zarejestruj się zaloguj się

Poronienie nawykowe

Tekst: lic. położna Małgorzata Łęgosz
Poronienie nawykowe
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 02. grudnia, 2013

Poronienie nawykowe to sytuacja, kiedy poronienie samoistne wystąpiło co najmniej trzykrotnie. Poronienie nawykowe najczęściej jest spowodowane konkretną przyczyną. Najczęściej jest to przyczyna leżąca po stronie matki, wywołana przez np. choroby narządu rodnego, choroby tarczycy oraz inne.

SPIS TREŚCI:

    Co to jest poronienie nawykowe?

     

    Poronieniem określa się zakończenie ciąży przed upływem 22 tygodnia jej trwania; na skutek obumarcia zarodka, zostaje on wydalony z macicy. O poronieniu nawykowym mówi się, gdy do poronienia dochodzi trzy lub więcej razy w kolejno następujących po sobie ciążach w tym samym układzie partnerskim. Powtarzające się poronienia samoistne często są dziełem przypadku, lekarze jednak zalecają badanie materiału genetycznego obojga rodziców oraz wykluczenie zmian patologicznych macicy, co może być przyczyną utraty ciąży.

    Poronienia nawykowe stanowią około 5 % wszystkich poronień samoistnych. Poronienie nawykowe najczęściej jest spowodowane konkretną przyczyną. Najczęściej jest to przyczyna leżąca po stronie matki, należą do nich choroby narządu rodnego, choroby tarczycy oraz inne. Poronienie nawykowe charakteryzuje się tendencją do utraty ciąży w późniejszym okresie jej trwania, około 12 tygodnia. Kobiety, które poroniły po raz kolejny, powinny być zakwalifikowane do  grupy zwiększonego ryzyka i znajdować się pod ścisłą kontrolą lekarską, a następnie powinno zostać podjęte prawidłowe postępowanie diagnostyczno-lecznicze. U wielu kobiet problem poronienia nawykowego często negatywnie wpływa na psychikę oraz powoduje lęk o powodzenie następnej ciąży czy silne napięcie emocjonalne. W tym okresie bardzo istotne jest wsparcie kobiety, zarówno ze strony partnera, lekarza oraz położnej.

     

    Przyczyny poronień nawykowych

     

    U kobiet, u których doszło do utraty trzech lub więcej ciąż pod rząd, lekarz prowadzący stwierdza poronienie nawykowe. Zaczyna szukać przyczyn, aby wdrożyć prawidłowe leczenie. Przyczyną poronień nawykowych mogą być:

    • Zaburzenia genetyczne, które stanowią około 3-5 % przyczyn poronień nawykowych;
    • Zaburzenia anatomiczne macicy (wrodzone oraz nabyte) stanowią około 1-5 % przyczyn poronień nawykowych. Należą do nich wady wrodzone macicy, zrosty wewnątrzmaciczne, mięśniaki podśluzówkowe macicy, polipy endometrialne. Najbardziej charakterystyczną przyczyną poronień w czasie trwania II trymestru ciąży jest niewydolność cieśniowo-szyjkowa;
    • Zaburzenia hormonalne stanowią około 3-5 % przyczyn poronień nawykowych. Ich przyczyna jest najczęściej złożona i u ich podłoża często leży zespół policystycznych jajników, hiperprolaktynemia oraz hiperandrogenizm. Wśród zaburzeń hormonalnych znajdują się również zaburzenia cyklu menstruacyjnego w trakcie trwania fazy lutealnej oraz niewydolność ciążowa ciałka żółtego w 8-10 tygodniu ciąży. Do przyczyn zaburzeń hormonalnych należą również niewyrównane endokrynopatie, takie jak choroby tarczycy czy cukrzyca;
    • Czynniki immunologiczne stanowią najczęstszą przyczynę poronień nawykowych i stanowią około 65-70 %. W grupie tej występują czynniki o podłożu autoimmunologiczym oraz alloimmunologicznym;
    • Czynniki środowiskowe nadużywanie alkoholu, przewlekły stres oraz nikotynizm;
    • Czynniki infekcyjne najczęściej powodują poronienia sporadyczne. Czynnikiem sprawczym są infekcje ogólnoustrojowe oraz różne drobnoustroje zasiedlające narządy płciowe.

     

    Diagnostyka poronień nawykowych

     

    Diagnostyka poronień nawykowych przeprowadzana jest wieloetapowo, aby wykluczyć wszystkie czynniki, których może być bardzo wiele. Poronienia mogą wystąpić w przebiegu chorób ogólnoustrojowych, dlatego diagnostykę tą należy przeprowadzać na wielu polach. Przyczynami mogą być również zaburzenia genetyczne, immunologiczne, wady anatomiczne macicy czy nawet styl życia, używki lub nałogi. Bardzo przydatny do przeprowadzenia analizy, może być też wynik badania histopatologicznego materiału uzyskanego podczas wcześniejszego poronienia.

