zarejestruj się zaloguj się

Poronienie

Tekst: lek. Katarzyna Dzilińska
Dodane: 20. marca, 2014

Poronienie to najczęstsze powikłanie ciąży. Szacuje się, że około 25% wszystkich kobiet, które zaszły w ciążę, straciło jedno lub więcej ciąż. Następujące po sobie poronienia klasyfikuje się jako poronienia nawracające. To niezwykle trudne doświadczenie w życiu kobiety, które wymaga wielospecjalistycznej opieki. Przyczyny poronienia są różne, najczęściej jest to wiek, obecność czynników genetycznych, infekcje, wady szyjki macicy.

SPIS TREŚCI:

    Co to jest poronienie?

     

    Lekarze terminem tym określają wydalenie z jamy macicy jaja płodowego do 22 tygodnia ciąży. Od 10 do 20% rozpoznanych ciąż ulga samoistnemu poronieniu. Wiek ciążowy jest powiązany z częstością poronień. Największa częstość utraty ciąż występuje przed implantacją, czyli zagnieżdżeniem się jaja płodowego w jamie macicy i wynosi około 50%. Wraz z zaawansowaniem wieku ciążowego częstość poronień gwałtownie spada i przy uwidocznieniu w badaniu ultrasonograficznym serca płodu ryzyko poronienia wynosi już tylko 3%.

     

    Rodzaje poronień

     

    Poronienie zagrażające – podstawowym objawem jest bezbolesne krwawienie z macicy oraz skurcze macicy o niewielkim natężeniu. Postępowanie ogranicza się do leżenia ciężarnej oraz zapewniania spokoju psychicznego z bezwzględnym zakazem wykonywania wysiłków fizycznych. W przypadku nasilenia krwawienia rokowanie, co do dalszego rozwoju ciąży, jest niekorzystne.

    Poronienie w toku – objawia się krwawieniem oraz bólami brzucha. Ból z reguły pojawia się po wystąpieniu krwawienia i może mieć charakter ostry lub występować w postaci bólów w okolicy lędźwiowej. W badaniu ginekologicznym widoczne są elementy oddzielonego jaja płodowego.

    Poronienie zatrzymane – oznacza, że nie nastąpiło wydalenie obumarłego płodu w okresie 8 tygodni od momentu stwierdzenia śmierci płodu.

     

    Przyczyny poronienia

     

    Przyczyny pojedynczego poronienia są liczne i często nie udaje się ustalić jednoznacznego czynnika sprawczego. Najczęstszą przyczyną poronień, we wczesnym okresie ciąży, są nieprawidłowości genetyczne zarodka. Ocenia się, że 50-60% poronień w I trymestrze spowodowana jest aberracjami chromosomalnymi występującymi u zarodka, czyli nieprawidłowej liczbie lub strukturze chromosomów. Do czynników sprzyjających wystąpieniu poronienia zalicza się następujące czynniki.

    • Wiek ciężarnej – u kobiet powyżej 40 roku życia dwukrotnie częściej dochodzi do poronień niż u 20-to letnich ciężarnych. Uważa się, że przyczyną tego zjawiska jest występowanie większej ilości nieprawidłowych oocytów.
    • Poronienie w przeszłości – u kobiet, u których występują poronienia nawracające, ryzyko ponownej utraty ciąży jest zdecydowanie wyższe niż w populacji ogólnej.
    • Występowanie chorób przewlekłych – źle kontrolowana cukrzyca, czy obecność zaburzeń krzepnięcia w postaci zespołu antyfosfolipidowego, a także zaburzenia hormonalne w postaci zespołu policystycznych jajników, zwiększają ryzyko poronienia.
    • Nieprawidłowości związane z macicą oraz szyjką macicy – występowanie wrodzonych nieprawidłowości anatomicznych macicy takich jak macica dwurożna, czy liczne zabiegi ginekologiczne w jamie macicy, w wyniku których dochodzi do powstania blizn utrudniających implantację jaja płodowego. Również stan zwany niewydolnością szyjki macicy sprzyja poronieniom.
    • Obciążony wywiad rodzinny – w przypadku urodzenia dziecka z wadą genetyczną lub posiadanie krewnych z wadami wrodzonymi, również od strony partnera, zwiększa ryzyko poronienia.
    • Infekcje – wystąpienie infekcji w czasie ciąży takich jak różyczka, świnka, odra, cytomegalia czy rzeżączka.
    • Używki – palenie papierosów, spożywanie alkoholu oraz branie narkotyków mają udowodniony, niekorzystny wpływ na rozwój ciąży.
    • Leki – przyjmowanie niektórych farmaceutyków, w tym leków bez recepty, zwiększa ryzyko utraty ciąży. W razie przyjmowania jakichkolwiek leków należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą.
    • Czynniki toksyczne – ekspozycja na chemikalia oraz związki chemiczne takie jak formaldehyd czy benzen. Także duże dawki promieniowania rentgenowskiego mogą być przyczyną poronienia.

