zarejestruj się zaloguj się

Zaburzenia lękowe

Tekst: lek. Natalia Ignaszak-Kaus
Zaburzenia lękowe
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 17. kwietnia, 2015

Częste odczuwanie silnego lęku prowadzi do licznych zaburzeń, zarówno psychicznych (nerwowość, trudności w koncentracji, bezsenność) oraz organicznych (szybkie bicie i kołatanie serca, nadpotliwość, bezsenność). Najczęstszą postacią zaburzeń lękowych jest lęk napadowy, określany także jako paniczny. Drugim rodzajem problemów z odczuwaniem lęku jest lęk uogólniony, mający formę przewlekłą.

SPIS TREŚCI:

    Skąd się bierze uczucie silnego lęku?

     

    Lęk to negatywne uczucie, zazwyczaj pojawia się nagle, bywa, że nie potrafimy określić jego przyczyny. Z lękiem jest związane poczucie niepewności, obawa o swoje życie lub życie bliskich. Lęk od strachu odróżnia to, że jest to proces wewnętrzny, a jego przyczyna jest trudna do sprecyzowania przez osobę go odczuwającą i zwykle irracjonalna.

    Jakkolwiek strach jest także emocją negatywną, jednak jego obecność pomaga nam w życiu; jest on pamiątką po przodkach, którzy dzięki poczuciu strachu np. przed groźnym zwierzęciem, uciekając, ratowali swoje życie. Lęk natomiast zwykle jest negatywny, niszczący, nie prowadzi do niczego dobrego. Blokuje aktywność, odbiera pewność siebie i radość życia. Gdy stale dominuje w zachowaniu, nie pozwalając na swobodę, doprowadza do zaburzeń, w tym chorób organicznych.

    Obiekt lęku jest zawsze tylko wytworem wyobraźni. Ocenia się, że na zaburzenia lękowe cierpi znacznie więcej osób, niż się z tego powodu leczy. Około ¼ ludzi może w różnych kresach swojego życia rozpoznawać u siebie napady lęku.

     

    Jakie są objawy lęku?

     

    Objawami zaburzeń lękowych są:

    • objawy wegetatywne:
      • przyspieszone bicie serca i kołatanie serca,
      • wzrost ciśnienia tętniczego,
      • wzrost napięcia mięśniowego,
      • nadmierne pocenie się,
      • suchość w ustach,
      • zaburzenia pracy jelit – naprzemienne zaparcia i biegunki zawroty głowy,
      • utrata łaknienia lub nadmierny apetyt i związane z tym wahania wagi,
      • zaburzenia snu, bezsenność,
      • syndrom przewlekłego zmęczenia,
      • zaburzenia funkcji seksualnych – spadek libido i problemy z erekcją
      • ból, ucisk lub dyskomfort w klatce piersiowej, uczucie rozpierania w klatce;
    • objawy psychiczne:
      • trudności w koncentracji uwagi,
      • rozdrażnienie,
      • stałe wzmożone napięcie psychiczne,
      • niemożność odprężenia się, zrelaksowania,
      • lęk przed śmiercią,
      • nadmierna nerwowość.

     

    Najczęstsze zaburzenia lękowe

     

    Lęk paniczny (panika) jest emocją bardzo silną, pojawiająca się nagle. W trakcie napadu panicznego, który przeważnie trwa maksymalnie kilkanaście minut, chory nie jest w stanie logicznie myśleć, odczuwa „pustkę” w głowie, nie jest świadomy swoich czynów.

    Panice towarzyszy często subiektywne uczucie duszenia się, praca serca jest bardzo szybka, może to wywoływać przejściowe zaburzenia rytmu. Zdarzają się zawroty głowy i utraty przytomności (co dodatkowo wzmaga panikę); zwykle w wyniku hiperwentylacji. Między napadami silnego lęku, pacjent przeważnie nie odczuwa żadnych dolegliwości. Ataki paniki, jak też i inne typy zaburzeń lękowych, częściej dotyczą kobiet.

    Zaburzenia lękowe uogólnione – to przewlekły, uporczywy lęk o umiarkowanym nasileniu, związany z przeczuciem zagrożenia, niebezpieczeństwa. To lęk przed irracjonalną chorobą, problemami materialnym w rodzinie czy tez innymi niepowodzeniami życiowymi. Lęk ten jest całkowicie nieuzasadniony, jednak stale towarzyszy takiej osobie, nie pozwalając się oderwać od negatywnych myśli. Silnie rzutuje to na kontakty z rodziną, znajomymi, życie zawodowe chorego. Może prowadzić do nadużywania alkoholu czy depresji, jeśli w porę nie poszuka się specjalistycznej pomocy.

     

    Fobia a odczuwanie lęku

     

    Fobie specyficzne – zwane także fobiami prostymi, należą do najczęściej występujących zaburzeń psychicznych. Sam termin fobia oznacza odczuwanie nadmiernego i nieracjonalnego lęku przed określonym obiektem lub sytuacją. Odróżnia je to od uogólnionych zaburzeń lękowych, gdzie nie można jednoznacznie określić przyczyny dolegliwości. Chory zdaje sobie sprawę z tego, co powoduje u niego lęk, i świadomie unika konfrontacji z owym przedmiotem, sytuacją, zjawiskiem. Unikanie to zdecydowanie wpływa na codzienne funkcjonowanie, życie rodzinne i towarzyskie. Fobie najczęściej dotyczą zwierząt, zarówno niebezpiecznych, jak i czasem tych kompletnie niegroźnych. Dość powszechny jest lęk wysokości, lęk przed widokiem czy pobieraniem krwi, przed chorobą, najczęściej nowotworem oraz zakażeniem ciężką infekcją. Generalizując można nawet powiedzieć, że jest tyle fobii, ilu ludzi na świecie. Do „ciekawych” i rzadkich należą np. antofobia – lęk przed kwiatami, gefyrofobia – lęk przed mostami, triskaidekafobia lęk przed cyfrą „13”.

