zarejestruj się zaloguj się

Otoskleroza

Tekst: Mateusz Kolasa
Dodane: 17. marca, 2014

Otoskleroza to choroba kosteczek słuchowych, która może prowadzić do stopniowej utraty słuchu. Jest to choroba ucha środkowego, polegająca na nadmiernym formowaniu się tkanki kostnej w obrębie kosteczek słuchowych. Postępujące pogorszenie słuchu oraz występujące wraz z nim szumy uszne to najbardziej typowe objawy schorzenia zwanego otosklerozą.

SPIS TREŚCI:

    Czym jest otoskleroza?

     

    Otoskleroza jest chorobą kosteczek słuchowych, dotykającą szczególnie jedną z nich – strzemiączko. Aby drgania mogły być prawidłowo przewodzone przez łańcuch kosteczek słuchowych, muszą mieć one zdolność poruszania się w odpowiedzi na fale dźwiękowe. W przebiegu otosklerozy dochodzi do rozwoju ognisk nieprawidłowej tkanki kostnej, czyli mówiąc najprościej – do ich rozrostu. Podstawa strzemiączka zrasta się z otworem okienka owalnego, z którym w warunkach fizjologicznych jedynie się styka.

    Funkcją okienka owalnego jest przenoszenie drgań z ucha środkowego do wnętrza ślimaka, co umożliwia prawidłowe słyszenie. Trwałe połączenie podstawy strzemiączka z okienkiem owalnym wraz z przerostem kosteczek słuchowych, prowadzi do zmniejszenia ilości dźwięku przekazywanego do ślimaka. W konsekwencji słuch ulega znacznemu upośledzeniu, pogarszającemu się w miarę upływu czasu i postępu choroby.

     

    Jak zbudowane jest ucho?

     

    Ucho człowieka możemy podzielić na część zewnętrzną, środkową i wewnętrzną. Ucho zewnętrzne, którego rolą jest wychwytywanie dźwięków z otoczenia oraz ich przewodzenie, zbudowane jest z małżowiny usznej oraz przewodu słuchowego zewnętrznego. Błona bębenkowa, znajdująca się w kanale słuchowym, daje początek uchu środkowemu. Ta część odpowiedzialna jest za odbiór, wzmocnienie i przewodzenie fal dźwiękowych aż do ucha wewnętrznego.

    Bardzo istotnym elementem budowy ucha środkowego są trzy kosteczki słuchowe, czyli młoteczek, kowadełko i strzemiączko. Kosteczki te ustawione są obok siebie i tworzą swego rodzaju łańcuch, który odbiera i wzmacnia drgania pochodzące z błony bębenkowej oraz przenosi je do ucha wewnętrznego. Stąd wrażenia słuchowe przekazywane są do mózgu, dzięki czemu możemy słyszeć dźwięki.

     

    Otoskleroza – objawy

     

     Otosklerozę można podejrzewać w przypadku wystąpienia niżej opisanych objawów.

    • Utrata słuchu – niekiedy ubytek słuchu jest łagodny i pogłębia się dopiero po dłuższym czasie trwania choroby, w innych przypadkach pogorszenie słyszenia jest procesem bardziej gwałtownym. Bardzo ważne jest zauważenie problemu, bowiem nieleczona otoskleroza pogłębia się i może doprowadzić do całkowitej głuchoty.
    • Szum w uszach – ta drażniąca przypadłość, polegająca na słyszeniu różnych dźwięków (od szumów po gwizdy), które nie mają swego źródła w otoczeniu, występuje u większości osób z otosklerozą. Podczas gdy lekki ubytek słuchu może być przez nas zignorowany, ten objaw często zmusza do wizyty u lekarza, dzięki czemu otoskleroza może być łatwiej zdiagnozowana.
    • Paracusis – jest to bardzo charakterystyczny objaw polegający na lepszym rozumieniu słów podczas przebywania w gwarnym miejscu, takim jak zatłoczony bar czy kawiarnia, niż w zupełnej ciszy.
    • Problemy z równowagą i zawroty głowy – objaw ten nie występuje zbyt często, jednak gdy się pojawi, może wzbudzić niepokój. Ponieważ w uchu wewnętrznym znajduje się narząd równowagi, otoskleroza rozprzestrzeniająca się na ten obszar może skutkować problemami z jej utrzymaniem.
    • Cicha mowa – nie jest to co prawda cecha wskazująca na otosklerozę, ponieważ wiele osób z natury mówi cicho, jednak znaczna część osób cierpiących na tę chorobę mówi ciszej niż osoby zdrowe.

