zarejestruj się zaloguj się

Tracheotomia i konikotomia

Tekst: Edyta Ćwiek
Tracheotomia i konikotomia
Źródło: Wikimediacommons.org
Dodane: 22. kwietnia, 2014

Zapewnienie drożności dróg oddechowych to podstawa w stanach zagrożenia życia. Czynności mające na celu zapewnienie krążenia i oddychania wykonuje personel medyczny w zależności od dostępnego sprzętu, umiejętności i warunków anatomicznych. Należą do nich takie zabiegi, jak tracheotomia (wytworzenie otworu w powłokach szyi oraz w tchawicy) i konikotomia (nacięcie więzadła pierścienno-tarczowego i wprowadzenie rurki intubacyjnej).

SPIS TREŚCI:

    Udrażnianie dróg oddechowych – bez przyrządów

     

    W sytuacjach nagłych, takich jak wypadki, urazy czy utrata przytomności o nieznanej przyczynie pierwsza pomoc świadków zdarzenia jest kluczowa dla ratowania życia i zdrowia poszkodowanych. Najważniejsze są wówczas ocena przytomności, krążenia i oddychania, a następnie wdrożenie resuscytacji krążeniowo-oddechowej, jeśli jest ona konieczna. Na niedrożność dróg oddechowych wskazywać mogą:

    • chrapliwy oddech,
    • świst krtaniowy,
    • osłabienie lub brak szmerów i ruchów oddechowych,
    • zaangażowanie dodatkowych mięśni oddechowych,
    • nieprawidłowe ruchy oddechowe (np. unoszenie klatki piersiowej podczas wydechu).

    Przed rozpoczęciem tzw. sztucznego oddychania udzielający pomocy powinien wykonać czynności, dzięki którym wentylacja poszkodowanego będzie możliwa i jak najbardziej efektywna. Najważniejszą przyczyną niedrożności dróg oddechowych u nieprzytomnych jest zapadanie języka i nagłośni spowodowane spadkiem napięcia mięśni oddechowych.

    Osoby bez przygotowania medycznego wykonują (u nieprzytomnych bez urazu kręgosłupa szyjnego) rękoczyn czoło–żuchwa, polegający na ułożeniu jednej ręki ratującego na czole poszkodowanego, a drugiej na jego żuchwie i odgięciu głowy ku tyłowi, z uniesieniem żuchwy. Jest to manewr pozwalający na tzw. bezprzyrządowe udrożnienie dróg oddechowych.

     

    Udrażnianie dróg oddechowych – z przyrządami

     

    Ratownicy medyczni mają do dyspozycji sprzęt, który pozwala na udrożnienie dróg oddechowych i rozpoczęcie prowadzenia oddechu zastępczego, gdy zabiegi wykonywane metodami bezprzyrządowymi są niemożliwe lub niewystarczające. Do metod tych należą m.in:

    • rurka ustno-gardłowa lub nosowo-gardłowa,
    • rurka Combitube – ten typ rurki umożliwia prowadzenie wentylacji niezależnie od tego, czy znajduje się ona w przełyku czy w tchawicy, gdyż posiada dwa kanały,
    • zastosowanie maski krtaniowej – wprowadzana przez jamę ustną i umieszczana nad wejściem do krtani,
    • intubacja dotchawicza – polega na umieszczeniu rurki intubacyjnej w tchawicy pacjenta, nieco ponad jej rozwidleniem; umożliwia to prowadzenie wentylacji podczas resuscytacji poszkodowanego, a także zapobiega zachłyśnięciu treścią pokarmową; jej wykonanie wymaga jednak dużej wprawy ratownika, gdyż istnieje ryzyko nieprawidłowego umieszczenia rurki intubacyjnej (co grozi wentylowaniem przełyku i żołądka zamiast dróg oddechowych), a także uszkodzenia uzębienia i podniebienia poszkodowanego; intubacja dotchawicza wykorzystywana jest także w warunkach szpitalnych, np. podczas zabiegów przeprowadzanych w znieczuleniu ogólnym,
    • konikotomia i konikopunkcja,
    • tracheotomia i tracheostomia.

