zarejestruj się zaloguj się

Złamanie miednicy

Tekst: mgr Aleksandra Pełczewska
Złamanie miednicy
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 09. sierpnia, 2013

Do złamań miednicy dochodzi najczęściej w wyniku przygniecenia ciężkim przedmiotem, upadku z wysokości lub wypadku komunikacyjnego z najechaniem pojazdu na poszkodowanego lub przeniesieniem siły urazu na kończyny dolne pasażera samochodu. W przypadku starszych osób do złamania dochodzi najczęściej w wyniku przewrócenia się na twarde podłoże.

mgr Aleksandra Pełczewska
AUTOR
SPIS TREŚCI:

    Złamanie w obrębie miednicy – przyczyny, objawy, leczenie

     

    Miednica składa się z wielu elementów; przede wszystkim z połączonych ze sobą w jedną kość miedniczą kości kulszowych, łonowych i biodrowych, dodatkowych elementów z nią połączonych: kości krzyżowej, guzicznej i stawów biodrowych oraz połączeń z tymi elementami: stawów krzyżowo-biodrowych i spojenia łonowego. Podczas urazu miednicy może dojść do uszkodzenia każdej z tych części oraz niektórych narządów wewnętrznych znajdujących się w jamie brzusznej oraz położonych w miednicy. Dlatego urazy miednicy są bardzo niebezpieczne dla życia ludzkiego i wskazana jest natychmiastowa pomoc lekarska.

     

    Objawy złamania miednicy

     

    Objawy złamania miednicy obejmują: 

    • ból samoistny w okolicy urazu,
    • obrzęk i zasinienie okolicy,
    • bóle w obrębie jamy brzusznej,
    • bóle nasilające się przy ruchach kończyn,
    • skrócenie kończyny dolnej,
    • zniekształcenie obrysów miednicy,
    • drętwienie lub mrowienie w pachwinie lub w nogach,
    • zmiany w obrębie unaczynienia kończyn dolnych,
    • trudności w oddawaniu moczu (uszkodzenie pęcherza lub cewki moczowej),
    • może towarzyszyć uszkodzenie narządów jamy brzusznej, pęcherza moczowego oraz cewki moczowej i połączone jest z wypłynięciem niewielkiej ilości moczu i krwi.

     

    Jakie są przyczyny złamania miednicy?

     

    Do złamań miednicy dochodzi najczęściej w wyniku: przygniecenia ciężkim przedmiotem (np. gruzem), upadku z wysokości lub wypadku komunikacyjnego z najechaniem pojazdu na poszkodowanego lub przeniesieniem siły urazu na kończyny dolne pasażera samochodu. W przypadku starszych osób do złamania dochodzi najczęściej w wyniku przewrócenia się z pozycji stojącej na podłogę lub chodnik.

    Ze względu na skomplikowaną budowę miednicy wyróżnia się łącznie 10 stopni jej złamań. Podział uwzględnia:

    • złamania proste ze złamaniami przedniej lub tylnej ściany lub kolumny miednicy,
    • złamania złożone zawierające co najmniej dwa ze złamań prostych,
    • złamania zamknięte i otwarte,
    • złamania dotyczące tylko miednicy i złamania z uszkodzeniem: narządów jamy brzusznej, narządów moczowo-płciowych, klatki piersiowej lub głowy,
    • złamania izolowane dotyczące jednej kości: łonowej, kulszowej lub biodrowej,
    • złamania wielomiejscowe obejmujące urazy kości miednicy i dodatkowo uszkodzenie stawów krzyżowo-biodrowych, spojenia łonowego lub innego elementu.

     

    Pierwsza pomoc przy złamaniach miednicy

     

    Pierwsza pomoc wymaga szczególnej ostrożności, ponieważ zawsze trzeba uwzględnić możliwe uszkodzenia narządów wewnętrznych. Poszkodowanego nie należy przemieszczać. W przypadku podejrzenia urazu miednicy należy: 

    • ułożyć chorego w bezpiecznej pozycji; najlepiej płasko na plecach,
    • kończyny i miednicę unieruchomić podkładając pod kolana zrolowany koc,
    • okolice lędźwi wypełnić tkaniną tak, aby wypełnić przestrzeń pomiędzy nimi, a podłożem,
    • głowę unieść i odchylić do tył i odwrócić na bok, aby udrożnić drogi oddechowe,
    • przykryć chorego ciepłym grubym kocem,
    • zadzwonić po pogotowie.

     

    Leczenie złamań miednicy

     

    Prognoza dla pacjenta ze złamaniem miednicy jest uwarunkowana stopniem złamania i towarzyszącymi mu dodatkowymi powikłaniami. Poważne złamania złożone miednicy mogą być nawet śmiertelne. W szpitalu lekarz wykonuje badanie manualne okolic miednicy oraz zleca badanie RTG potwierdzające złamanie i jego lokalizację. Czasem konieczne jest wykonanie tomografii komputerowej. Licząc się z tym, że mogło dojść do uszkodzenia narządów wewnętrznych lekarz wykonuje zwykle badanie per rectum, by sprawdzić, czy nie doszło do złamań i krwawienia z odbytu. W przypadku uszkodzenia cewki moczowej występuje krwiak w kroczu oraz krwawienie z cewki. Jeśli pacjentka jest w wieku rozrodczym, wykonuje się test ciążowy. Krwawienie w miednicy i wydzielanie innych płynów sprawdza się badaniem ultrasonograficznym.