    Fobia społeczna – uciążliwy lęk przed konfrontacją, spotkaniem z innymi ludźmi, najczęściej większa grupą nieznanych osób. Prowadzi do unikania wszelkich sytuacji, wymagającymi zabrania głosu, wystąpienia publicznego. Ci, którzy cierpią na fobię społeczną coraz bardziej odsuwają się od środowiska, zamykają się w sobie. Myśl o spotkaniu, rozmowie i doprowadza do paraliżującego lęku, zwykle lęku przed wyśmianiem, upokorzeniem. Osoby te są niezwykle nieśmiałe, a problemu często należy szukać już w okresie wczesnego dzieciństwa. Być może w szkole było wyśmiewane, a ich poczucie własnej wartości i wiara w siebie zachwiana. Silny lęk jest do tego stopnia obezwładniający, że w ciężkich przypadkach doprowadza do jąkania się, czerwienienia, a nawet bezwiednego oddania moczu w czasie wystąpienia przed większą grupą.

    Agorafobia – termin ten dotyczy fobii związanych z lękiem przed wyjściem z domu, oddaleniem się od znanego otoczenia, okolicy. To także lęk przed tłumem, dużymi skupiskami ludzi, dużą przestrzenią. Cechuje go unikanie powyższych sytuacji, co wiąże się z ograniczeniami pełnej swobody i realizacji potrzeb. Człowiek staje się więźniem swoich wyimaginowanych przekonań, irracjonalnych obaw i lęków. Często przestaje sam wychodzić z domu i tak zmienia swój tryb życia i przyzwyczajenia, by zapobiec ewentualnym sytuacjom powodującym lęk.

     

    Leczenie zaburzeń lękowych – psychoterapia

     

    Skuteczne leczenie zaburzeń lękowych wymaga oprócz farmakoterapii czy zabiegów medycznych, wsparcia rodziny i otoczenia. Jest ono nie do przecenienia w walce z dolegliwościami. Lekarz rozpoczyna diagnostykę od pełnego wywiadu dotyczącego m.in. chorób przewlekłych, przyjmowanych leków, używek, zaburzeń psychicznych w rodzinie. Ważne jest, aby określić od kiedy pojawiły się zaburzenia lękowe i co mogło je spowodować. Psychoterapia stanowi podstawowy sposób leczenia wszystkich zaburzeń lękowych.

    W leczeniu fobii specyficznych skuteczna jest terapia behawioralna. Została opracowana w oparciu o prawa uczenia się. Ma więc na celu zarówno przyswajanie nowych zachowań, jak i usuwanie tych utrwalonych, niekorzystnych. Terapia poznawcza z kolei zakłada, że niszczące, zniekształcone myśli wpływają na nastrój i zachowanie człowieka. Podczas leczenia uczy się pacjenta rozpoznawać i reagować na pojawiające się zaburzone, nieracjonalne myśli i przekonania. Terapia poznawcza ma charakter edukacyjny; uczy się pacjenta, aby sam potrafił radzić sobie z chorobą, był samodzielny.

     

    Leki przeciwlękowe

     

    Często jednak psychoterapia to za mało, wprowadza się wtedy leczenie farmakologiczne. Jest ono konieczne w momentach zaostrzeń epizodów silnego lęku, pojawiania się zaburzeń psychotycznych, kiedy pacjent może być niebezpieczny dla siebie i otoczenia oraz w silnych napadach paniki. Najskuteczniejszymi lekami przeciwlękowymi są leki antydepresyjne – trójpierścieniowe leki antydepresyjne oraz SSRI (inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny). Należy je zażywać tak długo, jak zaleci lekarz; przedwczesne odstawienie po niewielkiej poprawie może skutkować nawrotem objawów.

    Leki należy odstawiać stopniowo, gdyż mogą wystąpić objawy niepożądane, takie jak bóle głowy, bezsenność, zaburzenia funkcji seksualnych. Kolejną grupą leków na silny lęk, są leki uspokajające i nasenne. Z tej grupy sięga się najczęściej po benzodiazepiny (diazepam, estazolam, lorazepam), które niestety mogą powodować uzależnienie, a także liczne efekty uboczne – senność, spowolnienie, zaburzenia libido, a u osób starszych nawet paradoksalne zaostrzenia lęku czy psychozy. Benzodiazepiny powinno się stosować pod nadzorem lekarza i tylko doraźnie przez krótki okres czasu. Długość leczenia przy pomocy leków przeciwlękowych ustala lekarz indywidualnie dla każdego pacjenta.

    Autor: lek. Natalia Ignaszak-Kaus
    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Napady lęku
    Znaleziono: 1 wyników

    Powiązane filmy

    Znaleziono: 1 wyników
    Wyświetlaj: 10 20 wyników

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.