zarejestruj się zaloguj się

Adopcja dziecka

Tekst: mgr Małgorzata Stoch-Teodorczyk
Adopcja dziecka
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 22. kwietnia, 2014

Od momentu powzięcia decyzji o adopcji do pojawienia się dziecka w domu, mija wiele czasu. Czasem nawet kilka lat. Warto wykorzystać ten czas, by jak najlepiej przygotować się do rodzicielstwa. Adopcja dziecka wymaga przemyślenia: od motywów decyzji o adopcji, przez oczekiwania wobec dziecka, po wybór momentu powiedzenia dziecku o tym, że jest adoptowane.

mgr Małgorzata Stoch-Teodorczyk
AUTOR
mgr Małgorzata Stoch-Teodorczyk psycholog dziecięcy
SPIS TREŚCI:

    Adopcja – przygotowania do adopcji

     

    Pary, które decydują się na przysposobienie dziecka, muszą przejść przez długotrwałą procedurę, podczas której ośrodek adopcyjny zbiera o nich wiele różnych informacji. Wszystko po to, by mieć możliwie jak największą pewność, że dziecko trafi do odpowiedzialnej, kochającej rodziny.

    Zanim dojdzie do przysposobienia dziecka, przyszli rodzice powinni szczerze odpowiedzieć sobie na wiele ważnych pytań. Na przykład, czy obydwoje naprawdę chcą adoptować dziecko? Zdarza się, że tylko jeden z partnerów pragnie adopcji. Drugi nie jest przekonany do tego pomysłu, jednak kocha męża/żonę, więc zgadza się dla niego/dla niej. Taka sytuacja w przyszłości może skutkować odrzuceniem dziecka lub nawet porzuceniem rodziny przez tego z partnerów, który nie chciał adopcji.

    Ważnych jest też wiele innych pytań. Czy partnerzy pogodzili się z myślą, że nie mogą mieć własnych dzieci? Czego oczekują po adoptowanym synu/córce? Czy będą w stanie zaakceptować dziecko ze wszystkimi jego wadami i słabościami? Czy będą mieli motywację do przetrwania kryzysów i trudnych chwil? Po co adoptują dziecko? Czy powinno ono być im wdzięczne za to, że zostało adoptowane? Warto przepracować te zagadnienia: wspólnie z partnerem lub podczas terapii. Dzięki temu wzrosną szanse na pojawienie się między adopcyjnymi rodzicami a dzieckiem szczerej, głębokiej więzi opartej na wzajemnej miłości.

    Zdarza się, że partnerzy, którzy przygotowują się do adopcji, do tej pory mieli niewiele kontaktów z dziećmi. Ten temat był dla nich bolesny, dlatego unikali miejsc, gdzie przebywają i bawią się dzieci, nie rozmawiali o nich i nie zajmowali się nimi. W efekcie pierwsze miesiące z adoptowanym dzieckiem mogą być dla nich bardzo trudne, przepełnione stresem i niepewnością co do wywiązywania się z roli rodzica. Warto tego uniknąć. Rodzice, którzy przymierzają się do adopcji, powinni jak najwięcej dowiedzieć się na temat rozwoju dziecka. To uwolni z ich z poczucia niepewności i winy w wielu sytuacjach. Będą wiedzieć, że np. niesforne zachowanie dwuletniego malucha to naturalny etap rozwojowy, a nie objaw „choroby” dziecka lub skutek ich błędów wychowawczych.

     

    Adopcja – perspektywa dziecka

     

    Samopoczucie adoptowanego dziecka zależy między innymi od jego wieku i świadomości bycia adoptowanym. Starsze dzieci dobrze pamiętają pobyt w domu dziecka lub rodzinie zastępczej, a nierzadko pamiętają również swoich biologicznych rodziców. Wiele z nich nosi w sobie traumę porzucenia - poczucie, że już raz ktoś ich nie chciał. O tę sytuację często obwiniają same siebie. Martwią się, że to z nimi coś było nie tak. Są nieufne i niepewne swojego położenia. Mogą obawiać się, że rodzice adopcyjni również kiedyś je porzucą. Poza tym nie wiadomo, czego były świadkami w rodzinach biologicznych. W czym brały udział, co widziały, co pamiętają. Dzieci często bardzo cieszą się z tego, że zostały adoptowane. Należy jednak mieć na względzie, że wcześniejsze, smutne przeżycia mogą znaleźć wyraz w zachowaniach dziecka.