     

    Konikotomia i konikopunkcja

     

    Konikotomia i konikopunkcja to jedne z tzw. podgłośniowych metod udrażniania dróg oddechowych. Wskazane są, gdy nie jest możliwe zapewnienie przepływu powietrza przez drogi oddechowe w jakikolwiek inny sposób oraz gdy nie jest możliwa intubacja. Wykonywane są szczególnie w przypadku rozległych urazów szczękowo-twarzowych, w obrzęku krtani, np. we wstrząsie anafilaktycznym (ukąszenia owadów, węża), w zadławieniach ciałem obcym.

    Konikopunkcja to wykonywane w stanie nagłym nakłucie przy użyciu specjalnej kaniuli więzadła pierścienno-tarczowego. Więzadło to jest częścią tzw. stożka sprężystego, rozpiętego pomiędzy chrząstką tarczowatą a chrząstką pierścieniowatą krtani. Chrząstka tarczowata jest łatwa do zlokalizowania, gdyż jest największą chrząstką krtani, jest ruchoma oddechowo, a u mężczyzn tworzy charakterystyczne "jabłko Adama" (nakłucie wykonuje się poniżej tej chrząstki). Konikopunkcja jest zabiegiem ratującym życie, ale nieumiejętnie wykonana może doprowadzić do powikłań, takich jak perforacja przełyku, rozległe krwawienie, uszkodzenie krtani czy odma podskórna. Mimo dostępności specjalnych zestawów do konikopunkcji, wymagane jest wcześniejsze przeszkolenie ratującego.

    Konikotomia chirurgiczna polega na poprzecznym nacięciu skalpelem więzadła pierścienno-tarczowego i wprowadzeniu przez powstałe nacięcie niewielkiej rurki intubacyjnej (średnica około 6 mm u dorosłych) celem prowadzenia sztucznej wentylacji. Do konikotomii również dostępne są specjalne zestawy, których stosowanie pomaga minimalizować liczbę powikłań.

     

    Co to jest tracheostomia?

     

    Tracheostomią nazywamy nową drogę oddechową wytworzoną podczas zabiegu tracheotomii, która umożliwia wentylację pacjentów, u których intubacja nie była możliwa. Tracheostomię wytwarza się także podczas zabiegów otolaryngologicznych, takich jak laryngektomia (czyli wycięcie krtani, np. z powodu zmian nowotworowych) celem umożliwienia wentylacji pacjenta podczas zabiegu, jak i po jego zakończeniu. Pacjenci z rurką tracheostomijną wymagają szczególnej opieki: istotne jest nawilżanie powietrza, mobilizacja i ewakuacja wydzieliny zalegającej w drogach oddechowych (odsysanie) oraz prawidłowa dezynfekcja i pielęgnacja skóry wokół rany, jak również wymiana rurki tak często, jak jest to konieczne.

    U przeważającej liczby chorych wykonanie intubacji dotchawiczej eliminuje konieczność wykonania tracheotomii w trybie pilnym. W stanach nagłych tracheotomia wykonywana jest rzadko (jako zabieg ratunkowy przy niemożliwej intubacji preferowana jest konikotomia). Tracheotomię przezskórną wykonuje się na oddziałach intensywnej terapii, kiedy wymagane jest wielodniowe prowadzenie wentylacji mechanicznej, w oparzeniach dróg oddechowych, w ciężkich urazach twarzoczaszki lub przy obecności przeszkody w górnych drogach oddechowych.

    Tracheotomia polega na wytworzeniu sztucznego otworu w powłokach szyi oraz w tchawicy poprzez nacięcie skóry i warstwowe preparowanie tkanek przedtchawiczych. Kolejnym etapem (w zależności od techniki zabiegu) jest zwykle tracheopunkcja, czyli nakłucie z użyciem kaniuli początkowego odcinka tchawicy na poziomie pomiędzy chrząstką pierścieniowatą krtani a pierwszą chrząstką tchawicy lub pomiędzy pierwszą a drugą chrząstką tchawicy. Wykonanie tracheopunkcji umożliwia wprowadzenie prowadnicy do światła tchawicy, a następnie powiększanie powstałego otworu z użyciem rozszerzadeł, co w dalszej kolejności pozwala na umieszczenie rurki tracheostominej w obrębie dróg oddechowych. Do najczęstszych powikłań tracheotomii zaliczane są krwawienia okołozabiegowe, infekcja okolicy zabiegu, odma podskórna.

    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Rak gardła
    Znaleziono: 1 wyników

    Powiązane filmy

    Znaleziono: 1 wyników
    Wyświetlaj: 10 20 wyników

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.