    1. Diagnostyka zaburzeń genetycznych – najpierw przeprowadzany jest wywiad w kierunku występowania wad wrodzonych i poronień nawykowych, następnie u obojga partnerów wykonuje się badanie kariotypu (badanie to polega na określeniu liczby i budowy chromosomów u danego człowieka). W przypadku występowania niektórych wad wrodzonych wykonywane jest również badanie molekularne DNA w kierunku występowania niektórych mutacji genowych.
    2. Diagnostyka zaburzeń anatomicznych macicy - badanie jamy macicy powinno być wykonane nawet jeśli wcześniej została wykluczona wada macicy, szczególnie w przypadku kobiet, które miały łyżeczkowaną jamę macicy. Przyczyną poronień nawykowych mogą być zrosty powstałe w następstwie łyżeczkowania jamy macicy. Diagnostyka opiera się na badaniu ginekologicznym oraz badaniach obrazowych: ultrasonograficznego (USG) i histerosalpinografia (HSG - jest to badanie radiologiczne poprzez wprowadzenie środka cieniującego dokonywana jest ocena kształtu jamy macicy, ocena błony śluzowej oraz drożność i kształt jajowodów).
    3. Diagnostyka zaburzeń hormonalnych - oceniany jest poziom stężenia hormonów LH (pomiędzy 1 a 3 dniem cyklu menstruacyjnego), prolaktyny (badanie wykonywane jest na czczo pomiędzy 7 a 10 dniem cyklu menstruacyjnego), testosteronu (w pierwszej fazie cyklu menstruacyjnego) oraz progesteronu (badanie jest wykonywane kilkakrotnie w drugiej fazie cyklu menstruacyjnego). Wykonywane jest badanie USG dokonywana jest ocena jajników pod kontem policystycznych jajników, ocena endometrium oraz unaczynienia macicy w II fazie cyklu menstruacyjnego. Około 24 dnia cyklu menstruacyjnego wykonywana jest biopsja endometrium w II fazie cyklu. W celach diagnostycznych wykonywana jest również ocena stężenia glukozy na czczo oraz TSH i hormonów tarczycy.
    4. Diagnostyka zaburzeń immunologicznych, diagnostyka przyczyn o podłożu autoimmunologicznym - największe znaczenie mają przeciwciała przeciwjądrowe (ANA) oraz antyfosfolipidowe (APL). Wykonywany test w kierunku ANA powinien obejmować miano przeciwciał oraz ich identyfikację, ten test pozwala zidentyfikować choroby klinicznie utajone takie jak: toczeń układowy czy reumatoidalne zapalenie stawów lub innych chorób autoimmunologicznych mogących powodować poronienia nawykowe. Największe znaczenie mają autoprzeciwciała, które skierowane są przeciwko podwójnemu oraz pojedynczemu łańcuchowi DNA, mogą one uszkadzać struktury jądrowe u zarodka lub płodu.
    5. W przypadku przyczyn o podłożu alloimmunologicznym diagnozowany jest brak lub niedobór immunoregulacyjnej roli przeciwciał blokujących, zaburzenia immunoregulacyjnego progesteronu oraz działanie przeciwciał przeciwplemnikowych.

     

    Leczenie i profilaktyka poronień nawykowych

     

    Postępowanie w przypadku poronień nawykowych jest uzależnione od ich przyczyny. Bardzo ważne jest wsparcie psychologiczne oraz edukacja pary. Za pomocą indywidualnej terapii ryzyko wystąpienia po raz kolejny poronienia znacznie się obniży. Wady anatomiczne macicy mogą być wskazaniem do chirurgicznej korekty nieprawidłowości.

     Do kolejnych sposobów leczenia należą:

    • regulacja krzepliwości krwi,
    • regulacja zmian hormonalnych,
    • leczenie immunologiczne lub antybiotykoterapia.

    Aby zapobiec wystąpieniu kolejnego poronienia, w niektórych przypadkach możliwe jest założenie szwu szyjkowego.

    W profilaktyce należy uwzględnić badania diagnostyczne w kierunku zespołu antyfosfolipidowego oraz diagnostykę genetyczną. Należy wdrożyć leczenie chorób przewlekłych matki, które mogą być przyczyną poronień. W przypadku wad w budowie macicy należy dokonać ewentualnych korekcji.

    Autor: lic. położna Małgorzata Łęgosz
    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Zespół antyfosfolipidowy

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2015 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.