zarejestruj się zaloguj się

Zakażenie układu moczowego u kobiet

Tekst: lek. Krzysztof Wilk
Zakażenie układu moczowego u kobiet
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 19. listopada, 2013

Zakażenia układu moczowego to jedna z najczęstszych przyczyn zgłaszania się pacjentów do gabinetów lekarskich. Problem ten znacznie częściej dotyczy kobiet niż mężczyzn. Ryzyko zachorowania wzrasta wraz z rozpoczęciem aktywności seksualnej. Ok. 3-10% kobiet współżyjących płciowo minimum raz rocznie choruje na zakażenie układu moczowego.

lek. Krzysztof Wilk
AUTOR
SPIS TREŚCI:

    Jak dochodzi do zakażenia?

     

    Zakażenie układu moczowego to obecność bakterii w fizjologicznie jałowych (wolnych od drobnoustrojów) drogach moczowych, tzn. w drogach moczowych powyżej zwieracza pęcherza moczowego. Infekcja wywołuje takie objawy, jak:

    • pieczenie i dyskomfort podczas oddawania moczu,
    • częste oddawanie moczu z uczuciem niepełnego opróżnienia pęcherza moczowego,
    • uczucie gwałtownego parcia na mocz,
    • bóle w okolicy łonowej,
    • gorączka.

    Z racji tego, że podobne objawy mogą dawać infekcje intymne, czasem w zróżnicowaniu tych dwóch jednostek chorobowych, konieczna jest wizyta u ginekologa. Najczęstszymi patogenem odpowiedzialnym za zakażenia dróg moczowych jest Escherichia coli.

    Na zakażenia układu moczowego znacznie częściej zapadają kobiety. Przyczyny tego należy upatrywać w stosunkach anatomicznych, tzn. krótszej odległość między ujściem cewki moczowej stanowiącej granicę między jałowym pęcherzem moczowym a skórą okolic cewki, zewnętrznych narządów płciowych i odbytu. Szczególne ryzyko transmisji bakterii występuje w trakcie stosunku płciowego, dlatego wzrost zachorowań na zakażenia układu moczowego notuje się wśród kobiet, które rozpoczęły aktywność seksualną. 

     

    Typy zakażeń układu moczowego u kobiet

     

    Spośród postaci zakażenia układu moczowego u kobiet wymienia się:

     

    Zapalenie pęcherza moczowego u kobiet

     

    Zapalenie pęcherza moczowego najczęstszy typ zakażeń układu moczowego u kobiet. Objawia się częstomoczem z uczuciem niepełnego opróżnienia pęcherza moczowego oraz tzw. objawami dyzurycznymi, czyli dyskomfortem podczas oddawania moczu – pieczeniem, szczypaniem, bólem w okolicy łonowej i w podbrzuszu.

     

    Zapalenie cewki moczowej

     

    Zapalenie cewki moczowej jest chorobą przenoszoną drogą płciową. Ze względu na czynnik etiologiczny, dzielimy je na:

    • rzeżączkowe zapalenie cewki moczowej,
    • nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej (wywołane przez takie patogeny jak Ureaplasma urealyticum, Mycoplasma genitalis, Trichomonas vaginalis itd.).

    Zakażenie w 1/2 przypadków jest bezobjawowe. Pozostałe pacjentki zgłaszają takie dolegliwości jak:

    • ból podczas oddawania moczu,
    • świąd w okolicy ujścia cewki moczowej,
    • częstomocz,
    • wyciek z cewki moczowej (wydzielina ropna, czasem z domieszką krwi).

    Poważnym powikłaniem zapalenia cewki moczowej może być zapalenie narządów miednicy mniejszej.

     

    Odmiedniczkowe zapalenie nerek

     

    Odmiedniczkowe zapalenie nerek to stan zapalny układu kielichowo-miednoczkowego. Charakterystycznymi objawami dla tej postaci zakażeń układu moczowego są:

    • ból w okolicy lędźwiowej (nagły, bardzo silny),
    • wysoka gorączka z dreszczami,
    • dodatni objaw Goldflama w badaniu przedmiotowym – ból w trakcie wstrząsania okolicy lędźwiowej, zwykle jednostronny.

     

    Bakteriomocz bezobjawowy

     

    Bakteriomocz bezobjawowy to przypadkowo stwierdzona obecność znamiennego stężenia bakterii w moczu mimo braku dolegliwości. Poza wyjątkowymi sytuacjami (ciąża, przygotowanie do operacji urologicznej), taka postać zakażenia układu moczowego wymaga leczenia.

     

    Diagnostyka zakażeń układu moczowego

     

    Najistotniejszym badaniem zlecanym w trakcie diagnostyki zakażeń układu moczowego jest badanie ogólne moczu. O zakażeniu świadczy obecność bakterii w moczu, zwiększone stężenie leukocytów w moczu, krwinkomocz, obecność wałeczków leukocytowych, obecność azotynów.

    W większości przypadków zakażenia układu moczowego leczy się empirycznie (tzn. ukierunkowując dobór antybiotyku na najbardziej prawdopodobny czynnik etiologiczny), jednak w niektórych przypadkach (podejrzenie odmiedniczkowego zapalenia nerek, nawracające zakażenia układu moczowego ,ciąża) konieczne jest wykonanie posiewu moczu i dokładne określenie drobnoustroju wywołującego chorobę i jego wrażliwości na antybiotyki.

