zarejestruj się zaloguj się

Dziecko i sport

Tekst: Dorota Nowicka
Dziecko i sport
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 20. czerwca, 2013

Warto zapewnić dzieciom prawidłowe wychowanie w duchu sportu. Sport to współdziałanie, walka, odpowiedzialność za siebie, za innych zawodników, to cel do osiągnięcia, satysfakcja i nagroda. Z drugiej strony to częste kontuzje, trudne treningi i współzawodnictwo.

SPIS TREŚCI:

    Dzieci i rywalizacja sportowa

     

    Przy obecnym stanie wiedzy medycznej, nie ma potrzeby poddawać w wątpliwość korzyści jakie niesie za sobą regularne uprawianie sportu. Sport to współdziałanie, walka, odpowiedzialność za siebie, za innych zawodników, to cel do osiągnięcia, satysfakcja i nagroda. Z drugiej strony to częste kontuzje, trudne treningi i współzawodnictwo. Mimo wszystko warto zapewnić dzieciom prawidłowe wychowanie w duchu sportu.

     

    Sport a rozwój dziecka

     

    Korzyści z regularnej i dostosowanej do wieku i możliwości aktywności fizycznej są trudne do przecenienia. Poza tym sport jest źródłem zabawy i rozrywki. Sport jest bardzo ważny dla rozwoju dziecka, ponieważ uczy dzieci odpowiedzialności za własne zdrowie i kształtuje dobre nawyki na resztę życia.

     

    Sport wspomaga rozwój fizyczny:

     

    • kształtuje mięśnie i kości,
    • wyrabia refleks, poprawia koncentrację i umiejętność skupienia uwagi,
    • zmniejsza ryzyko otyłości,
    • zmniejsza objawy stresu i depresji.

     

    Sport wspomaga rozwój intelektualny. Dzieci aktywne fizycznie:

     

    • mają lepsze wyniki w nauce,
    • lepiej zarządzają czasem,
    • uczą się umiejętności jednoczesnego myślenia i wykonywania czynności,
    • podejmują szybciej decyzje, łatwiej rozwiązują problemy i myślą strategicznie,
    • uczą się przetwarzać wiele informacji jednocześnie — obserwują przeciwnika i kolegów z drużyny, słuchają wskazówek trenera itp.,
    •  jako dorośli częściej kończą szkoły wyższe, mają lepszą pracę i wyższe zarobki.

     

    Sport wspomaga rozwój psychiczny. Dzieci aktywne fizycznie:

     

    • mają większe poczucie własnej wartości,
    • rzadziej cierpią na stany lękowe i depresję, rzadziej występują u nich skłonności samobójcze i chęć angażowania się w niebezpieczne zachowania (np. narkotyki),
    • w wieku dorosłym, mają lepszą kondycję fizyczną i psychiczną.

     

    Sport wspomaga rozwój społeczny (rozgrywki i drużyny to miniaturowe odzwierciedlenie systemu społecznego). Dzieci aktywne fizycznie:

     

    • rozwijają umiejętności przywódcze i pracy zespołowej,
    • wzbogacają wiedzę na temat zasad panujących w społeczeństwie i ról,
    • doświadczają wsparcia emocjonalnego rodziców podczas kibicowania,
    • zawiązują przyjaźnie z rówieśnikami,
    • mają okazję do nawiązania kontaktów z dziećmi z różnych środowisk.

     

    Sport kształtuje charakter. Dzieci aktywne fizycznie:

     

    • uczą się stawiać sobie cele i określać etapy dochodzenia do nich
    • czerpią radość z osiągnięć i łatwiej znoszą porażki
    • dążą do doskonałości, stawiając sobie coraz wyższe wymagania
    • nie poddają się w obliczu klęski, stawiają sobie nowe cele i nie ustają w wysiłkach
    • lepiej radzą sobie z rozczarowaniem i czerpią korzyści z wyzwań
    • konfrontują się z wartościami moralnymi i uczą się je wdrażać (np. rozwiązując dylemat między fair play, a chęcią wygrania)
    • uczestniczą w życiu lokalnej społeczności

     

    Sport u dzieci a rodzice

     

    Dziecko warto zainteresować konkretną dyscypliną sportu dobraną do wieku i zainteresowań dziecka i dostosować swoje oczekiwania co do wyników do poziomu rozwoju dziecka. Doświadczenia dziecka dotyczące pierwszej aktywności fizycznej zależą od zainteresowań dziecka, podejścia członków rodziny i intensywności treningów.