    Leczenie złamań miednicy opiera się na leczeniu zachowawczym lub operacyjnym. To pierwsze jest wykorzystywane tylko przy prostych złamaniach, bez powikłań. Zaleca się leżenie w łóżku przez 4 tygodnie w ułożeniu zmniejszającym napięcie mięśni oraz podawanie leków przeciwbólowych. Leczenie operacyjne jest konieczne przy złamaniach niestabilnych, z przemieszczeniem odłamów kostnych oraz z powikłaniami, dotyczących okolicy stawów krzyżowo-biodrowych oraz urazów z uszkodzeniem narządów jamy brzusznej lub miednicy. Złamania połączone z przemieszczeniem wymagają nastawiania ręcznego lub za pomocą wyciągu. Po nastawieniu zakłada się na kończyny i miednicę opatrunek gipsowy na okres 6-8 tygodni. W przypadku urazu powikłanego uszkodzeniem narządów wewnętrznych leczenie obejmuje współpracę lekarza ortopedy, chirurga ogólnego oraz urologa. Uszkodze­nia takie wymagają prawie zawsze natychmiastowej operacji. W przypadku ciężkiego obrażenia z masywnym krwotokiem, chory wymaga leczenia przeciwwstrząsowego.

     

    Rehabilitacja po złamaniu miednicy

     

    Kontynuacją leczenia złamanej miednicy powinna być rehabilitacja prowadzona pod okiem doświadczonego fizjoterapeuty. Rehabilitacja obejmuje:

    • we wczesnym okresie pooperacyjnym działanie przeciwbólowe i przeciwobrzękowe. Zalecane jest jak najszybsze stosowanie pola magnetycznego (na gips, z zespalającymi częściami metalowymi odłamy kostne) aby przyspieszyć i stymulować zrost kości,
    • fizykoterapię: stosowanie wcześniej wspomnianego pola magnetycznego oraz innych zabiegów o działaniu regenerującym i pobudzającym zrost kości (laseroterapia, ultradźwięki), krioterapii w celu zmniejszenia bólu i obrzęku oraz zabiegów rozluźniających, poprawiających ukrwienie i odżywianie tkanek miękkich, takich jak: lampa solux czy prądy impulsowe małej częstotliwości,
    • masaż tkanek głębokich okolicy miednicy zmniejszający występujące w tych strukturach wzmożone napięcie oraz poprawiający ich ukrwienie i odżywianie,
    • kinezyterapię, czyli wykonywanie ćwiczeń leczniczych po uzyskaniu zrostu kości. W początkowej fazie rehabilitacji najlepiej wykonywać z terapeutą delikatne ćwiczenia w odciążeniu, najlepiej na łóżku; ćwiczenia oddechowe, ćwiczenia izometryczne mięśni kończyn dolnych oraz dolnego tułowia, rozciągające oraz pobudzające stymulację nerwowo-mięśniową. Stopniowo wprowadza się ćwiczenia oporowe wzmacniające siłę mięśniową, poprawiające stabilizację oraz elastyczność tkanek miękkich. Na końcu stosujemy ćwiczenia całego tułowia, ogólnousprawniające, zwiększające siłę, kontrolujące ruch i pracę mięśni tułowia, poprawiające dynamikę ruchów wszystkich kończyn, najlepiej metodą PNF. Dążymy do tego aby wszystkie ruchy kończyn były wykonane w pełnym zakresie ruchu nawet po przyłożeniu niewielkiego oporu,
    • terapię manualną, która może się okazać przydatna po uzyskaniu pełnego zrostu miednicy w późniejszych ograniczeniach ruchomości, które mogą dotyczyć najczęściej stawów biodrowych oraz krzyżowo-biodrowych. Za pomocą odpowiedniej techniki mobilizacji można zmniejszyć dolegliwości bólowe oraz poprawić ruchomość.
    • kinesiotaping, czyli oklejanie specjalnymi, elastycznymi plastrami strukturze, które mają działanie sensoryczne, odciążające oraz stabilizujące, zalecane zwłaszcza podczas podejmowania pierwszej aktywności fizycznej po urazie w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia kontuzji,
    • w razie uszkodzenia nerwów kończyny dolnej - neuromobilizację, czyli napinanie i rozciąganie tkanek nerwowych w celu poprawy elastyczności, usprawnienia mechanizmów naprawczych i regeneracyjnych. Technika pozwala na natychmiastową poprawę funkcji podrażnionych tkanek nerwowych.

     

    Powikłania po złamaniu miednicy

     

    Urazy miednicy są najczęściej bardzo poważne dlatego obarczone mogą być dużą liczba powikłań. Obejmują one:

    • nieprawidłowy zrost kości,
    • różnicę w długości nóg,
    • przewlekłe bóle w dolnej części pleców,
    • zaburzenie funkcji nerwów (zwłaszcza nerwu kulszowego),
    • ryzyko zakrzepowego zapalenia żył,
    • zespół ciasnoty w miednicy,
    • długotrwałe krwawienie na skutek uszkodzenia naczyń krwionośnych,
    • dysfunkcję seksualną,
    • uszkodzenie narządów wewnętrznych w jamie brzusznej, pęcherza i cewki moczowej.
    Autor: mgr Aleksandra Pełczewska

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.