    Do innych badań dodatkowych zlecanych w diagnostyce zakażeń układu moczowego należą:

    • badania krwi (morfologia, CRP, OB, parametry czynności nerek, w rzadszych przypadkach – posiew krwi),
    • USG układu moczowego (zlecane jest chorym z podejrzeniem: powikłanego zakażenia układu moczowego na tle anatomicznego lub czynnościowego zastoju moczu, ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek, a także w przypadku zakażeń przewlekających się, opornych na leczenie),
    • urografia (zalecaną w przypadku podejrzenia patologii moczowodu lub układu kielichowo-miedniczkowego),
    • scyntrygrafia nerek (w diagnostyce odmiedniczkowego zapalenia nerki jego powikłań),
    • tomografia komputerowa.

       

    Leczenie zakażeń układu moczowego

     

    Podstawą leczenia zakażeń układu moczowego jest antybiotykoterapia. Dobór leku i ustalenie czasu terapii zależy od rodzaju zakażenia.

    Zapalenie pęcherza moczowego leczone jest  nitrofurantoiną, furazydyną, kotrimoksazolem lub trimetoprimem. Czas leczenia waha się od 3-5 dni w przypadku pierwszego, niepowikłanego epizodu zakażenia, do 10-14 dni w przypadku nawrotów choroby.

    Zapalenie cewki moczowej leczone jest za pomocą makrolidów (azytromycyny) lub fluorochinolonów. Terapii powinien zostać poddany także partner seksualny pacjentki.

    Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek jest wskazaniem do wykonania posiewu moczu. Leczenie powinno być ukierunkowane na drobnoustrój powodujący chorobę. Najczęściej stosowanymi antybiotykami są fluorochinolony.

    Bakteriomocz bezobjawowy u kobiety jest wskazaniem do leczenia wyłącznie w wyjątkowych przypadkach wymienionych wyżej.

    Ponadto, pacjentkom chorym na zakażenia układu moczowego zaleca się:

    • wypijanie dużej ilości płynów (>2 l dziennie),
    • stosowanie leków łagodzących dolegliwości – przeciwbólowych i przeciwgorączkowych (np. paracetamol, ibuprofen).

     

    Zakażenie układu moczowego u kobiety w ciąży

     

    Jednym z czynników sprzyjających rozwojowi zakażenia układu moczowego u kobiety jest ciąża.Powiększająca się macica uciska bowiem na drogi moczowe, powodując utrudnienie w odpływie moczu, pęcherz moczowy przesuwa się ku górze, mięśniówka moczowodów ulega rozluźnieniu – to wszystko prowadzi do zastoju moczu i jego nadkażania. U około 4-7 % kobiet w ciąży stwierdza się bakteriomocz bezobjawowy, zaś u 1-2 % – odmiedniczkowe zapalenie nerek.

    Zakażenia układu moczowego w ciąży stanowią istotny problem zarówno ze względu na trudności diagnostyczne (często choroba nie jest wykrywana lub wykrywana jest z opóźnieniem, gdyż dolegliwości towarzyszące ZUM – częstomocz, wzmożone parcie na mocz, bóle w podbrzuszu – występują często również w ciąży prawidłowej), jak i ryzyko powikłań (poronienie, poród przedwczesny, niska masa urodzeniowa dziecka, zwiększone ryzyko transmisji bakterii i rozwoju odmiedniczkowego zapalenia nerek). Każda kobieta w ciąży powinna zatem minimum raz wykonać badanie ogólne i posiew moczu. Najczęściej badania te zlecane są podczas pierwszej wizyty u ginekologa prowadzącego ciążę lub między 12 a 16 tygodniem ciąży.

    Stwierdzenie zakażenia układu moczowego (w tym bezobjawowej bakteriurii) jest wskazaniem do niezwłocznego wdrożenia antybiotykoterapii. Lek powinien zostać dobrany na podstawie posiewu moczu i antybiogramu. Najczęściej stosowanymi antybiotykami są:

    • amoksycylina,
    • amoksycylina z kwasem klawulonowym,
    • cefalosporyny.

    Ze względu na działanie teratogenne (powodujące wady płodu), przeciwwskazane są takie antybiotyki jak: fluorochinolony, tetracykliny, kotrimoksazol (w I trymestrze oraz na krótko przed porodem), a także sulfonamidy (w III trymestrze ciąży).

     

    Metody zapobiegania zakażeniom układu moczowego u kobiet

     

    W zapobieganiu nawrotom zakażeń układu moczowego u kobiet zaleca się następujące metody:

    • zwiększenie ilości spożywanych płynów (optimum to 1,5 – 2 l dziennie),
    • stosowanie preparatów żurawiny amerykańskiej,
    • stosowanie preparatów zawierających probiotyk (Lactobacillus) z estrogenem,
    • przyjmowanie profilaktycznej, pojedynczej dawki chemioterapeutyku po stosunku płciowym u kobiet ze skłonnościami do nawracających zakażeń układu moczowego.
    Autor: lek. Krzysztof Wilk
    Znaleziono: 1 wyników

    Powiązane filmy

    Znaleziono: 1 wyników
    Wyświetlaj: 10 20 wyników

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.