zarejestruj się zaloguj się

Angina ropna – przyczyny, objawy, leczenie

Tekst: lek. Łukasz Wolak
Angina ropna – przyczyny, objawy, leczenie
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 29. października, 2015

Angina ropna to inaczej ostre zapalenie gardła i migdałków objawiające się bolesnym zapaleniem gardła, wysiękiem ropnym na migdałkach podniebiennych, wysoką gorączką oraz powiększeniem węzłów chłonnych. Do najczęstszych przyczyn ropnej anginy zaliczamy, w zależności od wieku pacjenta, zakażenia wirusowe bądź bakteryjne. Leczeniem z wyboru, w przypadku anginy bakteryjnej, jest antybiotykoterapia.

lek. Łukasz Wolak
AUTOR
SPIS TREŚCI:

    Czym jest angina ropna?

     

    Angina to ostre zapalenia gardła i migdałków objawiające się zapaleniem błony śluzowej, a także migdałków podniebiennych wywołane zakażeniem (z definicji bakteryjnym) lub podrażnieniem. Wiąże się z obecnością ropnego nalotu na migdałkach i śluzówce gardła, stąd popularna nazwa tego schorzenia – angina ropna.

    Ropna wydzielina to białożółty lub żółtozielony wysięk otaczający migdałki podniebienne i gardło, zazwyczaj cuchnący, zbudowany z martwych białych krwinek w wyniku zakażenia bakteryjnego. Doświadczony lekarz rodzinny lub pediatra postawi rozpoznanie od razu.

     

    Angina ropna – przyczyny

     

    W przypadku ropnej anginy najczęściej występującym drobnoustrojem jest bakteria – paciorkowiec beta-hemolizujący. Mówimy wówczas o anginie paciorkowcowej. Pozostałe patogeny, takie jak: gronkowce, Escherichia coli czy Haemophilus influenzae rzadziej są przyczyną anginy.

    W przypadku pogorszenia się stanu chorego i pojawienia się objawów wieloogniskowych należy podejrzewać chorobę ogólnoustrojową. Z drugiej strony należy pamiętać, że w przypadku zakażenia wirusowego, które jest najczęstszym typem ostrego zapalenia gardła i migdałków u dorosłych, ropna wydzielina jest bardzo skąpa lub nie występuje wcale.

    Rezerwuarem paciorkowca beta-hemolizującego i zarazem źródłem zakażenia jest chory człowiek (bardzo rzadko bezobjawowy nosiciel bakterii). Zakażenie następuje poprzez bezpośredni kontakt drogą kropelkową. Największa zapadalność na ostrą ropną anginę występuje późną jesienią, zimą i wczesną wiosną.

     Do czynników ryzyka rozwinięcia się ostrego zapalenia gardła i migdałków zaliczamy:

    • kontakt z chorym na infekcyjne zapalenie gardła lub bezobjawowym nosicielem;
    • młody wiek (okres szkolny około 5–15 lat);
    • spadek odporności.

     

    Jakie są objawy anginy ropnej?

     

    W przypadku anginy ropnej paciorkowcowej do podstawowych objawów chorobowych zaliczamy:

    • nagły początek z silnym bólem gardła i bólem podczas połykania;
    • wysoką gorączkę – powyżej 38 stopni;
    • żywoczerwoną lub krwistoczerwoną błonę śluzową z obrzękiem i, bardzo często, ropnym wysiękiem;
    • nalot na języku, który następnie przyjmuje kolor malinowy;
    • powiększone węzły chłonne szyjne przednie;
    • brak kaszlu i nieżytu nosa.

    Większość ostrych zapaleń gardła i migdałków podniebiennych, także tych bakteryjnych, ustępuje samoistnie nawet bez antybiotyku. Należy jednak pamiętać, że zakażenie paciorkowcowe wiąże się z nieco większym ryzykiem powikłań ropnych oraz gorączki reumatycznej.

