. Część chorób wymaga podjęcia terapii antybiotykami (zwłaszcza pochodzenia bakteryjnego). Stosowanie innych preparatów nie prowadzi do wyleczenia.

     

    Choroby bakteryjne i pierwotniakowe

     

    Rzeżączka

     

    Rzeżączka – infekcja objawiająca się najczęściej kilka dni po stosunku dopochwowym, bez prezerwatywy, w postaci:

    • ropnej wydzieliny z cewki moczowej,
    • pieczenia podczas oddawania moczu,
    • ropnych upławów,
    • bólu podbrzusza,
    • nieprawidłowego krwawieniem z pochwy,
    • świądu narządów płciowych.

    Mężczyźni mogą skarżyć się dodatkowo na ból i obrzęk jąder. Niekiedy może przebiegać bezobjawowo. Ma to miejsce, zwłaszcza wtedy gdy osłabiona jest funkcja układu odpornościowego, np. infekcja HIV, przyjmowanie niektórych leków, jak sterydy czy leki immunosupresyjne.

    W przypadku bezobjawowego rozwoju infekcji, dochodzi do szerzenia się zakażenia na cały organizm. Może dojść do zajęcia typowych narządów bądź rejonów ciała. Najczęstsze jest zapalenie stawów, które objawia się bólem, obrzękiem i zwiększeniem temperatury stawu. Ponadto w wyniku szerzenia się infekcji z dolnych dróg rodnych na górne – trzon macicy, jajowody, które mają swoje wolne ujście w jamie brzusznej, dochodzi do zajęcia sąsiadujących narządów.

    Zapalenie narządów miednicy mniejszej może również wpływać na funkcję wątroby i tworzeniem się ropni w jej okolicy. Zajęcie jajowodów zagraża ich niedrożnością, co skutkuje niepłodnością. U mężczyzn najbardziej typowe jest zapalenie najądrzy, które to znajdują się na górnym biegunie jąder i odpowiadają za magazynowanie plemników. W wyniku zajęcia ich przez proces zapalny, mogą stać się niedrożne i być również powodem niepłodności.

     

    Kiła

     

    Kiła to choroba do niedawna uważana za wyjątkowo rzadką, obecnie obserwuje się wzrost częstości zachorowań. Do zakażenia dochodzi poprzez kontakt ze zmianą skórną – owrzodzeniem, na ciele osoby chorej. To kraterowate, niebolesne owrzodzenie – zawiera liczne komórki bakteryjne na swoim dnie, które są przenoszone podczas kontaktu ze zdrową skórą. Sączące, niebolesne owrzodzenie to objaw kiły pierwszorzędowej. Mogą współwystępować gorączka, powiększenie węzłów chłonnych w okolicy zmiany skórnej. Jeśli infekcja nie zostanie rozpoznana na tym etapie dochodzi do dalszego szerzenia się choroby, w następstwie czego rozwija się kiła dwurzędowa. Typowo ma postać drobnoplamistej wysypki na dłoniach i podeszwowej stronie stóp, powiększają się węzły chłonne, zauważalne jest osłabienie czy łysienie. Z kolei kiła trzeciorzędowa obejmuje przypadki zajęcia układu nerwowego i sercowo-naczyniowego. Zazwyczaj rozwija się po 15-20 latach trwania nieleczonej kiły. Istnieje duże zagrożenie dla płodu matki chorej na kiłę.

     

    Chlamydioza

     

    Chlamydioza to grupa chorób wywoływana przez bakterie z grypy Chlamydiae – zwykle bezobjawowa, dlatego też często jest późno rozpoznawana. Jeżeli daje dolegliwości to najczęściej po upływie 1-3 tygodni od kontaktu seksualnego. Występują upławy u kobiet, a u mężczyzn wydzielina z cewki moczowej, ból podczas oddawania moczu, pobolewania w podbrzuszu.

     

    Rzęsistek pochwowy

     

    Rzęsistek pochwowy – choroba wywoływana przez pierwotniaka Trichomonas vaginalis. Daje zielono-żólte, pieniste upławy, o nieprzyjemnym zapachu, świąd okolicy sromu i pochwy, także może pojawić się ból podczas oddawania moczu i współżycia.

     

    Choroby wirusowe i pasożytnicze

     

    HIV

     

    HIV – to infekcja wirusowa szczególnie znamienna w skutkach, o poważnym rokowaniu. Pierwsze objawy mogą obejmować gorączkę, wysypkę, powiększenie węzłów chłonnych. Wraz z rozwojem infekcji dochodzi do załamania odporności organizmu i zajmowania przez inne patogeny kolejnych narządów. Obecnie w przypadku potwierdzenia zakażenia HIV stosuje się terapię antyretrowirusową, która spowalnia rozwój AIDS. Hamowane są źródła potencjalnej transmisji zakażenia.

