zarejestruj się zaloguj się

Angina paciorkowcowa

Tekst: lek. Marta Sarnecka
Angina paciorkowcowa
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 23. września, 2014

Pojęcie „angina” jest obecnie rozumiane jako zapalenie gardła i migdałków podniebiennych, wywołane paciorkowcem β-hemolizującym grupy A – Streptococcus pyogenes. W związku ze swoimi charakterystycznymi objawami, zwykle nie sprawia większych problemów diagnostycznych, jednak istnieją choroby, które mogą ją naśladować. Angina paciorkowcowa jest chorobą zakaźną, dotykającą głównie dzieci i młodzież.

lek. Marta Sarnecka
AUTOR
SPIS TREŚCI:

    Angina paciorkowcowa – kogo dotyczy?

     

    Angina, wywołana paciorkowcem, przenosi się drogą kropelkową, a więc wystarczy przebywać w pobliżu zainfekowanej osoby lub używać wspólnych przedmiotów, aby doszło do zarażenia. Choroba dotyczy osób młodych oraz dzieci, szczególnie pomiędzy 3-14 rokiem życia. Ma tendencje do nawrotów w tej grupie chorych. Powyżej 15 roku życia etiologia paciorkowcowa zapalenia gardła jest mało prawdopodobna i występuje jedynie u 2 % populacji. Bardziej narażone na zachorowanie są natomiast osoby z upośledzeniem odporności, a także dzieci przebywające w przedszkolach, czy żłobkach, ze względu na kontakt z wieloma rówieśnikami. Typowym okresem zachorowania jest późna jesień, zima i wczesna wiosna. Choroba zwykle ustępuje do 7 dni. Okres wylęgania trwa z kolei od 1-4 dni.

     

    Objawy anginy paciorkowcowej

     

    Jak wiele chorób górnych dróg oddechowych, podobnie i angina objawia się początkowo:

    • ogólnym rozbiciem,
    • bólem gardła,
    • trudnościami w przełykaniu śliny.

    Do tych objawów stopniowo dochodzą bardziej uciążliwe symptomy zakażenia bakteryjnego pod postacią wysokiej gorączki – nawet do 40 stopni Celsjusza. Dość typowe jest pojawienie się ropnego nalotu w formie czopów ropnych na znacznie powiększonych migdałkach podniebiennych. Same migdałki przybierając duże rozmiary, podobnie jak węzły chłonne szyjne, utrudniają oddychanie ustami, a także spożywanie pokarmów.
    W razie podejrzenia anginy paciorkowcowej istotne jest wykluczenie zakażenia wirusowego, które obecnie wywołuje ponad 90 % zapaleń górnych dróg oddechowych zarówno u dorosłych, jak i dzieci. Pomocna do tego celu jest stosowana przez większość lekarzy skala Centora/ Mc Isaaca, w której wystąpienie odpowiednich objawów jest punktowane, a wynik tej analizy równy lub wyższy 4 pkt, świadczy o bardzo prawdopodobnej etiologii paciorkowcowej choroby. W tym przypadku wskazane jest dopiero leczenie antybiotykiem.
    Objawy anginy oceniane w skali Centora/ Mc Isaaca:

    • gorączka >38 st. C (1 pkt),
    • brak kaszlu (1 pkt),
    • powiększone węzły chłonne szyjne przednie (1 pkt),
    • nalot włóknikowy i obrzęk migdałków (1 pkt),
    • wiek: < 15 lat (+1pkt), 15-44 lat (0 pkt), >45 lat (- 1 pkt).

    W razie, gdy według wyżej przedstawionej skali, pacjent otrzyma 2-3 pkt wskazane jest wykonanie szybkiego testu w kierunku zakażenia S.pyogenes lub posiew wymazu z gardła i migdałków, które pomogą ocenić zasadność włączenia antybiotykoterapii.