     

    Otoskleroza – kto choruje?

     

    Nie jest znana dokładna przyczyna otosklerozy. To normalne, że kość jako żywa tkanka ulega wielu przebudowom. W przypadku otosklerozy proces ten nie przebiega prawidłowo i zamiast tworzenia się nowej, zdrowej tkanki, powstaje kość o budowie uniemożliwiającej spełnianie jej podstawowych ról. Istnieje wiele hipotez próbujących ustalić przyczynę choroby, jednak żadna z nich nie jest uznana za dominującą.

    Do rozwoju otosklerozy przyczyniają się:

    • czynniki genetyczne – większość osób cierpiących na otosklerozę ma w swej rodzinie osoby, które także chorują na tę przypadłość,
    • wiek pomiędzy 15 a 35 rokiem życia, kiedy to najwięcej osób diagnozuje u siebie tę chorobę,
    • płeć żeńska – wśród chorych jest przeciętnie dwa razy więcej kobiet niż mężczyzn,
    • zmiany hormonalne, występujące na przykład w okresie ciąży.

    Otoskleroza jest chorobą, w leczeniu której niezwykle ważne jest jej wczesne wykrycie. Jeśli zauważymy ją u siebie zbyt późno, najskuteczniejsza metoda leczenia, jaką jest operacja, może nie przynieść już spodziewanych efektów. Dlatego też w razie spostrzeżenia u siebie niepokojących objawów nie można pozostać na nie obojętnym, aby w razie rzeczywistego wystąpienia choroby nie zdążyła się ona przekształcić w bardziej zaawansowaną formę.

     

    Otoskleroza – diagnostyka

     

    Otoskleroza jest najczęściej rozpoznawana przez wystąpienie stopniowej utraty słuchu wraz z brakiem zmian w strukturze błony bębenkowej oraz brakiem dowodów wskazujących na zapalenia ucha środkowego.

    Poza wywiadem lekarskim istnieje szereg metod, pozwalających potwierdzić występowanie tego schorzenia. Czasami jest to możliwe dzięki badaniu otoskopowemu, czyli najbardziej podstawowej metodzie diagnostyki narządu słuchu. Istnieją także tak zwane próby stroikowe, pozwalające określić, czy występuje niedosłuch, a jeżeli tak, to jakiego jest typu. W przypadku otosklerozy obejmującej jedynie kosteczki słuchowe, mamy do czynienia z niedosłuchem przewodzeniowym, zaś jeśli proces dotarł do struktur ucha wewnętrznego – z niedosłuchem odbiorczym.

    Kolejne badanie pomagające ustalić, czy za przedstawiane przez pacjenta objawy odpowiedzialna jest otoskleroza, to tympanometria. Dzięki niej lekarz może określić sprawność ruchu kosteczek wewnątrz ucha. Zastosowanie w diagnostyce otosklerozy ma także tomografia komputerowa oraz rezonans magnetyczny, które mogą uwidocznić ogniska kostnienia w kosteczkach słuchowych.

     

    Leczenie otosklerozy

     

    W leczeniu otosklerozy mamy zwykle dwie możliwości do wyboru: aparat słuchowy lub zabieg operacyjny zwany stapedektomią. Stapedektomia polega na usunięciu nieruchomych, skostniałych fragmentów strzemiączka oraz zastąpieniu ich specjalną protezą. Zabieg ma na celu uruchomienie łańcucha kosteczek słuchowych, aby dźwięk był przez nie lepiej przewodzony. Ponieważ jest on przeprowadzany przez przewód słuchowy zewnętrzny, nie pozostawia żadnych blizn.

    Stapedektomia w zdecydowanej większości przypadków znacznie polepsza jakość słuchu, jednak nie przynosi efektów, gdy proces otosklerozy zdążył już rozprzestrzenić się na elementy ucha wewnętrznego. W takim wypadku jedynym rozwiązaniem staje się farmakoterapia, która zwykle nie przynosi już tak spektakularnych efektów. Dlatego też tak ważne jest wczesne zdiagnozowanie otosklerozy, zanim proces zdąży dosięgnąć dalszych struktur.

    Znaleziono: 2 wyników

    Powiązane filmy

    Znaleziono: 2 wyników
    Wyświetlaj: 10 20 wyników

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.