zarejestruj się zaloguj się

Zespół Münchausena – objawy i leczenie

Tekst: Anna Podlasek
Dodane: 09. lutego, 2017

Zespół Münchausena stanowi coraz częstszy problem w internetowych grupach wzajemnego wsparcia. Osoby z syndromem Münchausena kłamią na temat swojego stanu zdrowia, symulując objawy, takie jak gorączka czy wymioty krwią. Wyróżnia się także przeniesiony, czyli zestępczy zespół Münchausena. W leczeniu syndromu Münchausena wykorzystuje się leki przeciwdepresyjne i przeciwlękowe oraz terapię poznawczo-bahwioralną. 

SPIS TREŚCI:

    Syndrom Münchausena – czym jest?

     

    Termin syndrom Münchausena został po raz pierwszy użyty w 1951 roku przez Richarda Ashera – angielskiego hematologa i endokrynologa. Powstał na cześć barona Karla von Münchausena żyjącego w XVIII wieku. Słynął on ze złotego języka i zdolności do opowiadania o swoich niezwykłych, lecz całkowicie zmyślonych, przygód. W żargonie medycznym istnieją wyrażenia synonimiczne dla choroby: zaburzenie pozorowane, zespół skoczka szpitalnego, zespół pacjenta wędrującego.

    Termin został ukuty w 2000 roku przez Feldmana dla opisu jednostek, które kłamią o obecności zagrażającej życiu lub przewlekłej i uciążliwej choroby w celu znalezienia wsparcia, współczucia i zrozumienia wśród innych użytkowników przestrzeni wirtualnej.

    Zespół Münchausena nie jest ujęty jeszcze w oficjalnych klasyfikacjach chorób, lecz stanowi coraz częstszy problem w internetowych grupach wzajemnego wsparcia.

    Często osoby dotknięte schorzeniem Münchausena posiadają obszerną wiedzę medyczną – w przeszłości mogły mieć aspiracje na powiązanie swojej kariery zawodowej z medycyną. Dominują wśród nich także poważne zaburzenia narcystyczne i psychopatyczne. Epidemiologicznie dominują mężczyźni w średnim i starszym wieku.

     

    Zastępczy zespół Münchausena

     

    Termin MSBP (ang. Münchausen syndorme by proxy), czyli przeniesiony zespół Münchausena, został stworzony w 1977 roku przez Roya Meadowa, pediatrę pracującego w Wielkiej Brytanii. Spotkał się z dwoma kobietami indukującymi objawy chorobowe u swoich dzieci.

    Jedna z nich przyznała się do podawania dużych ilości soli kuchennej, co doprowadziło do hipernatremii (czyli wysokiego stężenia sodu w surowicy krwi) i innych poważnych  zaburzeń elektrolitowych, a w konsekwencji – do śmierci dziecka. Druga matka fałszowała wyniki badań poprzez mieszanie moczu z krwią.

     

    Choroba Münchausena – stopnie zaburzenia MBSP

     

    Zaburzenie MBSP można podzielić na trzy stopnie. Pierwszy, najłagodniejszy, polega na tym, że matka zmyśla objawy występujące u dziecka lub przesadnie koloryzuje istniejące. Naraża to młodego człowieka na liczne procedury diagnostyczne, często niepotrzebne i uciążliwe. Opisywany zespół łatwo pomylić z nadopiekuńczością.

    Stopień umiarkowany charakteryzuje się podjęciem czynności ze strony rodzica, które mogą wywołać u dziecka łagodne objawy chorobowe, na przykład podawanie środków wymiotnych czy przeczyszczających lub głodzenie.

    Ciężki stopień zaburzenia wiąże się z czynnościami zabronionymi prawnie, takimi jak podduszanie czy trucie, które mogą bezpośrednio doprowadzić do zgonu lub trwałego uszczerbku na zdrowiu.

    Kobieta jest zazwyczaj silnie zaangażowana w proces diagnozy i terapii. W przeszłości 80 proc. z nich było pielęgniarkami lub sekretarkami medycznymi. Uwaga poświęcona matce przez personel medyczny jest traktowana jako nagroda. Charakterystyczne jest to, że problem często jest wielopokoleniowy.

    Przeniesiony zespół Münchausena zaistniał w szerokiej świadomości za sprawą autobiografii Julie Gregory “Sickened” (tytuł polski: “Mama kazała mi chorować”). Opisuje zaburzenie u matki z punktu widzenia córki. 

     

    Zespół Münchausena – diagnostyka i leczenie

     

    Najczęściej symulowane objawy to gorączka, krwawienia z przewodu pokarmowego, wymioty z krwią, krwawienia z dróg oddechowych i nosa, objawy neurologiczne (senność, drgawki, śpiączka, ataki padaczki), objawy skórne (wysypki, obrzęki, rumienie). DSM-5 wyróżnia trzy podstawowe kategorie zaburzeń pozorowanych (fałszywych):

    • głównie z objawami psychologicznymi,
    • głównie z objawami somatycznymi,
    • z objawami mieszanymi psychologiczno-somatycznymi.

    Rozpoznanie zespołu Münchausena jest stawiane przez psychiatrę. W różnicowaniu należy wziąć pod uwagę malingering - udawanie choroby w celu uzyskania urlopu zdrowotnego lub dostępu do leków. Pacjent postępuje świadomie i jawnie w kierunku wyznaczonego sobie celu.

    Leczenie polega głównie na psychoterapii poznawczo-behawioralnej. W uzasadnionych przypadkach można zastosować terapię lekami przeciwdepresyjnymi i przeciwlękowymi z grupy SSRI (inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny).

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2017 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.