zarejestruj się zaloguj się

Złamanie obojczyka

Tekst: mgr Aleksandra Pełczewska
Złamanie obojczyka
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 16. kwietnia, 2014

Złamanie obojczyka najczęściej jest wynikiem urazu – upadku bądź silnego uderzenia. Objawy złamania obojczyka to: silny ból, obrzęk w miejscu złamania, problemy z uniesieniem i poruszaniem ręką oraz widoczne przemieszczenie kości. Pierwsza pomoc polega na unieruchomieniu kończyny. Leczenie zależy od tego czy doszło do przemieszczenia elementów kostnych. W większości przypadków zakłada się gips.

mgr Aleksandra Pełczewska
AUTOR
SPIS TREŚCI:

    Uraz obojczyka

     

    Obojczyk jest kością długą mierzącą 15 cm i łączy łopatkę z mostkiem. Stanowi on jedyne połączenie szkieletu kończyny górnej ze szkieletem osiowym oraz tworzy wraz z łopatką i kością ramienną obręcz kończyny górnej. Jest on widoczny i łatwo wyczuwalny, zwłaszcza przy maksymalnym wyciągnięciu ręki do przodu oraz u osób chudych. Pełni on ważną rolę w funkcjonowaniu obręczy kończyny górnej, gdyż stanowi podporę dla stawu ramienno-łopatkowego, sztywnie mocuje mięśnie i więzadła oraz ochrania struktury ramienne i szyjno-piersiowe.

    Dzięki niemu możliwa jest pełna ruchomość kończyny górnej. Niestety urazy obojczyka są dość powszechne. Jego złamania stanowią 5% wszystkich złamań i 50% wszystkich złamań w obrębie obręczy barkowej. Do złamania obojczyka dochodzi najczęściej z powodu upadku na bark, bezpośredniego uderzenia lub podczas uprawiania sportu. Najwięcej urazów obojczyka doznają ludzie młodzi przed 30 rokiem życia, częściej mężczyźni. Należy pamiętać, że każde złamanie wymaga natychmiastowej konsultacji z lekarzem. Pomimo swej powszechności, złamania obojczyka muszą być leczone rozważnie, gdyż mogą doprowadzić do poważnych dysfunkcji obręczy barkowej, a także przewlekłego bólu barku.

     

    Złamanie obojczyka – przyczyny

     

    Najczęściej złamanie obojczyka ma miejsce podczas niefortunnego upadku na bark, wyciągniętą rękę, podczas bezpośredniego uderzenia w wypadku komunikacyjnym lub w sporcie, w których dochodzi do kontaktu fizycznego między graczami (np. w boksie czy piłce nożnej).

    Złamaniu ulega zazwyczaj trzon, w miejscu wyginania się obojczyka do przodu. Przy ciężkich urazach możliwe są uszkodzenia splotu barkowego lub tętnicy podobojczykowej, jednak występują rzadko. U 70% pacjentów podczas złamania dochodzi do podwinięcia końca mostkowego obojczyka spowodowanego działaniem mięśnia mostkowo-obojczykowo-sutkowego, oraz końca obojczykowego głównie dzięki mięśniu naramiennemu. Również złamanie obojczyka jest stosunkowo częste u noworodków podczas porodu.

     

    Jakie są objawy złamania obojczyka?

     

    Złamanie obojczyka wiąże się z wystąpieniem:

    • bólu barku,
    • obrzęku w miejscu złamania,
    • dużych dolegliwości przy poruszaniu kończyny,
    • problemów z unoszeniem kończyny,
    • widocznego przemieszczenia kości (opadnięcie barku),
    • wyczuwalnego przesuwania i tarcia odłamów kostnych po uciśnięciu miejsca nad szczeliną złamania,
    • mdłości i zawrotów głowy.
    • krwotok (przy uszkodzeniu tętnicy),
    • wyczuwalnego złamanie pod skórą po ustąpieniu obrzęku,
    • wrażliwości na dotyk.