     

    Angina wirusowa czy bakteryjna – jak je rozpoznać?

     

    Samo określenie angina wirusowa należy uznać za błędne. Z definicji wynika, że angina to zakażenie bakteryjne. Lekarz może mieć trudności z określeniem przyczyny infekcji.

    Pewne rozpoznanie, czy angina ropna jest pochodzenia wirusowego bądź bakteryjnego, na podstawie objawów, nie jest praktycznie możliwe. Obecność ropnego nalotu na śluzówkach gardła i migdałkach to cenna wskazówka, ale nie daje pewności, dlatego podstawowe znaczenie ma ustalenie, czy konieczne jest leczenie ropnej anginy antybiotykiem.

    W tym celu lekarze posługują się specjalną skalą (tzw. skalą Centora), w której przyznawane są punkty za poszczególne objawy. Jeden punkt przyznawany jest za następujące objawy:

    • temperaturę ciała powyżej 38 stopni,
    • brak kaszlu,
    • powiększone węzły chłonne szyjne,
    • wysięk ropny na migdałkach podniebiennych i ich obrzęk,
    • wiek w przedziale 3–14 lat.

    W przypadku uzyskania 4 punktów i występowania nasilonych objawów ostrego zapalenia gardła oraz migdałków, postępowaniem z wyboru jest przepisanie pacjentowi antybiotyków. Gdy chory uzyska 2–3 punkty wykonuje się tzw. szybkie testy na obecność paciorkowców lub posiew z wymazu z gardła, a także migdałków. W przypadku uzyskania dodatniego wyniku testu na obecność bakterii również należy zastosować antybiotyk celem leczenia ropnej anginy. Suma punktów 0–1 obligują lekarza do zastosowania jedynie leczenia objawowego, a diagnostyka bakteriologiczna staje się zbędna.

     

    Angina ropna – leczenie

     

    W przypadku pewnego rozpoznania anginy bakteryjnej leczeniem z wyboru jest antybiotykoterapia. U dorosłych i dzieci powyżej 40 kg na anginę ropną stosuje się fenoksymetylpenicylinę w dawcę 2–3 mln na dobę, w dwóch podzielonych dawkach. Terapię antybiotykiem prowadzi się przez pełne 10 dni. U dzieci, których masa ciała nie przekracza 40 kg, również stosujemy fenoksymetylpenicylinę dosutnie, tyle że w mniejszej dawce (100 000–200 000 j.m./kg/dobę w 2 dawkach podzielonych, przez 10 dni)

    W razie wątpliwości, czy chory będzie przyjmował antybiotyk doustnie przez pełne 10 dni, można zastosować penicylinę benzatynową domięśniowo.

    W przypadku występowania nadwrażliwości (uczulenia) na penicylinę fenoksymetylową stosuje się cefalosporyny I generacji (np. Cefadroksyl) lub w przypadku tzw. nadwrażliwości natychmiastowej – antybiotyk makrolidowy, przykładowo erytromycynę.

    Bardzo ważne jest także leczenie objawowe ostrego zapalenia gardła i migdałków podniebiennych, do którego zaliczamy:

    • odpoczynek i dużą ilość płynów – szczególnie w przypadku gorączki;
    • paracetamol lub NLPZ (niesteroidowy lek przeciwzapalny) stosowane przeciwbólowo i przeciwgorączkowo;
    • środki farmakologiczne do ssania o miejscowym działaniu przeciwzapalnym i przeciwbólowym (na ból gardła);
    • izolację chorego na 24 godziny od momentu zastosowania antybiotyku.

    W przypadku anginy paciorkowcowej nie ma konieczności rutynowego monitorowania i wykonywania kontrolnych posiewów oraz wymazów z gardła.

    Autor: lek. Łukasz Wolak
    Znaleziono: 2 wyników

    Powiązane filmy

    Znaleziono: 2 wyników
    Wyświetlaj: 10 20 wyników

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.