     

    Poronienie – co robić?

     

    W przypadku wystąpienia krwawienia z pochwy lub macicy oraz bólu brzucha należy niezwłocznie zgłosić się do szpitala. Również objawy takie jak brak przyrostu masy ciała ciężarnej oraz nie odczuwanie ruchów płodu, są sygnałem alarmującym. Po przyjęciu lekarz przeprowadza badanie ginekologiczne, w którym skracanie się szyjki macicy oraz rozwarcie ujścia zewnętrznego i wewnętrznego szyjki macicy, z widocznymi elementami jaja płodowego, świadczą o poronieniu.

    W przypadku, gdy nie występują wspomniane objawy, lekarz przeprowadza badanie ultrasonograficzne i ocenia czynność serca płodu. Jeżeli jest ona zachowana, ryzyko poronienia znacznie spada. W tym przypadku oznaczone zostaje stężenie βHCG – hormonu produkowanego przez łożysko. Jeżeli wartości βHCG są niższe w odniesieniu do danego wieku ciążowego lub nastąpi spadek stężenia tego hormonu, w kolejnych dniach ryzyko poronienia znacznie wzrasta. Istnieją dwa sposoby postępowania w przypadku utraty ciąży: czynne i wyczekujące.

    W około 80% przypadków poronień jajo płodowe zostaje wydalone samoistnie w ciągu 14 dni od obumarcia płodu. Jest to najbezpieczniejszy sposób zakończenia ciąży dla matki, dlatego postawa wyczekująca jest preferowana. Jeżeli mamy wątpliwości co do całkowitego, samoistnego usunięcia jaja płodowego, lub okres ten przedłuża się, bądź ze względów psychologicznych, należy przejść do postępowania czynnego.

     

    Leczenie po poronieniu

     

    Leczenie po poronieniu obejmuje postępowanie farmakologiczne lub zabiegowe. W przypadku metody farmakologicznej stosowane są leki indukujące poród, takie jak oksytocyna. Natomiast zabieg instrumentalny w postaci wyłyżeczkowania macicy polega na mechanicznym usunięciu elementów jaja płodowego z jamy macicy. Przeprowadzany jest za pomocą specjalnych narzędzi zabiegowych, w znieczuleniu podawanym dożylnie oraz lokalnie, w okolicę szyjki macicy. Pobrane elementy jaja płodowego zostaną przebadane histopatologicznie celem ustalenia przyczyny poronienia.

    Niezależnie od wybranej metody postępowania, czy samoistnego usunięcia, po utracie ciąży w pierwszej dobie mogą być odczuwalne łagodne skurcze macicy oraz utrzymujące się niewielkie krwawienie przez okres około tygodnia. W tym czasie należy unikać stosunków płciowych oraz nasilonych wysiłków fizycznych. W przypadku nasilenia krwawienia, wystąpienia objawów infekcji czy odczuwania silnego bólu brzucha, należy natychmiast zgłosić się do lekarza.

     

    Poronienie nawracające

     

    Jednorazowa utrata ciąży we wczesnym okresie rozwoju z reguły nie wymaga wykonania specjalistycznych badań. Dopiero kolejne poronienie budzi niepokój i wymaga wnikliwej diagnostyki, zarówno kobiety jak i partnera. Z metod diagnostycznych, szczególnie godne polecenia jest wykonanie histeroskopii oraz badania w kierunku przeciwciał antyfosfolipidowych.

    Również specjalistyczne badania genetyczne po poronieniu wykonane obu partnerów umożliwią wykrycie ukrytych nieprawidłowości chromosomalnych, będących przyczyną powstawania aberracji chromosomowych u płodu.

     

    Ciąża po poronieniu

     

    Nie zaleca się podejmowania próby zajścia w kolejną ciążę w krótkim czasie po poronieniu. Niezależnie, czy poronienie odbyło się samoistnie czy też podjęto postępowanie czynne w postaci wyłyżeczkowania macicy, z reguły menstruacja powraca po 4 do 6 tygodni od utraty ciąży. Zaleca się dłuższy czas do podjęcia kolejnej próby, który jest potrzebny na rekonwalescencje zarówno fizyczną jak i psychiczną.

    Autor: lek. Katarzyna Dzilińska
    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Poronienie samoistne

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.