zarejestruj się zaloguj się

Zwichnięcie kostki (zwichnięcie stawu skokowego)

Tekst: dr Krzysztof Fabian
Zwichnięcie kostki (zwichnięcie stawu skokowego)
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 20. listopada, 2014

Zwichnięcie kostki (inaczej zwichnięcie stawu skokowego) jest to dość niebezpieczny i ciężki uraz, polegający nie nieprawidłowym ustawieniu stopy, zwykle podczas zeskoku, biegu, czy zadziałaniu siły zewnętrznej w momencie gry zespołowej. Niezwykle istotne jest wczesne postępowanie lecznicze, w postaci nastawienia zwichnięcia lub rekonstrukcji uszkodzonych struktur. Ważna jest również wczesna rehabilitacja.

dr Krzysztof  Fabian
AUTOR
dr Krzysztof Fabian fizjoterapia
SPIS TREŚCI:

    Czym jest zwichnięcie kostki?

     

    Zwichnięcie stawu skokowego, potocznie nazywane także zwichnięciem kostki, jest urazem polegającym na nieprawidłowym przemieszczeniu się względem siebie kości i innych elementów tworzących staw.

    W znikomych przypadkach może być to sytuacja przejściowa, w której dochodzi do samoistnego odwróceniu się tego stanu i powrotu kości do pierwotnego położenia. Jeśli się tak jednak nie stanie, wymagana jest repozycja ustawienia kości, czyli nastawienie zwichniętej kostki przez lekarza.

    Uraz ten jest bardzo niebezpieczny, gdyż w jego przebiegu, oprócz przemieszczenia elementów kostnych, dochodzi również do uszkodzenia czy rozerwania torebki stawowej oraz urazu więzadeł stabilizujących aparat stopy.

    Co więcej, nienastawienie stawu może przynieść poważne komplikacje, jak również konsekwencje zdrowotne w przyszłości. Zbyt późne nastawienie i unieruchomienie zwichnięcia prowadzić może m.in. do martwicy stawu, na skutek niekorzystnego działania rozlanej w nim krwi, bądź niestabilności i częstszego ponownego zwichania stawu w przyszłości.

     

    Objawy zwichnięcia stawu skokowego

     

    Do objawów zwichnięcia stawu skokowego zalicza się:

    • silny i przeszywający ból w stawie skokowym (kostce),
    • silna bolesność w trakcie próby ruchu stopą,
    • stopniowo narastająca opuchlizna z czasem uniemożliwiająca normalne chodzenie,
    • zmiana kształtu stawu,
    • czasem miejscowe zasinienie, co świadczy o uszkodzeniu naczyń krwionośnych w obrębie stawu (wylew krwi do okolicznych tkanek).

     

    Diagnoza zwichnięcia kostki

     

    Zwichnięcie kostki potwierdza się w oparciu o wywiad z pacjentem (uzyskanie informacji na temat zaistniałego urazu).

    Ponadto diagnoza opiera się na badaniu fizykalnym stawu skokowego, czyli próby wykonania ruchów stopą, oglądania i badania palpacyjnego (wykrywania bólu, obrzęku, ocieplenia).

    Dla właściwej diagnozy w zwichnięciu stawu skokowego ważne jest wykonanie zdjęcia rentgenowskiego (RTG), jeśli jest konieczne do uwidocznienia nie tylko zwichnięcia (które zwykle widoczne jest gołym okiem), ale również innych urazów, szczególnie potwierdzenia lub wykluczenia poważnych złamań powstałych na skutek urazu.

     

    Przyczyny zwichnięcia kostki

     

    Mechanizm powstawania zwichnięcia kostki ma zwykle miejsce w momencie uprawiania takich dyscyplin jak biegi, marsze po nierównym terenie lub zeskoki z wysokości. W trakcie tych aktywności, kiedy próbujemy stanąć na niewłaściwie ustawioną stopę, dochodzi do jej nadmiernego skręcenia czy wygięcia.

    Nadmierne pogłębienie normalnej (fizjologicznej) ruchomości stawu skokowego i zadziałanie dodatkowego elementu siły (gdyż jesteśmy w ruchu, czyli akcie dynamicznym), skutkuje zwykle zwichnięciem kostki.