    Niemowlęta są w nieco innej sytuacji. Czas, jaki spędziły w rodzinie biologicznej, zastępczej lub w domu dziecka jest stosunkowo krótki. Z tego względu stosunkowo łatwiej jest im nawiązać silną więź z rodzicami adopcyjnymi. Nieprawdą jest jednak przekonanie, że niemowlęta są nieświadome bycia adoptowanym. Oczywiście maluszki nie wiedzą, że to właśnie adopcja stała się ich udziałem, mają jednak świadomość zmian, jakie nastąpiły w ich otoczeniu. Odbierają inne zapachy i dźwięki, inny rodzaj dotyku i pokarmu.

     

    Adopcja - perspektywa partnerów

     

    By dobrze poczuć się z dzieckiem, partnerzy powinni rozpocząć adopcję z „czystymi sercami”: z pogodzeniem się z myślą o niemożności posiadania własnych dzieci i z gotowością na przyjęcie adoptowanego dziecka. Ich najważniejszym zadaniem będzie stworzenie z dzieckiem emocjonalnej więzi, dlatego też jeśli podejmą się uczciwej pracy nad sobą, będzie im znacznie łatwiej.

    Adopcyjni rodzice powinni wiedzieć o tym, że być może nie poczują do swojego dziecka natychmiastowej, głębokiej miłości. Ten proces wymaga czasu i skupienia. Na początek wystarczy żywe zainteresowanie dzieckiem, poznawanie go i towarzyszenie mu. I oczywiście otwarta postawa – ono też chce poznać swoich rodziców, ze wszystkimi ich zaletami i słabościami.

    Dobrze jest próbować odczytywać potrzeby dziecka, zadawać sobie pytanie: co mówią mi jego zachowania i reakcje? Czemu one służą? To pomoże rodzicom zrozumieć dziecko.

    Dobrze jest też stworzyć mu przewidywalne środowisko, w którym role rodziców i dzieci będą wyraźnie określone, granice czytelne, a konsekwencje stałe i możliwe do przewidzenia. Jeśli bowiem dziecko zostało adoptowane w starszym wieku, po wielu różnych „przejściach”, konsekwentna postawa wychowawcza rodziców pomoże mu odzyskać poczucie bezpieczeństwa i przynależności. Jeśli rodzice adopcyjni nie mieli wcześniej zbyt wielu kontaktów z dziećmi, mogą zapoznać się z bogatą ofertą poradników dotyczących wyznaczania granic dzieciom. Dzięki temu przy okazji nauczą się, jak reagować na bunt dziecka i próby wymuszania (zdarzające się wszystkim dzieciom, nie tylko adoptowanym).

    Jeszcze jedną kwestią jest wiedza dziecka o adopcji. O ile starsze dziecko jest tego w pełni świadome, o tyle dziecku przysposobionemu w wieku niemowlęcym trzeba będzie kiedyś o tym powiedzieć. Rodzice adopcyjni powinni zawczasu zastanowić się, kiedy i jak chcieliby to zrobić. Co powiedzieć, gdy dziecko wejdzie w wieku kilku lat i zacznie pytać, skąd się wzięło? Jak rozmawiać, gdy zapyta, dlaczego rodzice postanowili adoptować dziecko i dlaczego wybrali właśnie je? A przede wszystkim: co zrobić, gdy dziecko skończy 18 lat i zapragnie poznać swoich biologicznych rodziców? Odpowiedzi na te pytania warto przemyśleć i przedyskutować z partnerem, zanim maluch pojawi się w domu. Dzięki temu rodzicielstwo nastręczy znacznie mniej stresu i napięć.

     

    Adopcja – możliwe trudności

     

    Partnerzy powinni mieć świadomość, że dzieci czekające na adopcję często pochodzą z rodzin, w których nadużywano alkoholu i/lub stosowano inne używki. Zdarza się, że biologiczne matki piły alkohol lub zażywały narkotyki, będąc w ciąży. To zaś sprawia, że istnieje ryzyko uszkodzeń centralnego układu nerwowego dziecka. Mogą one w przyszłości przejawiać się trudnościami z koncentracją uwagi, nauką czytania i pisania, nadpobudliwością. Warto być na to przygotowanym. Jeśli pojawią się jakiekolwiek trudności, należy pamiętać, że prawdopodobnie nie są one winą ani rodziców, ani dziecka. Dobrze jest zwrócić się po pomoc. Zarówno w ośrodkach adopcyjnych, jak i w poradniach zdrowia psychicznego oraz psychologiczno – pedagogicznych, można skorzystać ze wsparcia psychologów, pedagogów i innych specjalistów. Pomogą oni zarówno dziecku, jak i rodzicom poradzić sobie z ewentualnymi trudnościami.

    Autor: mgr Małgorzata Stoch-Teodorczyk
    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Oddanie dziecka do adopcji

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.