zarejestruj się zaloguj się

Choroba refluksowa przełyku

Tekst: Hanna Cholewa
Choroba refluksowa przełyku
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 13. listopada, 2014

Choroba refluksowa przełyku to uciążliwe schorzenie, która dotyczy nawet do 20% populacji. Refluks prowadzi do przewlekłego zapalenia błony śluzowej przełyku. Najbardziej typowe objawy choroby refluksowej to: zgaga, częste odbijanie, palenie w przełyku, uczucie cofania się pokarmu oraz regurgitacja. W diagnostyce choroby refluksowej wykorzystuje się głównie gastroskopię, natomiast leczenie w pierwszym etapie jest farmakologiczne.

SPIS TREŚCI:

    Jakie są przyczyny choroby refluksowej?

     

    Choroba refluksowa przełyku to choroba przewlekła, bardzo częsta w XXI wieku, głównie ze względu na powszechność tzw. diety zachodniej. W krajach wysoko rozwiniętych co 5 osoba odczuwa objawy refluksu co najmniej raz w tygodniu, a co 10 osoba – codziennie. Częstość występowania tej dolegliwości rośnie z wiekiem. Mężczyźni są narażeni w tym samym stopniu co kobiety, ale 2–3 razy częściej rozwija się u nich zapalenie przełyku, a 10 razy częściej obserwuje się u nich rozwój przełyku Barretta – krańcowego stadium zapalenia błony śluzowej przełyku, będącego stanem przednowotworowym, na podłożu którego może rozwinąć się gruczolakorak przełyku.

    U osób z przełykiem Barretta ryzyko zachorowania na raka gruczołowego przełyku rośnie 30–40 razy. O ile w poprzednich dekadach nowotwór ten był bardzo rzadki, o tyle obecnie stanowi już 50% nowotworów złośliwych przełyku w krajach zachodnich.

    Miejsce, w jakim przełyk łączy się z żołądkiem, nazywane jest zwieraczem dolnym przełyku. Jest to mięsień, który zawsze, poza czasem połykania pokarmu, jest skurczony. Jeżeli mięsień ten nie pełni prawidłowo swojej funkcji, treść pokarmowa może przedostawać się z żołądka do przełyku. Problem w obrębie mięśnia może być funkcjonalny lub mechaniczny (zbyt niskie napięcie mięśnia). Przyczyną zaburzeń funkcjonalnych mięśnia mogą być:

    • zaburzenia hormonalne oraz ciąża (podwyższony poziom progesteronu),
    • silny i przewlekły stres,
    • relaksacja mięśnia pod wpływem pokarmów – kawy, alkoholu, tłuszczów, czekolady,
    • leki (z grupy β-agonistów, azotanów, leków antycholinergicznych, blokerów kanałów wapniowych, leki antykoncepcyjne),
    • choroby towarzyszące (np. cukrzyca, sklerodermia),
    • palenie papierosów.

    Ponadto refluks częściej stwierdza się u osób otyłych, z zaburzeniami opróżniania żołądka (w których najczęściej obserwuje się trzy objawy: nudności, wymioty i regurgitacje) oraz z przepukliną rozworu przełykowego. Przepuklina rozworu przełykowego to stan, w którym górna część żołądka przemieszcza się ponad przeponę, do klatki piersiowej. Wymaga ona leczenia chirurgicznego.

     

    Jakie są objawy choroby refluksowej?

     

    Choroba refluksowa przełyku daje zazwyczaj uciążliwe dla pacjenta i łatwe do rozpoznania objawy. Są to

    • zgaga,
    • częste odbijanie,
    • metaliczny posmak w ustach,
    • uczucie palenia w przełyku,
    • ulewanie treści pokarmowej i cofanie się treści pokarmowej,
    • ból w przełyku,
    • uczucie pieczenia w klatce piersiowej i ból w klatce piersiowej,
    • problemy z przełykaniem.

    W cięższych, nieleczonych przypadkach choroby refluksowej przełyku może pojawić się:

    • erozja szkliwa na zębach (wynik działania kwasów żołądkowych na powierzchnie zębów),
    • chrypka,
    • suchy kaszel,
    • ból w klatce piersiowej, tak silny, że może imitować zawał mięśnia serca.

     

    Choroba refluksowa przełyku – diagnostyka

     

    Lekarz rozpoznaje chorobę refluksową przełyku zazwyczaj jedynie na podstawie objawów klinicznych i odpowiedzi pacjenta na terapię inhibitorami pompy protonowej. Jeżeli zmiana stylu życia i leczenie farmakologiczne nie pomaga, wykonana zostaje gastroskopia – badanie endoskopowe, przeprowadzane w miejscowym znieczuleniu, w przychodni. Polega ono na wsunięciu do przełyku giętkiego przewodu zakończonego kamerą. Dzięki temu można obejrzeć błonę śluzową przełyku oraz pobrać wycinki tkanek do badania histopatologicznego, w celu oceny stopnia zapalenia błony śluzowej.

    Osoba chorująca na chorobę refluksową przełyku powinna być przynajmniej raz w życiu poddana gastroskopii. Jeżeli uwidoczniono zmiany odpowiadające przełykowi Barretta, gastroskopie będą zalecane przez lekarza dużo częściej, gdyż jest to stan przednowotworowy.