    Stawiajmy realne cele, które dziecko jest w stanie osiągnąć. Dzieci bardziej przykładają się do pracy, jeśli wiedzą, że sukces jest w ich zasięgu. Dobrze podkreslać jest że sport to przede wszystkim zabawa i przyjemność, a nie walkai współzawodnictwo prowadzące do sukcesu, który może osiągnąć jedynie jeden gracz.

    Przy małych dzieciach nie należy koncentrować się na zasadach gry, notowaniu wyników i rywalizacji. Pierwsza dyscyplina sportowa powinna uczyć dziecko koordynacji ruchowej i podstawowych umiejętności - biegania, kopania, rzucania i łapania. Sprzęt również powinien być mało skomplikowany (np. woreczek z grochem lub mała piłka). Małe dzieci należy zachęcać do uczenia się nowych umiejętności. Np. małe dziecko, które nie umie jeszcze grać w piłkę, może uczyć się prostych czynności takich jak obserwowanie kierunku, w którym leci piłka czy kopanie piłki do celu.

    U dzieci w wieku szkolnym, trzeba skoncentrować się na rozwoju umiejętności i wyrabianiu zamiłowania do sportu. Dzieci w tym wieku uwielbiają gry, które rządzą się regułami i przejmują się oceną innych. Gra zespołowa to dobra okazja do ćwiczenia współpracy z innymi, wzajemnego zrozumienia i logicznego myślenia. Dzieci uczą się czekania na swoją kolej, dzielenia się, szanowania kolegów i przestrzegania zasad. Warto zachęcać dziecko do próbowania różnych dyscyplin, lecz do czasu gimnazjum nie należy myśleć o specjalizacji w jednej dziedzinie ani o prawdziwym współzawodnictwie. Zbyt wczesna specjalizacja i zbyt intensywne treningi mogą doprowadzić do urazów spowodowanych przetrenowaniem. Najlepszym programem sportowym u dziecka w wieku około 10 lat powinna być jedna dyscyplina indywidualna i jedna zespołowa w ciągu jednego roku szkolnym.

    Dla nastolatków, którzy zwykle poszukują własnej tożsamości i eksperymentują z zachowaniami i nowościami, zorganizowane zajęcia sportowe i aktywność fizyczna dają możliwość wyrażenia własnego "ja" oraz rozwój umiejętności przywódczych, komunikacji i negocjacji. Zajęcia sportowe stanowią dla nastolatków okazję do zacieśnienia więzi z dorosłymi i rówieśnikami, wzmacniając poczucie przynależności.

     

    Sport u dzieci a gry zespołowe

     

    Dzieci powinno zachęcać się do uczestnictwa w nieformalnych grach na podwórku dla samej przyjemności grania. Jednak dzieci, które niechętnie uczestniczą w grach zespołowych, mają inne możliwości. Można je zachęcać do uprawiania sportów takich jak pływanie, tenis, gimnastyka, szermierka, kręgle czy sztuki walki. Skoro tylko niewielki odsetek dzieci decyduje się na zawodowe uprawianie sportu, pozostałe dzieci powinny być zachęcane do uprawiania sportu w mniej zorganizowanych formach. W ten sposób podtrzymamy ich zainteresowanie sportem i aktywnością ruchową w dorosłym życiu.

     

    Znajdź odpowiednie zajęcia sportowe

     


    Sprawdź jakie dyscypliny sportowe dziecko może uprawiać w szkole oraz w klubach i sekcjach sportowych poza szkołą. Jeśli zdecydujesz się na dyscyplinę zespołową, dowiedz się w jakiej lidze gra drużyna, kim są trenerzy i czołowi gracze. Jeśli to możliwe, poznaj trenera, zapoznaj się z jego stylem treningu i filozofią danej dyscypliny. To pozwoli ci zdecydować, czy dana dyscyplina będzie odpowiednia dla twojego dziecka. Więź z trenerem jest bardzo ważna dla młodego sportowca, a dobry trener potrafi rozwinąć mocne strony młodego sportowca, obserwując jego postępy. Dla większości trenerów najważniejsze jest dobro dziecka, lecz zdarzają się trenerzy bez odpowiedniego przygotowania, którzy mogą mieć nierealistyczne oczekiwania wobec dzieci, stawiając bardziej na wyniki, niż samą przyjemność grania. Trenerzy, którzy nie wiedzą jak motywować dzieci mogą zniechęcić dziecko do sportu. Szukaj trenerów, którzy:

    • więcej chwalą niż strofują
    • przekazują konkretne uwagi dotyczące wyników dziecka, a nie osoby dziecka
    • często chwalą zachowania dziecka, na które ma wpływ (wysiłek, ciężką pracę, determinację)
    • są uczciwi, bezpośredni i nie stosują fałszywych pochlebstw

     

    Wspieraj wysiłki dziecka

     

    Nawet dziecko z talentem do sportu będzie musiało ciężko pracować i okazywać zaangażowanie. Pozytywne wsparcie rodziców w postaci zachęty do ćwiczeń i treningu pomogą dziecku odnieść sukces. Pamiętaj, że każde dziecko robi błędy i nie porównuj go z innymi dziećmi. Zachęcaj dziecko do jak największego wysiłku, do bycia odpowiedzialnym i do szanowania kolegów z drużyny, trenerów i przeciwników. Słuchaj swojego dziecka, a jeśli jego zainteresowanie zacznie słabnąć, dowiedz się, co było przyczyną (np. konflikt w drużynie) zanim pozwolisz na rezygnację z zajęć. Oto kilka pytań, które możesz zadać dziecku, aby ustalić czy odnosi korzyści z  udziału w zajęciach sportowych.

    1. Nad czym dzisiaj pracowaliście?
    2. Czy dobrze się bawiłeś podczas zajęć?
    3. Czy sądzisz, że grasz coraz lepiej?
    4. Jaki postęp chciałbyś zrobić w ciągu najbliższych kilku tygodni?
    5. Gdybyś to ty był trenerem, co robiłbyś inaczej?

     

    Pochwała lepsza od kary


    Znajdź coś, za co możesz chwalić; dzieci bardziej się starają, gdy chcą kogoś zadowolić, niż po to, by uniknąć kary. Nie wszystkie dzieci są dobre w każdej dyscyplinie, dlatego chwal dziecko za wysiłek i zaangażowanie i stwarzaj mu szansę na rozwinięcie skrzydeł. Jednak nadmierne chwalenie też nie jest dobre, ponieważ wtedy pochwała traci sens. Słuchaj uważnie dziecka w czasie rozmów po meczu. Większość dzieci niechętnie komentuje mecz zaraz po jego zakończeniu. Gdy dziecko będzie gotowe, wysłuchaj je i nie krytykuj. Czasem rodzice stawiają dziecko w niewygodnej sytuacji, chcąc natychmiast analizować rozgrywkę. Podkreśl mocne strony każdej z drużyn i ogranicz uwagi krytyczne do jednej lub dwóch. 

     

    Różnice między chłopcami i dziewczynkami

     

    Biologiczny rozwój dziewczynek i chłopców przebiega w inny sposób. Nastoletni chłopcy inaczej odczuwają zmiany fizyczne zachodzące w ich ciałach niż dziewczynki. Chłopcy są  dumni z pojawiających się mięśni, podczas gdy dziewczęta czują się zawstydzone powiększoną ilością tkanki tłuszczowej w okolicy piersi i bioder. Uczestnictwo dziewczynki w zajęciach sportowych raczej przyniesie więcej korzyści niż strat i na pewno poprawi jej samoocenę.

    Dziewczynki mają inne podejście do sportu niż chłopcy. Chłopcy są bardziej nastawieni na zdobywanie umiejętności, a dla dziewczynek ważniejsze są kontakty międzyludzkie, dlatego kierują się innymi niż chłopcy kryteriami w doborze członków drużyny. Dziewczęta chętniej widziałyby swoje najlepsze koleżanki w tej samej drużynie, natomiast chłopcy oceniają kolegów z drużyny po ich umiejętnościach i wynikach.

    Dziewczęta inaczej od chłopców reagują na porównywanie. Bardzo ich martwią zranione uczucia i nie chcą być porównywane z innymi dziewczynkami w drużynie. Dlatego lepiej nie wygłaszać uwag bezpośrednio porównujących (np. Kasia biega dużo lepiej niż ty), tylko podkreślać mocne strony innych dziewcząt (np. Kasia ma naprawdę szybki start). Dziewczynki powinno się zachęcać do dyskusji na temat celów całej drużyny i celów indywidualnych.