     

    Leczenie anginy paciorkowcowej

     

    Angina jako infekcja bakteryjna wymaga zastosowania antybiotyku. Dlatego tak ważne jest, aby, w miarę możliwości, wykluczyć zakażenie o etiologii wirusowej, którego antybiotykoterapia nie wyleczy, a narazi tylko pacjenta na dodatkowe działania niepożądane leków. Po przeprowadzonym dokładnym badaniu fizykalnym chorego, a także wywiadzie i ewentualnych badań dodatkowych, powinno się rozpocząć leczenie antybiotykiem. Najczęściej jest to penicylina stosowana doustnie przez 10 dni. Terapia penicylinami ma na celu redukcję kolejnych zakażeń, zmniejszenie nasilenia dolegliwości oraz skrócenie czasu trwania choroby. W razie uczuleń na penicylinę, lekarz może zlecić lek z grupy cefalosporyn lub makrolidów.
    Uzupełnieniem leczenia przyczynowego jest łagodzenie objawów zakażenia lekami przeciwbólowymi o działaniu miejscowym na gardło, przeciwgorączkowymi oraz odpoczynek.

     

    Powikłania anginy paciorkowcowej

     

    W obecnych czasach dostępność do leczenia przyczynowego, a także łatwiejszy dostęp do lekarza pierwszego kontaktu znacznie skrócił okres od pierwszych objawów anginy do włączenia antybiotykoterapii. Fakt ten jest przyczyną minimalizacji powikłań występujących niegdyś po zakażeniu paciorkowcowym.
    Jako najczęstsze obecnie powikłanie miejscowe zapalenia gardła i migdałków o etiologii S. pyogenes jest ropień okołomigdałkowy. Objawia się ono:

    • silnym bólem gardła,
    • promieniowaniem bólu do ucha,
    • zaczerwieniem gardła,
    • obfitym ślinieniem się,
    • niemożnością otworzenia ust (szczękościsk),
    • narastaniem gorączki.

    Leczenie anginy paciorkowcowej opiera się zwykle na nacięciu i drenażu ropnia oraz celowanej antybiotykoterapii.
    W trakcie zakażenia paciorkowcem powstające przeciwciała „walczące” z infekcją mogą reagować także z prawidłowymi tkankami organizmu. Taka nieprawidłowa reakcja prowadzi do kolejnych powikłań anginy, czyli gorączki reumatycznej lub popaciorkowcowego kłębuszkowego zapalenia nerek.
    Gorączka reumatyczna występuje najczęściej po około 3 tygodniach od infekcji paciorkowcem β-hemolizującym grupy A. Objawia się ona zapaleniem stawów, zapaleniem mięśnia sercowego, zmianami neurologicznymi (pląsawica Sydenhama) oraz rumieniem skórnym.
    Kłębuszkowe zapalenie nerek, podobnie jak gorączka reumatyczna, występuje po kilku tygodniach od infekcji paciorkowcem, a charakteryzuje się zmianami w moczu oraz obrzękami.

     

    Zapobieganie i różnicowanie anginy paciorkowcowej

     

    Unikanie zakażenia anginą polega głównie na izolacji osób chorych oraz wczesnym włączeniu antybiotyków. Ponadto, wykluczenie chorób wirusowych naśladujących anginę paciorkowcową jest istotnym czynnikiem redukującym przenoszenie zakażenia bakteryjnego.
    Podobne objawy jak te, które towarzyszą anginie wywołanej S.pyogenes, występują w innych chorobach:

    • mononukleoza zakaźna – ostra choroba wirusowa, wywołana wirusem Epsteina-Barr (EBV), nazywana chorobą pocałunków, ponieważ przenosi się drogą kropelkową, także podczas pocałunku; objawy to powiększenie węzłów chłonnych szyi oraz migdałków, ogólne rozbicie, rozkojarzenie oraz gorączka;
    • błonica gardła – bakteryjna choroba zakaźna, wywołana Maczugowcem Błonicy, objawy wywołane toksyną błoniczą produkowaną przez bakterie to głównie gorączka, ból gardła, trudność w połykaniu, nalot włóknikowy w gardle, powiększenie węzłów chłonnych podżuchwowych;
    • herpangina – zapalenie gardła wywołane wirusem Coxsackie A, B lub echowirusem, występujące głównie u dzieci; objawy to gorączka, bolesność gardła oraz pęcherzykowe zmiany na migdałkach i podniebieniu. Leczenie jest zwykle objawowe.
    Autor: lek. Marta Sarnecka
    Znaleziono: 4 wyników

    Powiązane filmy

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.