     

    Złamanie obojczyka – pierwsza pomoc

     

    Pierwsza pomoc przy złamaniu obojczyka polega na unieruchomieniu kończyny w stawie barkowym, co zapobiega przesuwaniu się odłamów kostnych i łagodzi ból. Najlepiej zastosować opatrunek Dessaulta, który mocuje kończynę górną do klatki piersiowej. Jeśli go nie mamy koniecznie trzeba wykonać prowizoryczny temblak poprzez przymocowanie kończyny górnej do tułowia jedną lub dwoma chustami trójkątnymi.

    Ponieważ poszkodowany nie jest zdolny do chodzenia, więc pomocy udziela mu się w pozycji siedzącej. Jedną z chust wykonuje się unieruchomienie w taki sposób, że do dołu pachowego po stronie złamania wkłada się wałek zwiniętej tkaniny lub waty, złożoną podwójnie chustą trójkątną podwiesza się przedramię kończyny po stronie złamania. Na łokciu zapinamy agrafką powstały fałd chusty. Przedramię układamy na klatce piersiowej, tak aby palce kierowały na zdrowy bark. Na zdrowym barku zawiązujemy rogi chusty i dociągajmy tak, aby łokieć został nieznacznie podciągnięty ku górze. Tak unieruchomioną kończynę zostawiamy, aż do przywiezienia pacjenta do szpitalu i wykonania rentgena uszkodzonego miejsca.

     

    Leczenie złamania obojczyka

     

    Złamanie obojczyka najłatwiej rozpoznać poprzez widoczne jego skrzywienia w postaci sterczącego pod skórą guza oraz silnego bólu przy próbach poruszania kończyną. Zawsze złamanie należy potwierdzić zdjęciem RTG, które pokaże szczelinę złamania. Należy sprawdzić, czy nerwy i naczynia krwionośne nie uległy uszkodzeniu oraz osłuchać klatkę piersiową. Leczenie złamania obojczyka uwarunkowane jest charakterem złamania, oraz wielkością przemieszczenia. Globalnie złamania możemy podzielić je na:

    • bez przemieszczenia,
    • z przemieszczeniem,
    • złamania przezstawowe (staw barkowo-obojczykowy).

    W większości przypadków stosuje się leczenie zachowawcze ze względu na dobre właściwości zrostu obojczyka. W urazach obojczyka bez przemieszczenia stosuje się opatrunek gipsowy Dessaulta lub specjalistyczną kamizelkę. Przy przemieszczeniu kości stosuje się unieruchomienie ósemkowe. Zalecany czas unieruchomienia wynosi 3–6 tygodni (dorośli 3-4 tygodnie, dzieci 2 tygodnie).

    Wskazaniem do operacji przy złamaniu obojczyka są:

    • złamania środkowej części obojczyka z jego skróceniem większym niż 1,5-2cm,
    • złamania z przemieszczeniem u ludzi młodych, aktywnych fizycznie,
    • brak zrostu,
    • powikłania nerwowo-mięśniowe,
    • złamania otwarte.

    Zabieg polega na otwartym nastawieniu odłamów i ich stabilizacji za pomocą płyt i śrub. Czasem może okazać się konieczna rekonstrukcja więzadeł kruczo-obojczykowych. Po urazie należy odciążać kończynę przez okres 2-6 tygodni. Po upływie kilku tygodni rozpoczyna się rehabilitację. Niestety u niewielkiej liczby pacjentów, mimo właściwego leczenia zachowawczego nie dochodzi do całkowitego zrostu kostnego i możliwe jest wyczuwanie guza pod skórą w miejscu urazu. Jest to dość naturalne i nie warto się tym przejmować. Warto jednak pamiętać, że przez parę miesięcy trzeba zachować ostrożność i jeśli odczuwamy dyskomfort i ból, np. podczas kierowania samochodem, należy zrezygnować z tej czynności.