     

    Rozgrywki drużyn

     

    Granie w dobrej drużynie jest często celem młodych sportowców i ich rodziców. Jeśli drużyna jest dobrze prowadzona, może to być dobrym doświadczeniem, jeśli nie, może negatywnie wpłynąć na poczucie własnej wartości dziecka i zapoczątkować niechęć do sportu. Dobra drużyna, to taka, w której:

    • stawia się nacisk na umiejętności i grę zespołową,
    • trener stosuje pozytywne metody trenerskie,
    • szanuje się sędziów i przeciwników,
    • nie dopuszcza się do przetrenowania i zbyt intensywnych treningów,
    • docenia się współpracę z rodzicami.

    Zbyt częste treningi mogą zakłócać społeczny rozwój dziecka, powodować urazy z przetrenowania i wykluczać dziecko z innego typu aktywności. Zawężenie spektrum uprawianych dyscyplin do jednej oznacza, że dziecko może nie mieć szansy na spróbowanie innego typu aktywności ruchowej. Ponadto, gdy nastaje sezon rozgrywek rodziny zbyt bardzo koncentrują się na rywalizacji. Granie, aby wygrać nie jest samo w sobie niczym złym, jednak kładzenie zbyt dużego nacisku na konieczność wygranej, może doprowadzić do stosowania nieodpowiednich metod trenerskich. Gdy wygrana jest jedynym celem, często dzieje się to kosztem zawodników, którym potem trudno jest rozstać się z poczuciem niesprawiedliwości i zawodu.

     

    Różnice w podejściu do rywalizacji  

     

    Poznaj indywidualny styl swojego dziecka. Dzieci różnią się sposobem radzenia sobie z porażką i sukcesem. Niektóre nie postrzegają rozczarowań jako uszczerbku na honorze, inne sądzą, że tylko zwycięstwo stanowi o ich wartości.


    Ryzyko wypaczenia wartości

     

    Chęć wygrania za wszelką cenę może być tak silna, że stanie się ważniejsza od wartości takich jak uczciwość, sprawiedliwość, dobra zabawa i dobra gra. Choć wielu zawodowych sportowców daje dobry przykład młodym, co bardziej podatne nastolatki mogą zacząć podziwiać sportowców, którzy przyciągają wzrok opinii publicznej z powodu agresywnych zagrywek, zażywania środków dopingujących lub innych negatywnych zachowań.

     

    Nie angażuj się zbytnio

     

    Niektórzy rodzice zbytnio angażują się w sportowe osiągnięcia dziecka, co prowadzi do kłótni, niekiedy gwałtownych, podczas oglądania meczu z udziałem dziecka. Są rodzice którzy wyrażają niezadowolenie z decyzji sędziów, czasem nawet z użyciem wyrazów niecenzuralnych, inni nalegają na pozostawienie dziecka na boisku nawet wtedy, gdy doznało kontuzji lub źle się czuje. Niektórzy rodzice dają dziecku do zrozumienia, pośrednio lub wprost, że miłość rodzicielska i aprobata zależą od jego sportowych wyników. Są też rodzice, zbytnio nastawieni na wygraną, którzy zachęcają dziecko do nieprzepisowych zachowań np. popychania przeciwnika, gdy sędzia nie patrzy, wymuszania fauli itp.

     

    Sport – wspólny sukces rodziców i dzieci

     

    Ryzyka związane z uprawianiem sportu – stres związany z rywalizacją, nadmierne zaangażowanie, przetrenowanie – to tylko jedna strona medalu. Uczestnictwo w zajęciach sportowych, indywidualnych czy grupowych, odgrywa ważną rolę w społecznym, emocjonalnym i fizycznym rozwoju dzieci i młodzieży. Sukcesy odnoszone w sporcie korzystnie wpływają na ich zdolności interpersonalne, umiejętność nawiązywania kontaktów, ogólną sprawność fizyczną, troskę o zdrowie oraz dobre, psychiczne samopoczucie, które zostają z dzieckiem na resztę jego życia. Przyszłość każdego społeczeństwa zależy od charakteru i umiejętności młodego pokolenia. Aby należycie je kształtować młodzi ludzie potrzebują przewodników, którzy wskażą im kierunek i pomogą zrozumieć sens wyznaczania celów. Potrzebują wychowawców i trenerów, którzy przekazują i sami stosują najwyższe standardy oraz którzy potrafią zapewnić ambitne, inspirujące i pouczające doświadczenia.

    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Aktywność fizyczna

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.