zarejestruj się zaloguj się

Bunt u dziecka

Tekst: mgr Beata Matys-Wasilewska
Bunt u dziecka
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 07. sierpnia, 2013

Kiedy mały człowiek napotyka na opór i przeszkodę przeżywa frustrację. Odkrywa, że świat nie jest elastyczny, nie dogina się do niego. Czuje złość i manifestuje głośno swoje niezadowolenie. To niezwykle trudny moment nie tylko dla dziecka a także dla rodziców. Zachowanie dziecka jest dla nich nie tylko zaskoczeniem, ale wzbudza wstyd, wściekłość czy bezradność.

mgr Beata Matys-Wasilewska
AUTOR
mgr Beata Matys-Wasilewska psycholog, terapeuta
SPIS TREŚCI:

    Zrozumieć przedszkolaka

     

    Dwulatek swoje niezadowolenie będzie sygnalizował płaczem, tupaniem, gryzieniem, uderzaniem. Emocje silnie wstrząsają jego ciałem, nad którym nie ma panowania. Maluch nie rozumie, co się z nim dzieje i po ataku złości jest nie tylko zmęczony, ale bardzo wystraszony w środku.

    Dziecko niezwykle cieszy się z własnej samodzielności. Niestety boleśnie przeżywa, kiedy dowiaduje się, że jeszcze nie wszystko może, coś będzie inaczej niż zakłada, lub coś mu nie wyjdzie. To co dla nas jest drobnostką dla niego może być końcem świata. Nie wolno się wówczas wyśmiewać ani złościć. Ma prawo do własnych odczuć i nie wolno go zranić. Można natomiast pomóc wyrazić i opanować emocje, z którymi sobie nie radzi.

    Sfrustrować może go każda przeszkoda, a zakazy wzbudzają w dziecku złość. Zbyt duża ilość bodźców w otoczeniu, zmęczenie, przeziębienie może objawiać się „buntem” maluszka.

     

    Jak pomóc dziecku wyrazić złość?

     

    Złość jest emocją potrzebną do życia. Jest sygnalizatorem, który informuje, że nasze granice zostały naruszone. Kiedy ją czujemy możemy się bronić i przeciwdziałać sytuacjom, które są szkodliwe.

    Kiedy maluch buntuje się należy spróbować zrozumieć, co się stało i co wywołało takie emocje. Nazwać należy uczucie dziecka i pokazać mu co może z nim zrobić – wytupać, pobiegać, poskakać, uderzyć piąstką w tapczan, krzyknąć itd. Dziecko potrzebuje rozładowania, więc warto wypracować z nim metodę, która przyniesie ulgę.

    Niekiedy szkrab potrzebuje chwili dystansu z rodzicem. Trzeba to uszanuj będąc jednak w pobliżu.

    Dziecko nie chce rodzica stracić ani tym bardziej zrobić przykrości. Obrażanie się na dziecko sprawia, że odczuwa to jakbyś go porzucał i strasznie się tego boi. Po sytuacji pełnej silnych emocji dziecko jest naprawdę wykończone. Potrzebuje móc wtulić się w rodzica i poczuć się bezpiecznie.

    Kiedy maluszek uspokoi się w kilku słowach powinno się podsumować to, co się zdarzyło, nazwać przyczynę, która rozzłościła dziecko. Trzeba wytłumaczyć, co czuł maluch i co zrobił by zapanować nad tym uczuciem.

    W tym wieku pamięć dziecka jest krucha, więc wymaga stymulowania, czyli powtarzania treści. Jeśli w takich momentach rodzic będzie zachowywać się niezmienne to z czasem dziecko zaadoptuje sposób wyrażania złości.

    Warto też pokazać dziecku, jak sam rodzic radzi sobie ze złością. Dziecko naśladując dorosłych najwięcej się uczy.

    Podczas wspólnej zabawy można wracać do takich sytuacji i odtwarzać scenki złości, w ten sposób utrwalając właściwe zachowania u dziecka.

    Dobrze jest czytać opowiadania, w których inne osoby przeżywają to, co twój maluch by mogły posłuchać, jak inni sobie z tym radzą. W ten sposób dziecko oswaja się z poczuciem, że nie jest w tym osamotnione, a inni ludzie też czują to co on.

     

    Czego unikać w sytuacji stresowej dziecka?

     

    • Nie deprecjonować sytuacji, w której buntuje się maluch uważając, że taka rzecz nie powinna go rozzłościć.
    • Nie wprowadzać malucha w poczucie winy, że źle się przez niego czujesz czy jest ci przykro.
    • Nie wyśmiewać zachowania dziecka, nie oskarżać i nie porównywać do innych dzieci.
    • Nie przedłużać sytuacji, w których dziecko poczuło się zmęczone czy uległo przestymulowaniu.
    • Nie zostawiać malucha samego, kiedy się złości.
    • Nie ulegać i nie wycofywać się z decyzji by dziecko przestało się złościć.
    • Nie usprawiedliwiać się, lecz tłumaczyć, dlaczego podjęło się decyzję, która zezłościła dziecko.
    • Nie bać się samemu pokazywać złość przy dziecku, ale dostosować jej natężenie do jego możliwości, wyjaśniając, co się czuje.
    Autor: mgr Beata Matys-Wasilewska
    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Stres u dzieci

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Tagi powiązane z Zdrowy przedszkolak - portal edukacji zdrowotnej Wylecz.to

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.