zarejestruj się zaloguj się

Liszaj twardzinowy

Tekst: lek. Miłosz Wilczyński
Liszaj twardzinowy
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 17. czerwca, 2014

Liszaj twardzinowy jest zmianą skórną, która pojawia się w okolicy sromu i odbytu. Najczęściej rozwija się u kobiet w wieku około- i pomenopauzalnym. Liszaj twardzinowy objawia się występowaniem białawych, wypukłych lub płaskich zmian skórnych. Często pojawia się świąd sromu. Leczenie liszaja twardzinowego polega na łagodzeniu swędzenia sromu. Stosuje się maści sterydowe i antybiotyki.

SPIS TREŚCI:

    Czym jest liszaj twardzinowy?

     

    Terminologia zmian chorobowych sromu zmieniała się przez wiele lat. Kiedyś liszaj twardzinowy i zanikowy był uważany za stan przedrakowy. Obecnie jednak zaprzeczono temu i nie uważa się, by patologia ta była stanem przedrakowym. Nie zmienia to jednak faktu, iż wśród pacjentek, u których stwierdzi się raka sromu, częściej niż w zwykłej populacji spotyka się też zmiany o charakterze lichensclerosus.

    Dlatego też konieczne jest regularne kontrolowanie stanu zdrowia u ginekologa lub wenerologa, gdy choruje się na tę chorobę. Liszaj ten był nazywany chorobą Csillaga, chorobą Hallopeau, liszajem białym, dystrofią zanikową sromu czy marskością sromu.

    Nazwy, którymi był określany zmieniały się kilkukrotnie. Parę lat temu nazywano go liszajem twardzinowymi zanikowym (lichensclerosus et atrophicus). Jednak powoli odchodzi się od tego określenia, gdyż zmiany o charakterze atrofii nie zawsze są spotykane u pacjentek dotkniętych tą jednostką chorobową.

    Występuje zarówno u kobiet, jak i mężczyzn, choć 10 razy częściej u tych pierwszych. Dlatego szczególnej uwagi wymaga liszaj twardzinowy u kobiet. Lichenslerosus dotyka ludzi z wszystkich przedziałów wiekowych, najczęściej jednak spotyka się go u kobiet w wieku około- i pomenopauzalnym.

     

    Liszaj twardzinowy – przyczyny

     

    Etiologia liszaja twardzinowego nie jest do końca znana. Naukowcy sugerują udział kilku czynników, które opisano poniżej, w procesie powstawania i rozwoju lichensclerosus. Pierwszym z nich jest infekcja krętkami. W przebiegu boreliozy występują zmiany skórne, które wykazują pewne podobieństwo do liszaja twardzinowego. Prace naukowe również wykazały powiązania między liszajem a infekcją krętkami, choć związek ten nie jest do końca sprecyzowany i rzetelnie opisany.

    Drugim czynnikiem, istotnym dla etiologii lichensclerosus, jest reakcja autoimmunologiczna. Organizm potrafi czasem produkować przeciwciała, które są skierowane przeciwko składnikom ludzkich tkanek. Postulowany jest również udział zaburzeń hormonalnych, szczególnie spadek stężeń estrogenów u kobiet w wieku starczym.

     

    Liszaj twardzinowy – objawy

     

    Głównym objawem liszaja twardzinowego jest występowanie białawych (porównywanych do koloru kości słoniowej) zmian skóry, które są wypukłe (czasem grudkowate) albo płaskie. Na początku warstwa skóry ulega pogrubieniu, pod mikroskopem widoczna jest hiperkeratynizacja. Lokalizują się one u kobiet na sromie oraz w okolicy odbytu.

    Skóra może po pewnym czasie ulec ścieńczeniu, zaciągnięciu, bliznowaceniu, co może powodować dolegliwości bólowe podczas stosunku, dotyku tych miejsc. Skóra ulega wysuszeniu i potrafi pękać. Ponadto, załatwianie potrzeb fizjologicznych, mikcja i defekacja, mogą wywoływać nieprzyjemne dolegliwości. Zmiany skórne w przebiegu liszaja twardzinowego mogą swędzieć, nie jest to jednak regułą.

    Dolegliwości pod postacią swędzenia potrafią być wyjątkowo dokuczliwe dla kobiet. Zmuszają je do pocierania zmienionych miejsc. Wywołuje to otarcia, ranki, które doprowadzają do powstawania blizn. Innym problemem z tym związanym są bakteryjne nadkażenia zranionej powierzchni skóry.

    Podstawą diagnostyki jest wykonanie biopsji zmienionej skóry, w celu potwierdzenia występowania cech charakterystycznych dla liszaja twardzinowego oraz, co jest równie ważne, wykluczenia zmian złośliwych.

     

    Leczenie liszaja twardzinowego

     

    Liszaj twardzinowy jest chorobą, która może dokuczać pacjentom przez dłuższy czas, jednak potrafi on w niektórych przypadkach wycofać się samoistnie. Leczenie polega na stosowaniu miejscowo sterydów, maści zmniejszających uczucie swędzenia, długotrwałej antybiotykoterapii (mającej raczej immunomodulające znaczenie).

    Pacjentki, którym dokucza świąd mogą wymagać pomocy psychiatrycznej i psychologicznej. Znane są przypadki, iż dokuczliwy, niemożliwy do wyleczenia świąd doprowadzał do prób samobójczych wśród pacjentek.

    Autor: lek. Miłosz Wilczyński
    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Swędzenie okolic intymnych

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.