zarejestruj się zaloguj się

Syndrom miesiąca miodowego – jakie są objawy i przyczyny choroby miesiąca miodowego?

Tekst: lek. Natalia Ignaszak-Kaus
Dodane: 07. maja, 2015

Syndrom miesiąca miodowego to pojawianie się infekcji układu moczowego z powodu zwiększonej aktywności seksualnej. Objawy najczęściej wynikają z zapalenia pęcherza moczowego lub cewki moczowej. Objawy choroby miesiąca miodowego to: parcie na mocz, ból podczas oddawania moczu, pieczenie w okolicach cewki moczowej. Leczenie syndromu miesiąca miodowego polega na przyjmowaniu leków przeciwbakteryjnych.

SPIS TREŚCI:

    Czym jest syndrom miesiąca miodowego?

     

    Syndromem miesiąca miodowego nazywamy częste infekcje dróg moczowych u kobiet, zwykle związane z aktywnością seksualną. Odmienna anatomia kobiety i mężczyzny sprawia, że to właśnie panie znacznie częściej chorują na zakażenia układu moczowego.

    Chociaż przeważnie infekcje intymne nie są groźne, a leczenie jest stosunkowo łatwe, to ich objawy bywają bardzo nieprzyjemne. W przypadku nawracających infekcji intymnych, warto zasięgnąć opinii lekarza, czy nie kryje się za tym np. wada układu moczowego lub zaburzenia odporności.

     

    Objawy choroby miesiąca miodowego

     

    Objawy syndromu miesiąca miodowego wynikają zwykle z zapalenia pęcherza moczowego lub zapalenia cewki moczowej. Czasem dołączają się objawy ogólne, m.in. podwyższona temperatura ciała, uczucie zmęczenia, rozbicia, brak apetytu. Do objawów miejscowych zaliczamy:

     

    Syndrom miesiąca miodowego – przyczyny

     

    Przyczyny choroby miesiąca miodowego wynikają przeważnie z przeniesienia bakterii z okolic krocza i odbytu do dróg moczowo-płciowych podczas współżycia. Sprzyja temu bliskość anatomiczna ujścia cewki moczowej i pochwy, które znajdują się w przedsionku pochwy. Najczęstszym patogenem, który wywołuje infekcje dróg moczowych, a tym samym chorobę miesiąca miodowego jest bakteria jelitowa Escherichia coli, choć nierzadko mamy do czynienia z zakażeniem gronkowcami Staphylococcus epidermidis, które kolonizują okolice krocza i odbytu.

    Szacuje się, że ponad połowa kobiet choć raz w życiu przebyła zapalenie pęcherza moczowego. W przypadku nawrotów infekcji należy szukać innych przyczyn; dopiero po ich wykluczeniu można postawić diagnozę tzw. choroby miesiąca miodowego.

    Do innych przyczyn infekcji infekcji układu moczowego zaliczamy:

    • osłabienie układu immunologicznego (w tym również zakażenie wirusem HIV),
    • cukrzycę – pojawiająca się glukoza w moczu sprzyja zakażeniom,
    • przyjmowanie antykoncepcji hormonalnej, zwłaszcza w postaci krążków dopochwowych – krążek może służyć jako ciało obce, na którym bytują kolonie bakterii; sam manewr zakładania krążka dopochwowego również sprzyja przeniesieniu patogenów,
    • stosowanie środków plemnikobójczych,
    • wady anatomiczne układu moczowego – zdwojenie układu kielichowo-miedniczkowego, zwężenie moczowodu i wszelkie stany, które powodują odpływ (refluks) pęcherzowo-moczowodowy,
    • menopauza – atrofia śluzówki pochwy sprzyja jej częstszym podrażnieniom i uszkodzeniom w trakcie stosunku, co wiąże się z ryzykiem zakażenia,
    • rzadkie oddawanie moczu, wstrzymywanie moczu – zalegający mocz jest źródłem potencjalnej infekcji,
    • zaparcia.

