zarejestruj się zaloguj się

Złamania nadgarstka

Tekst: mgr Aleksandra Pełczewska
Złamania nadgarstka
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 17. czerwca, 2013

Złamania stawu nadgarstkowego nie mogą być bagatelizowane z powodu swojej powszechności. Powinny być dokładnie rozpoznane i odpowiednia leczone gdyż jest możliwość wystąpienia groźnych powikłań. Najczęściej złamanie dotyczy obwodowego końca kości promieniowej. Rozległość i umiejscowienie szczeliny złamania zależy od siły i mechanizmu urazu.

mgr Aleksandra Pełczewska
AUTOR
SPIS TREŚCI:

    Czym jest złamanie nadgarstka?

     

    Złamanie nadgarstka jest najpowszechniejszym złamaniem dla osób w średnim i starszym wieku.

    W skład nadgarstka wchodzą stawy:

    • promieniowo-nadgarstkowy, łączący kość promieniową z szeregiem bliższym kości nadgarstka
    • śródnadgarstkowy, stanowiący połączenie dwóch szeregów kości nadgarstka.

    Złamania nadgarstka obejmują uraz każdej z ośmiu drobnych kości tej okolicy oraz obwodowych końców kości łokciowej lub promieniowej. Najczęściej złamanie dotyczy obwodowego końca kości promieniowej i jest powszechnie określane złamaniem nadgarstka. Rozległość i umiejscowienie szczeliny złamania zależy od siły i mechanizmu urazu. Wystarczy niewinny upadek z własnej wysokości i obronne wyciągnięcie ręki do asekuracji i mamy złamanie. Złamania tego typu są częste u osób starszych i określane są złamaniami osteoporotycznymi. Kość jest mniej wytrzymała i dużo łatwiej dochodzi do złamań.

    Urazy dość częste są też u młodych osób uprawiających jazdę na snowboardzie czy deskorolce.

     

    Złamania nadgarstka – przyczyny

     

    Najczęstszą przyczyną złamania w stawie nadgarstkowym jest upadek na rękę, kiedy ją wyciągamy w geście obrony przed zderzeniem z podłożem. Może się to wydarzyć podczas spaceru i potknięcia na chodnika lub podczas uprawiania sportu, zwłaszcza biegania, jazdy na snowboardzie lub deskorolce.

    W zależności od sposobu w jaki upadamy na rękę wyróżniamy dwa rodzaje złamań w stawie nadgarstkowym:

    • złamanie Colesa – jest złamaniem nasady dalszej kości promieniowej w odległości ok. 2,5 cm od stawu nadgarstka, występuje najczęściej i stanowi aż 60% urazów stawu nadgarstkowego, dochodzi do niego podczas upadku z jednoczesnym podparciem się zgiętą grzbietowo dłonią o podłoże, w wyniku urazu część obwodowa kończyny przemieszcza się ku grzbietowi nadgarstka,
    • złamanie Smitha – występuje rzadziej i jest mniej groźne, mechanizmem złamania jest upadek na grzbiet dłoni, czyli kończyna jest zgięta przeciwnie niż w złamaniu Colesa, w wyniku urazu część obwodowa przemieszcza się dłoniowo.

     

    Złamania nadgarstka – objawy

     

    O złamaniu stawu nadgarstkowego mogą świadczyć:

    • ból nadgarstka,
    • obrzęk całej okolicy,
    • krwiak i zasinienie,
    • pojawiające się szybkie ograniczenie jego wszystkich ruchów,
    • znaczne pogrubienie,
    • deformacja kształtu, która bywa różna w zależności od wielkości i kierunku przemieszczenia odłamu obwodowego.

     

    Złamania nadgarstka – leczenie

     

    Jeśli dojdzie do urazu i występują wyżej wymienione objawy, należy niezwłocznie udać się na pogotowie. W większości przypadków diagnozę można postawić w oparciu o wywiad z pacjentem i badanie fizykalne, ale warto dla potwierdzenia wykonać zdjęcie RTG, zwłaszcza jeśli jest podejrzenie przemieszczenia kości. Należy również pamiętać, że podczas urazu mogła dojść do uszkodzenia skóry, nerwów, naczyń lub ścięgien (najczęściej mięśnia prostownika kciuka). Złe rozpoznanie może doprowadzić do znacznego upośledzenia funkcji ręki. W leczeniu stosuje się różne metody w zależności od rodzaju złamania. Są to:

    • unieruchomienie w opatrunku gipsowym ramiennym lub przedramiennym,
    • szyna przedramienia,
    • zamknięte nastawienie złamania i unieruchomienie,
    • przezskórną stabilizację drutami Kirschnera,
    • zespolenia zewnętrzne,
    • otwarte nastawienie złamania,
    • stabilizację z wykorzystaniem metalowych płytek.

     

    Złamanie z przemieszczeniem i bez przemieszczenia

     

    Złamania bez przemieszczenia należy leczyć zachowawczo, jedynie unieruchomieniem. Czy stosować opatrunek gipsowy ramienny, przedramienny czy tylko szyna przedramienna – zależy od lekarza ortopedy. Jeśli doszło do niewielkiego przemieszczenia kości należy wykonać ręczne nastawienie, a następnie unieruchomić chory staw opatrunkiem gipsowym. Jeżeli pomimo anatomicznego nastawienia, staw jest niestabilny i ma tendencję do ponownego przemieszczania lub występują odłamy kości promieniowej, wymagana jest interwencja chirurgiczna i dodatkowa stabilizacja wewnętrzna przy pomocy łączników metalowych (drutów Kirschnera lub płytek).