    Inną przyczyną opisywanego urazu jest niewątpliwie używanie niewłaściwych butów, które nieodpowiednio amortyzują i nie stabilizują stawów przed urazem.

    Na uwagę zasługuje również fakt, iż jeśli wcześniej miały miejsce kontuzje stawu skokowego, to może on być niewątpliwie bardziej narażony na powtórne uszkodzenia, na skutek osłabienia aparatu stabilizującego stopę (więzadła i mięśnie).

     

    Leczenie zwichniętej kostki

     

    Należy pamiętać, że zwichnięcie stawu skokowego musi być możliwie jak najszybciej nastawione przez lekarza. Wówczas staw skokowy zostaje unieruchomiony, a kończynę należy układać wysoko i zapewnić tzw. ciszę mechaniczną, czyli zbytnio nie angażować ruchowo. Zbyt późna ingerencja lekarska może spowodować przykre konsekwencje, w postaci wytworzenia patologicznych zmian w stawie, które utrudnią bądź uniemożliwią prawidłowe nastawienie stawu.

    Należy również wykluczyć lub potwierdzić ewentualne uszkodzenia kości w przebiegu zwichnięcia wykonując zdjęcie radiologiczne.

    Jeśli doszło do innych uszkodzeń, jak zerwanie ścięgien czy uszkodzenia więzadeł, wówczas konieczne jest leczenie operacyjne.

     

    Rehabilitacja zwichniętej kostki

     

    Leczenie rehabilitacyjne po nastawieniu zwichnięcia kostki można rozpocząć po ustąpieniu okresu ostrego i zmniejszeniu dolegliwości bólowych. Pierwsze ćwiczenia można wykonywać jeszcze w momencie założonego opatrunku unieruchamiającego. Nie chodzi tutaj bynajmniej o ćwiczenia kontuzjowaną kończyną. Znane są bowiem metody, jak chociażby tzw. ćwiczenia kontralateralne, które polegają na ćwiczeniu zdrowej, wolnej od unieruchomienia kończyny. Bazuje się tutaj na zjawisku czy efekcie przeniesienia funkcji fizjologicznych na symetryczne grupy mięśniowe przeciwległej kończyny. Więcej informacji na ten temat uzyskać można u wykwalifikowanych fizjoterapeutów, którzy udzielają dokładnego instruktażu odnośnie postępowania z kontuzjowanym stawem i wykonywania ćwiczeń w warunkach domowych, zarówno w przypadku standardowego nastawienia, jak również po interwencji chirurgicznej.

    W przypadku, kiedy konieczny jest zabieg rekonstrukcyjny, leczenie rehabilitacyjne wdrażamy w okresie wygojenia rany pooperacyjnej i udzieleniu zgody na rozpoczęcie rehabilitacji przez lekarza prowadzącego. W tym przypadku niezwykle istotne jest odpowiednie postępowanie z powstałą blizną, którą należy pielęgnować odpowiednimi kremami lub maściami, mającymi na celu odpowiednie jej uelastycznienie.

     

    Zapobieganie kolejnym zwichnięciom kostki

     

    Niestety często zdarza się, że raz zwichnięty staw dużo szybciej ulega powtórnym kontuzjom w przyszłości. Szczególnie jeśli dotyczy to osób na co dzień, ale również tych hobbystycznie, uprawiających takie gry zespołowe jak: piłka nożna, siatkówka czy koszykówka oraz tenis i squash.

    Należy więc pamiętać o odpowiednim przygotowaniu w postaci rozgrzewki, odpowiedniego rozciągnięcia całych grup mięśniowych oraz przeprowadzenia treningu propriocepcyjnego stawu. W tym celu dobrze jest udać się do specjalisty z odpowiedniej dziedziny sportu, trenera bądź fizjoterapeuty po poradę.

    Bardzo ważne jest również stosowanie odpowiednich stabilizatorów, specjalistycznych opatrunków stabilizujących czy zastosowania kinesiotapingu sportowego.

    Autor: dr Krzysztof Fabian

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.