    Dodatkowe badania jakie mogą zostać wykonane to manometria przełyku (pomiar ciśnienia w przełyku) oraz najbardziej specyficzne i czułe badanie dla choroby refluksowej przełyku – 24-godzinny pomiar pH w przełyku (pH-metria przełyku). Zostają one zlecone przez lekarza, jeżeli objawy choroby są nietypowe, w celu oceny skuteczności leczenia lub jako przygotowanie przed zabiegiem operacyjnym.

     

    Leczenie choroby refluksowej

     

    W przypadku leczenia choroby refluksowej przełyku najważniejsze jest, aby uśmierzyć dotkliwe objawy, wyleczyć zapalenie przełyku oraz zapobiec komplikacjom. W łagodnych postaciach choroby nawet zmiana stylu życia może okazać się zbawienna w kontroli objawów, w tym uciążliwych regurgitacji. Aby zmniejszyć uciążliwość dolegliwości, należy:

    • schudnąć (w przypadku osób otyłych),
    • rzucić palenie papierosów,
    • unikać spożywania alkoholu, napojów gazowanych, czekolady, owoców cytrusowych i soków przygotowanych z tego gatunku owoców (np. pomarańczowych, grejpfrutowych), mięty, kawy, produktów na bazie cebuli i pomidorów,
    • spożywać częste posiłki, ale o małej objętości (posiłki nie powinny być tłuste ani ostro przyprawione),
    • zjeść ostatni posiłek co najmniej 3 godziny przed położeniem się spać (w tym czasie można przyjmować płyny),
    • unieść wezgłowie łóżka o kilkanaście centymetrów,
    • unikać długiego pozostawania w pozycji zgiętej lub przygarbionej.

     

    Leki na chorobę refluksową

     

    Jeżeli powyższe metody nie są wystarczające w kontroli objawów, należy skorzystać z leczenia farmakologicznego. Aby uzyskać chwilowe zmniejszenie dolegliwości choroby refluksowej przełyku, można użyć leków zobojętniających, zawierających wodorotlenek magnezu, glinu czy wapnia. Należy je przyjmować po każdym posiłku oraz wieczorem, przed położeniem się spać. Nie zaleca się ich długotrwałego stosowania. Lekami pierwszego rzutu u osób z łagodną i umiarkowaną chorobą są antagoniści receptorów histaminowych H2 (np. ranitydyna, cymetydyna).

    Najsilniejszymi i zarazem najskuteczniejszymi lekami w terapii choroby refluksowej przełyku są inhibitory pompy protonowej (IPP, np. piastprazol, omeprazol, pantoprazol, lanzoprazol). Mimo iż są to leki efektywne, dobrze tolerowane oraz z niewielkim odsetkiem działań niepożądanych, powinny być stosowane jedynie z wyraźnego zalecenia lekarza, gdyż ich przyjmowanie może skutkować zaburzeniami w obrębie gospodarki wapniowej, przewodzenia w układzie bodźcotwórczym serca oraz nasileniem osteoporozy u kobiet z wieku pomenopauzalnym.

    Ponadto w leczeniu choroby refluksowej przełyku wykorzystuje się czasami leki prokinetyczne (pobudzające motorykę przewodu pokarmowego), np. metoklopramid czy cisapryd. Leki te stosowane są rzadko ze względu na częste działania niepożądane. Należy pamiętać, że w ciąży zalecane jest jedynie leczenie niefarmakologiczne (ewentualnie można podawać małe dawki antagonistów receptorów H2).

     

    Operacje na chorobę refluksową

     

    W leczeniu choroby refluksowej przełyku wykorzystywane jest również, z coraz mniejszą inwazyjnością i większym powodzeniem, leczenie operacyjne. Zabiegi operacyjne mogą być wykonane zarówno z dostępu przez klatkę piersiową, jak i przez jamę brzuszną. Mogą to być operacje otwarte lub laparoskopowe (przy użyciu specjalnej kamery i narządzi wprowadzonych do jamy brzusznej przez kilka małych nacięć w powłokach brzusznych). Najczęściej przeprowadzany zabieg (zarówno u dzieci, jak i dorosłych) to fundoplikacja sposobem Nissena.

    W operacji tej mobilizowane (uwalniane od otaczających tkanek) zostaje dno żołądka. W następnym etapie dna żołądka zostaje owinięte wokół całej średnicy przełyku, co ma na celu zwiększenie napięcia w miejscu połączenia przełyku z żołądkiem. W przypadku wykonania zabiegu laparoskopowo pacjent otrzymuje znieczulenie ogólne, po którym chirurdzy wykonują 5 nacięć (każde po 5–10 mm długości), przez które wprowadzają instrumenty. Zabieg trwa zazwyczaj mniej niż 3 godziny.

    Operacja taka powinna zostać wykonana u:

    • młodych pacjentów,
    • pacjentów, u których inhibitory pompy protonowej nie są w stanie zapewnić wystarczającej kontroli objawów,
    • pacjentów, którzy oczekują jednorazowego, definitywnego leczenia, zamiast przyjmowania tabletek,
    • pacjentów, u których występuje przełyk Barretta,
    • pacjentów z zaburzeniami przewodnictwa serca,
    • kobiet w okresie pomenopauzalnym, z osteoporozą,
    • pacjentów, w przypadku których przyjmowanie leków jest zbyt kłopotliwe.
    Znaleziono: 2 wyników

    Powiązane filmy

    Znaleziono: 2 wyników
    Wyświetlaj: 10 20 wyników

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.