zarejestruj się zaloguj się

Niedoczulica

Tekst: lek. Magdalena Kowalkowska
Niedoczulica
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 10. stycznia, 2014

Niedoczulica (hipestezja) należy do szerokiej grupy objawów zwanych zaburzeniami czucia. Definiuje się ją jako upośledzenie czucia powierzchownego człowieka. Osoba dotknięta niedoczulicą ma osłabioną zdolność odczuwania takich bodźców jak dotyk, ucisk, temperatura oraz ból. Zazwyczaj delikatne doznania zmysłowe są przez pacjentów zupełnie niezauważalne, a silniej wyrażone bodźce wywołują nieadekwatnie niską reakcje chorego

SPIS TREŚCI:

    Zaburzenia czucia a niedoczulica

     

    Zaburzenia czucia i niedoczulica są częstymi obawami neurologicznymi. Towarzyszą wielu chorobom ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego. Mogą także występować w przebiegu innych chorób, które nie są związane z dysfunkcjami w obrębie układu nerwowego, np. w zaburzeniach elektrolitowych (np. hipokalcemia), niedoborach witamin, jako następstwo choroby alkoholowej.

    Czucie stanowi zdolność zdrowego organizmu do odbierania, odczuwania i rozpoznawania bodźców, które docierają ze świata zewnętrznego jak i z wnętrza ciała. W konsekwencji zapewnia to prawidłową reakcję na dany bodziec. Jest to jedna z najważniejszych podstawowych funkcji układu nerwowego. Czucie odbywa się dzięki odbieraniu wrażeń zmysłowych przez receptory zlokalizowanie w różnych częściach ciała ludzkiego raz przewodzeniu nich do czuciowych ośrodków nerwowych w mózgu.

     

    Przyczyny niedoczulicy

     

    Istnieje wiele przyczyn, mogących powodować objawy w postaci niedoczulicy, natomiast istota hipestezji niezależenie od czynnika sprawczego jest taka sama i stanowi wynik uszkodzenia nerwów obwodowych (ich włókien czuciowych) bądź osłabienia pobudliwości zakończeń czuciowych tych nerwów. Najczęstszymi przyczynami zaburzeń czucia są schorzenia bezpośrednio dotyczące układu nerwowego. Do chorób, które mogą przebiegać z niedoczulicą należą m.in.:

    • urazy mechaniczne okolic ciała – jedną z konsekwencji doznania urazu przez pacjenta są zaburzenia czucia, nierzadko w formie niedoczulicy. Dochodzi do nich wówczas, gdy dojdzie do uszkodzenia włókien czuciowych nerwów. Pacjent zgłasza upośledzenie odczuwania wrażeń zmysłowych okolicy ciała, która została dotknięta urazem. Niedoczulica danego rejonu ciała powstałe w wyniku urazów może utrzymywać się przez wiele lat, nawet do końca życia,
    • oparzenia (termiczne, chemiczne i elektryczne) skóry przebiegające z uszkodzeniem nerwów czuciowych,
    • niedoczulica miejsca operowanego – dochodzi do niej w wyniku działania znieczulenia podanego w trakcie zabiegu (trwa ona wówczas maksymalnie do kilku – kilkunastu godzin w zależności od rodzaju zastosowanego anestetyku) bądź na skutek uszkodzenia jatrogennego (czyli niecelowego uszkodzenia spowodowanego działaniem medycznym, np. przecięcie nerwów odpowiedzialnych za czucie przez chirurga podczas operacji),
    • czynniki toksyczne oraz zatrucia (np. zatrucia ołowiem, alkoholizm),
    • działania uboczne stosowanych leków (np. sertralina, sildalafil tzw. viagra, niektóre leki przeciwnowotworowe, leki przeciwgruźlicze),
    • niedobór witaminy B6 i B12,
    • neuropatie zapalne (np. o podłożu autoimmunologicznym – zespół Guillaina-Barre),
    • neuropatie będące następstwem zaburzeń metabolicznych np. uszkodzenie nerwów w przebiegu wieloletniej, niekontrolowanej bądź źle leczonej cukrzycy,
    • inne choroby przewlekłe : amyloidoza, niedoczynność tarczycy,
    • choroby układowe (np. toczeń układowy, twardzina, reumatoidalne zapalenie stawów),
    • miażdżyca naczyń krwionośnych,
    • choroby zakaźne (np. AIDS, błonica, półpasiec),
    • nowotwory (np. szpiczak mnogi),
    • stwardnienie rozsiane,
    • schorzenia uszkadzające ośrodkowy układ nerwowy (zwłaszcza zmiany zlokalizowane w płatach ciemieniowych – tzw. zespół płata ciemieniowego, przebiegający z połowiczą niedoczulicą strony ciała przeciwnej do miejsca uszkodzenia) np. udar niedokrwienny mózgu, udar krwotoczny mózgu.

     

    Diagnostyka i leczenie niedoczulicy

     

    Niedoczulica może stanowić zwiastun poważnych zaburzeń, mających wpływ na zdrowie oraz życie osoby chorej, dlatego też nie należy lekceważyć tego objawów. Nagle pojawiające się, utrzymujące się bądź nawracające tego typu dolegliwości wymagają konsultacji lekarskiej, początkowo z lekarzem rodzinnym, który zaproponuje adekwatne do przypadku pacjenta dalsze postępowanie. Najczęściej chorzy trafiają w konsekwencji do poradni neurologicznej.

    Najważniejsze znaczenie w diagnostyce przyczyn zaburzeń czucia ma rzetelnie zebrany wywiad oraz wnikliwe badanie neurologiczne i ogólnolekarskie chorego. Na tej podstawie lekarz podejmuje dalsze kroki diagnostyczne i zleca odpowiednie badania, mające potwierdzić najbardziej prawdopodobną przyczynę niedoczulicy. Jeżeli podejrzewa się u chorego przyczynę pochodzenia ośrodkowego pomocne może być wykonanie badań neuroobrazowych tj. tomografii komputerowej głowy lub rezonansu magnetycznego.

    Ze względu na to, że hipestezja może być spowodowana przez wiele schorzeń, zasadniczym postępowaniem terapeutycznym jest leczenie choroby podstawowej. Jeżeli niedoczulica stanowi wynik interakcji polekowych, konieczne może być odstawienie leku i zamiana na inny preparat lub zmniejszenie jego dawki. W przypadkach, gdy zaburzenia czucia wywołane są niedoborami witamin stosuje się odpowiednią ich suplementację. Natomiast, głównym leczeniem w niedoczulicy występującej w przebiegu alkoholizmu jest bezwzględne zaprzestanie picia. Z kolei, terapia neuropatii cukrzycowych polega głównie na prawidłowej kontroli stężenia glukozy we krwi za pomocą doustnych leków przeciwcukrzycowych lub insuliny i leczeniu chorób współistniejących, zwiększających ryzyko neuropatii (zwalczanie otyłości, farmakoterapia nadciśnienia tętniczego). Również inne zaburzenia endokrynologiczne wymagają odpowiedniego postępowania farmakologicznego np. w niedoczynności tarczycy stosuje się suplementację L-tyroksyną.

    Leczenie zaburzeń czucia będących skutkiem urazów mechanicznych czy powikłań pooperacyjnych opiera się przede wszystkim na specjalnie dobranej do potrzeb pacjenta rehabilitacji.

    Autor: lek. Magdalena Kowalkowska
    Znaleziono: 1 wyników

    Powiązane filmy

    Znaleziono: 1 wyników
    Wyświetlaj: 10 20 wyników

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.