     

    Diagnostyka – badania przy chorobie miesiąca miodowego

     

    Do rozpoznania pierwszorazowego epizodu niepowikłanego zapalenia pęcherza moczowego/cewki moczowej wystarczy samo badanie kliniczne. W przypadku występowania typowych objawów lekarz może bez dodatkowych badań laboratoryjnych czy też obrazowych wdrożyć odpowiednie leczenie. W przypadku nawrotów i pojawienia się objawów syndromu miesiąca miodowego lub utrzymywania się dolegliwości wskazane jest badanie ogólne moczu oraz posiew moczu. W badaniu ogólnym, w przypadku potwierdzenia zapalenia pęcherza w moczu, obecne będą leukocyty i/lub bakterie. Tzw. znamienny bakteriomocz to liczna bakterii >105 żywych bakterii w 1 ml moczu lub >103 w przypadku utrzymywania się typowych objawów zapalenia. Inne nieprawidłowości:

    • zasadowy odczyn moczu (norma to mocz kwaśny),
    • niski ciężar właściwy,
    • obecność erytrocytów (norma 1–2 w polu widzenia),
    • obecność wałeczków (norma to wałeczki szkliste).

    Ze względu na powszechność tej przypadłości wśród kobiet w wieku rozrodczym i typową etiologię, rozpoczyna się leczenie tylko na podstawie objawów, ewentualnie badania ogólnego moczu. Wykonanie posiewu moczu jest niezbędne u kobiet dopiero wtedy, gdy leczenie empiryczne jest nieskuteczne. Posiew zróżnicuje, jakie nietypowe bakterie mogły więc wywołać zapalenie i na jakie antybiotyki są one wrażliwe.

    Do innych bakterii należą:

    • Ureaplasma urealyticum,
    • Chlamydia trachmatis,
    • Proteus,
    • Klebsiella,
    • Enterobacter.

     

    Jak prawidłowo pobrać mocz na badania? Bardzo często mocz oddany do analizy do laboratorium jest zanieczyszczony bakteriami z zewnątrz, co fałszuje wyniki i utrudnia włączenie odpowiedniego leczenia. Zapalenie dróg moczowych najczęściej wywołuje jeden gatunek bakterii, dlatego w przypadku wyhodowania większej ilości różnych kolonii można podejrzewać, że mocz był źle pobrany. Instrukcja prawidłowego pobrania moczu:

    • mocz oddać do specjalnego, jałowego pojemnika,
    • dokładnie umyć okolicę krocza (w kierunku od przodu do tyłu),
    • oddać tzw. środkowy strumień moczu – pierwsza porcja moczu trafia do ubikacji, a wraz z nią ewentualne bakterie kolonizujące ujście cewki moczowej, a dopiero kolejna trafia do pojemnika,
    • w ciągu godziny dostarczyć mocz do laboratorium, w przypadku niemożliwości dostarczenia go w tym czasie – trzymać w zamkniętym pojemniku w temp. 4 st. (np. w lodówce).

     

    Syndrom miesiąca miodowego – leczenie i zapobieganie

     

    Leczeniem pierwszego rzutu choroby miesiąca miodowego jest stosowanie furaginy i/lub amoksycyliny. Leczeniem uzupełniającym jest picie dużej ilości płynów (min. 2 litry dziennie), która wypłukuje bakterie z dróg moczowych. Warto suplementować preparaty witaminy C i żurawiny, które zakwaszają drogi moczowe, utrudniając kolonizację bakteriom. Przez czas leczenie lepiej pozostawać w domu, odpoczywając. Dolegliwości zwykle mijają po kilku dniach. W przypadku braku ustępowania dolegliwości należy lekarz zleci wykonanie posiewu moczu i wdroży celowaną antybiotykoterapię.

    Zapobieganie chorobie miesiąca miodowego? Nawracające zapalenia dróg moczowych u aktywnych seksualnie kobiet, zwane syndromem miesiąca miodowego, są wskazaniem do leczenia profilaktycznego. Leczenie to polega na:

    • przyjmowaniu odpowiedniej ilości płynów, najlepiej 1,5–2 litry dziennie, dodatkowo szklanki wody przed współżyciem (by oddawać mocz zaraz po stosunku),
    • suplementacji preparatów żurawiny oraz probiotyków z bakteriami Lactobacillus,
    • myciu okolic intymnych przed i po stosunku,
    • regularna mikcja, nie przetrzymywanie moczu w pęcherzu,
    • zwalczanie zaparć,
    • używanie przewiewnej, naturalnej bielizny – także takiej, która chroni przed chłodem i przewianiem,
    • w ostateczności przyjmowanie jednorazowej profilaktycznej dawki antybiotyku przed każdym stosunkiem.
    Autor: lek. Natalia Ignaszak-Kaus

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.