    Okres gojenia do uzyskania zrostu wynosi około 4-8 tygodni i uzależniony jest jakością kości, tempem jej zrostu oraz wystąpieniem powikłań. Po tym czasie niezbędne jest intensywne usprawnianie. Niemniej już w czasie unieruchomienia zalecamy poruszać palcami i wykonywać ćwiczenia w stawie barkowym, tak żeby nie dopuścić do dużych zaników.

    Złamaniom dalszej nasady kości promieniowej często towarzyszą złamania kości nadgarstka (szczególnie kości łódeczkowatej), uszkodzenia kompleksu chrząstki trójkątnej oraz uszkodzenia stawu promieniowo-nadgarstkowego dalszego.

     

    Złamania nadgarstka – rehabilitacja

     

    Konieczna jest rehabilitacja celem jest przywrócenie funkcji sprzed urazu i poprawy jakości chwytu. Obejmuje ona:

    • we wczesnym okresie pooperacyjnym działanie przeciwbólowe, przeciwobrzękowe. Zalecane jest jak najszybsze stosowanie pola magnetycznego (na gips, z zespalającymi odłamy kostne drutami) aby przyspieszyć i stymulować zrost kości. Warto po jakimś czasie rozważyć z lekarzem ortopedą zamianę opatrunku gipsowego lub szyny na opatrunek wykonany z naturalnej lub syntetycznej dzianiny pokrytą żywicą polimeryzowaną. Ciało pacjenta pokrywa się specjalnym podkładem, nakłada się pasmo żywicy i moczy wodą – zaczyna się reakcja chemiczna powodująca twardnienie opatrunku, więc opaska musi być wykonana bardzo dokładnie i szybko. Po 20 minutach opatrunek jest sztywny, co więcej jest lżejszy od klasycznego gipsu i szyny, odporny na zmoczenie oraz przepuszcza powietrze do skóry,
    • wdrożenie jeszcze w trakcie stosowania opatrunku ćwiczeń odsłoniętych palców (zginanie, prostowanie, przeciwstawianie kciuka) oraz stawu barkowego, który może być przeciążony dźwiganiem ciężkiego gipsu,
    • fizykoterapię: stosowanie wcześniej wspomnianego pola magnetycznego, jak i innych zabiegów o działaniu regenerującym i pobudzającym zrost kości (laseroterapia, ultradźwięki, galwanizacja), krioterapii w celu zmniejszenia bólu i obrzęku, nagrzewania lampą Solux by poprawić krążenie, odżywić tkanki oraz rozluźnić je, elektrostymulacji osłabionych mięśni zginających i prostujących nadgarstek,
    • masaż poprzeczny w celu przyspieszenia przebudowy tkanek, rozluźnienia i poprawy odżywienia,
    • ćwiczenia lecznicze: delikatne ćwiczenia bierne palców i nadgarstka, rozciągające przykurczone tkanki miękkie, ćwiczenia izometryczne i oporowe wzmacniające mięśnie, ćwiczenia stymulujące kontrolę nerwowo-mięśniową i usprawniające czucie głębokie, dużo uwagi poświęcamy nie tylko bezpośrednio zajętym stawom, ale i całej kończynie, ponieważ z powodu unieruchomienia cierpią staw łokciowy oraz ramienny,
    • terapię manualną, która obejmuje techniki mobilizacji lub manipulacji mogące odblokować staw i przywrócić mu fizjologiczną biomechanikę. Po zastosowaniu odpowiedniej techniki dochodzi do zmniejszenia bólu, ustąpienia procesu zapalnego oraz poprawy ruchomości stawu,
    •  Kinesiotaping, czyli oklejanie stawu specjalnymi plastrami o elastycznej strukturze, która umożliwia przepływ powietrza, rozciąga się tylko na długość i nie ogranicza ruchów. Plastry w odpowiedniej aplikacji mają działanie sensoryczne, odciążające oraz stabilizujące,
    • W razie uszkodzenia nerwów –  neuromobilizację, czyli napinanie i rozciąganie tkanek nerwowych w celu poprawy elastyczności, usprawnienia mechanizmów naprawczych i regeneracyjnych. Technika pozwala na natychmiastową poprawę funkcji podrażnionych tkanek nerwowych.

     

    Złamania nadgarstka – powikłania

     

    Złamania stawu nadgarstkowego nie mogą być bagatelizowane z powodu swojej powszechności. Powinny być dokładnie rozpoznane i odpowiednia leczone gdyż jest możliwość wystąpienia groźnych powikłań. Zalicza się do nich:

    • przewlekłe zespoły bólowe (z powodu niestabilności, szybszego powstawania zmian zwyrodnieniowych),
    • wtórne neuropatie uciskowe (nerwu pośrodkowego i łokciowego),
    • deformację okolicy nadgarstka,
    • stawy rzekome,
    • stany zapalne po zastosowanym leczeniu operacyjnym.
    Autor: mgr Aleksandra Pełczewska
    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Zespół cieśni nadgarstka

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2015 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.