     

    Opryszczka narządów płciowych

     

    Opryszczka narządów płciowych jest wywołana przez wirusa HSV typu 1 lub 2. Charakterystyczne są tu zmiany skórne typu pęcherzyki, wypełnione surowiczym płynem, na zmienionej zapalnie skórze, które pękają i tworzy się owrzodzenie, szczególnie zakaźne dla partnera. Najczęstszym objawem jest tu świąd skóry okolicy zainfekowanej. Owrzodzenie zazwyczaj boli. Ważne jest, że nie ma możliwości wyleczenia się z infekcji HSV. Jedno zakażenie oznacza infekcję towarzyszącą przez całe życie. W przypadku choroby, spadku odporności, objawy mogą nawracać i być powodem znacznych dolegliwości bólowych w rejonach gdzie występują zmiany skórne.

     

    HPV – wirus brodawczaka ludzkiego

     

    Zakażenie wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) ma postać zazwyczaj charakterystycznych wypustek, o kalafiorowatym kształcie w okolicy płciowej. Jest szczególnie niebezpieczny w kontekście możliwego rozwoju raka szyjki macicy (inicjuje go).

     

    Mięczak zakaźny

     

    Mięczak zakaźny – występują tu małe, perłowe grudki na skórze. Jeśli chodzi o grupę dorosłych typowo do zakażenia dochodzi podczas kontaktów seksualnych. Z kolei w przypadku dzieci są one zakażane np. podczas kąpieli w basenach, korzystania ze wspólnych ręczników. W tym przypadku zazwyczaj dochodzi do samoistnego wyzdrowienia, ale działania lecznicze mogą przyspieszyć ten proces.

     

    Wirusowe zapalenie wątroby – WZW typ B i WZW typ C

     

    Wirus zapalenia wątroby także może być transmitowany drogą płciową. Spośród wirusów zapalenia wątroby możemy mówić o 2 typach – HBV i HCV, pozostałe – HAV, HDV, HEV, przenoszone są drogą pokarmową. Wirusowe zapalenia wątroby w części przypadków początkowo bezobjawowe, mogą rozwinąć się w chorobę, która całkowicie zaburza funkcję wątroby, powodując jej niewydolność i zagrożenie życia pacjenta. Wirus HCV uznawany jest za jedną z przyczyn raka wątroby.

     

    Choroby pasożytnicze

     

    Wśród chorób pasożytniczych przenoszonych drogą płciową, należy wymienić:

    • wesz łonową,
    • świerzb.

    Typowe są tu zmiany skórne w odpowiedniej lokalizacji, które są wynikiem bytowania pasożytów na ciele człowieka. Do zakażenia dochodzi na skutek bezpośredniego kontaktu w trakcie aktu płciowego.

     

    Diagnozowanie i leczenie

     

    Ważne jest, by w przypadku diagnozowania w kierunku jednej choroby wenerycznej, wykluczyć obecność innych. Szczególnie częste jest współwystępowanie kilku jednostek chorobowych, takich jak HIV, kiła, rzeżączka, chlamydioza, rzęsistek pochwowy. Ważny jest tu także aspekt współdiagnozowania partnera i ewentualnego równoległego leczenia.

    W przypadku infekcji bakteryjnych odradza się kontakty seksualne do momentu pełnego wyleczenia obydwojga partnerów. Możliwe są kolejne infekcje tym samym patogenem - nie ma odporności na infekcje bakteryjne wywołujące choroby weneryczne.

    W przypadku infekcji bakteryjnych i pasożytniczych możliwe jest leczenie przyczynowe, czyli wyeliminowanie patogenów z organizmu człowieka. Najczęściej stosuje się antybiotyk bądź w przypadku pasożytów – kremy, maści zabijające wymienione patogeny. W większości chorób wirusowych nie ma możliwości wyeliminowania patogenów z organizmu, zakażenie towarzyszy człowiekowi przez całe życie

    Jedyną metodą, która może zapewnić  100% skuteczność jest abstynencja seksualna. Z kolei pośród znanych metod antykoncepcji jedynie metody barierowe mogą wykazywać skuteczność w zapobieganiu chorobom wenerycznym. Znane są następujące metody barierowe w przypadku stosunków dopochwowych: prezerwatywy męskie, prezerwatywy żeńskie, kapturki naszyjkowe. Ich skuteczność jest zróżnicowana (największa pośród nich dla prezerwatywy męskiej). Jednak zabezpieczona jest jedynie powierzchni narządów płciowych, które pokrywała. Zmiany skórne mogą lokalizować się także w przylegających rejonach ciała, co stanowi źródło transmisji, mimo stosowania prezerwatywy.

    Główne czynniki ryzyka chorób wenerycznych to liczne kontakty seksualne, częste zmienianie partnerów, stosunki bez użycia prezerwatywy. Należy pamiętać, że jedynie kontrola objawów u lekarza w korelacji z pełnym wywiadem chorobowym, obejmującym życie seksualne pacjenta, umożliwiają zastosowanie odpowiedniej diagnostyki i terapii. Ważne jest również podkreślenia, że brak w danej chwili objawów nie wyklucza obecności choroby wenerycznej.

    Autor: lek. Kamila Osińska

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.