     

    Rehabilitacja po złamaniu obojczyka

     

    Rehabilitacja przy złamaniu obojczyka jest konieczna i powinna uwzględniać:

    • we wczesnym okresie działanie przeciwbólowe i przeciwobrzękowe. Właściwe jest jak najszybsze stosowanie pola magnetycznego (na gips, z zespalającymi odłamy kostne drutami) aby przyspieszyć i stymulować zrost kości,
    • wdrożenie jeszcze w trakcie unieruchomienia ćwiczeń odsłoniętych palców i nadgarstka oraz zdrowej kończyny górnej w celu poprawy krążenia i odżywienia tkanek w unieruchomionej okolicy,
    • unikanie forsowania obręczy barkowej w krótkim czasie po zdjęciu unieruchomienia oraz stosowanie zimnych okładów w celu zmniejszenia opuchlizny,
    • kurację farmakologiczną polegającą na podawaniu leków przeciwzapalnych i rozluźniających tkanki mięśniowe; jeśli ból jest intensywny, można poprosić lekarza o środki przeciwbólowe,
    • fizykoterapię: stosowanie wcześniej wspomnianego pola magnetycznego oraz innych zabiegów o działaniu regenerującym i pobudzającym zrost kości (laseroterapia, ultradźwięki, galwanizacja), krioterapii w celu zmniejszenia bólu i obrzęku, elektrostymulacji osłabionych mięśni stawu barkowego oraz zabiegów rozluźniających, poprawiających ukrwienie i odżywianie tkanek miękkich, takich jak: lampa solux czy kąpiel wirowa całej kończyny górnej,
    • masaż tkanek głębokich obręczy barkowej zmniejszający występujące w tych strukturach wzmożone napięcie oraz poprawiający ich ukrwienie i odżywianie,
    • kinezyterapię, czyli wykonywanie ćwiczeń leczniczych. Na początku terapii zaleca się wykonywać z terapeutą delikatne ćwiczenia bierne obręczy barkowej. Następnie wprowadzamy ćwiczenia w odciążeniu na podwieszkach, izometryczne, rozciągające oraz pobudzające stymulację nerwowo-mięśniową. Stopniowo dążymy do wzmocnienia siły mięśniowej, poprawy stabilizacji, elastyczności tkanek miękkich oraz propriocepcji, czyli czucie stawu w przestrzeni za pomocą ćwiczeń oporowych. Finalnie ćwiczymy całą kończynę górną, aby zwiększyć siłę, nauczyć pacjenta kontrolować ruch i pracę obręczy oraz poprawić dynamikę ruchów, najlepiej metodą PNF,
    • terapię manualną, która obejmuje techniki mogące odblokować staw i przywrócić mu fizjologiczną biomechanikę. Szczególnie zalecana jest przy dłuższym unieruchomieniu chorego stawu. Dzięki odpowiedniej technice dochodzi do zmniejszenia bólu, ustąpienia procesu zapalnego oraz poprawy ruchomości stawu,
    • mobilizację łopatki,
    • kinesiotaping, czyli oklejanie elastycznymi plastrami, które w zależności od aplikacji mają działanie sensoryczne, odciążające oraz stabilizujące, zalecane zwłaszcza podczas podejmowania pierwszej aktywności fizycznej po urazie w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia kontuzji,
    • w razie uszkodzenia nerwów – neuromobilizację, czyli napinanie i rozciąganie tkanek nerwowych w celu poprawy elastyczności, usprawnienia mechanizmów naprawczych i regeneracyjnych. Terapia pozwala na natychmiastową poprawę funkcji podrażnionych tkanek nerwowych.

     

    Powikłania po złamaniu obojczyka

     

    Po złamaniu obojczyka najgroźniejszym powikłaniem są uszkodzenia splotu barkowego lub tętnicy podobojczykowej, które mogą się wiązać z uszkodzeniem nerwów lub krwotokiem wewnętrznym. Po skończeniu leczenia można zaobserwować:

    • skrócenie obojczyka,
    • zmniejszenie zakresu ruchu,
    • utrzymanie się dolegliwości bólowych,
    • osłabienie kończyny, niemożność kontynuowania aktywności fizycznej sprzed urazu,
    • zaburzenia kostnienia obojczyka,
    • asymetrię obręczy barkowej.
    Autor: mgr Aleksandra Pełczewska

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.