zarejestruj się zaloguj się

Choroby sromu

Tekst: lek. Marek Rębowski
Choroby sromu
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 20. lutego, 2014

Choroby sromu (takie jak opryszczka warg sromowych, stany zapalne, kłykciny kończyste) powinny być szybko diagnozowane by wdrożyć odpowiednie leczenie. Zapalenie sromu może bowiem wywołać znacznie poważniejsze schorzenie jak rak. Jego objawy to silny m.in. ból, świąd i pieczenie sromu. Najważniejszym elementem profilaktyki tych chorób jest właściwa higiena sromu.

lek. Marek Rębowski
AUTOR
SPIS TREŚCI:

    Czym są choroby sromu?

     

    Zewnętrzne narządy płciowe u kobiety noszą nazwę sromu. Jest on ze względu na swoje umiejscowienie narażony na większe ryzyko chorób zapalnych takich jak:

    • ostre zapalenie gruczołu przedsionkowego większego,
    • opryszczka
    • kłykciny kolczyste.

    Choroby sromu potrafią przebiegać w bardzo dokuczliwy sposób, jednak szybkie i właściwe rozpoznawanie pozwala skrócić czas trwania leczenia.

    Kobiety powinny zwrócić szczególną uwagę na wszelkie zmiany w obrębie sromu, ponieważ stanowić one mogą ryzyko pojawienia się procesu nowotworowego.

     

    Zapalenie sromu

     

    Srom, jako zewnętrzny narząd płciowy kobiety znajduje się w bliskim położeniu w stosunku do odbytu oraz cewki moczowej. Takie umiejscowienie, a także uszkodzenia mechaniczne, na które narażona jest ta okolica zwiększają ryzyko rozwoju rozmaitych stanów zapalnych.

    Wspomniane uszkodzenia mechaniczne mogą powstawać wtórnie do istniejącego już zapalenia sromu. Częstym objawem jest bowiem świąd, w wyniku którego chora kobieta drapie się, uszkadzając nabłonek, a tym samym stwarza wrota dla dalszego rozwoju infekcji.

    Należy oczywiście pamiętać, że również niewłaściwa higiena sromu stwarza ryzyko rozwoju zapalenia sromu. Czynniki etiologiczne mogą być rozmaite: wirusowe, bakteryjne, grzybicze oraz pasożytnicze.

     

    Ostre zapalenie gruczołu przedsionkowego większego

     

    Gruczoł przedsionkowy większy znany też pod nazwą gruczołu Bartholina znajduje się w środkowo-dolnej części warg sromowych. Odpowiedzialny jest za produkcję śluzu.

    Gdy dojdzie do zablokowania drogi odpływu z gruczołu dochodzi do wytworzenia torbieli, której zalegająca zawartość może ulec zakażeniu najczęściej przez bakterie, takie jak:

    • E. Coli,
    • Proteusmirabilis,
    • Bacteroidesspecies,
    • Neisseriagonorrhoeae.

    Do rozwoju dolegliwości dochodzi gwałtownie. Objawem jest silny ból wargi sromowej, który może nasilać się podczas poruszania, a niekiedy uniemożliwiać siadanie. Ostrym powikłaniem nieleczonego ropnia może być jego samoistne przebicie.

    Leczenie tego zapalenia sromu opiera się głównie na otwarciu wytworzonej torbieli oraz jej drenażu. Należy zwrócić uwagę na to, aby dokładnie opróżnić jamę torbieli, by zminimalizować ryzyko nawrotu.

    Istnieją jednak postacie nawrotowe choroby, przy których warto rozważyć przeprowadzenie zabiegu marsupializacji. Polega on na wszyciu przeciętych brzegów torbieli w błonę śluzową. Nie dopuści to do ponownego zamknięcia i wypełnienia się torbieli, a dodatkowo stworzy optymalne warunki dla gojenia rany.

    Antybiotykoterapia nie jest zwykle konieczne. Wyjątek stanowią kobiety w ciąży, które po opróżnieniu ropnia powinny podjąć się leczeniu antybiotykami ze względu na ryzyko rozprzestrzenienia się zakażenia.

     

    Opryszczka warg sromowych

     

    Opryszczka narządów płciowych, w tym przypadku opryszczka sromu Jest to choroba wywoływana przez wirusy HSV1 oraz HSV2. Zakażeniu towarzyszą zarówno objawy ogólne w postaci:

    • gorączki,
    • powiększenia węzłów chłonnych (głównie pachwinowych),
    • uogólniony ból,
    • objawy miejscowe, jak wieloogniskowe drobne pęcherzyki i uszkodzenia naskórka.

    W zależności od tego czy zakażenie jest pierwotne czy jest to wznowa infekcji wcześniej powstałej, dolegliwości mają różną długość trwania. W pierwszym przypadku opryszczka warg sromowych trwa około 12 dni, we wtórnej postaci natomiast jest to około 6 dni. Do rozpoznania opryszczki sromu wystarczą charakterystyczna symptomatologia, która może zostać ostatecznie potwierdzona badaniem wirusologicznym. W leczeniu tej opryszczki genitalnej stosuje się leki podawane ogólne, jak acyklowir oraz leczenie miejscowe, które zmniejsza nasilenie dolegliwości.

    Ważne jest właściwe rozpoznanie opryszczki sromowej u kobiet ciężarnych. Ze względu na ryzyko przeniesienia zakażenia z matki na dziecko podczas porodu, ciążę należy zakończyć drogą cięcia cesarskiego.

     

    Kłykciny kończyste

     

    Kłykciny kończyste są innym przykładem choroby zapalnej sromu o etiologii wirusowej. Czynnikiem wywołującym jest tu wirus brodawczaka ludzkiego (HPV).

    Charakterystycznym objawem są brodawkowate narośla związane z przerostem warstwy brodawkowatej skóry sromu, jak i krocza oraz okolicy odbytu. Zmiany na ogół są na tyle charakterystyczny, iż rozpoznanie wstępne można postawić na podstawie ich oglądania, niekiedy jednak konieczne jest różnicowanie z kłykcinami płaskimi występującymi w kile.

    Konieczna jest wtedy mikroskopowa ocena wycinków zmian chorobowych. Rozpoznanie jest również utrudnione w przypadku, gdy okolica zmieniona chorobowo zostaje wskutek drapania wtórnie zakażona bakteryjna. W takiej sytuacji objawy dwóch infekcji mogą nakładać się na siebie, przez co charakterystyczny obraz kłykcin kończystych zostaje zamazany.

    Leczenie kłykcin kończystych na sromie opiera się na usuwaniu zmian chorobowych różnymi metodami w zależności od wielkości. W przypadku mniejszych wystarczające mogą okazać się roztwory podofilny bądź vagothyl, większe natomiast trzeba usuwać metodą elektrokoagulacji lub nożem elektrycznym.

    Jeśli kłykciny kończyste zaistniały w okresie ciąży leczenie odracza się aż do połogu ze względu na teratogenne działanie podofiliny, a także obfite krwawienie w przypadku usuwania mechanicznego.

     

    Nowotwory sromu łagodne

     

    Istnieje wiele nowotworów łagodnych sromu jak np.

    • gruczolak potowy,
    • mięśniak gładkokomórkowy,
    • włókniak,
    • mięśniak prążkowanokomórkowy,
    • naczyniak rogowaciejący,
    • ziarniszczak naczyniowy (głównie u kobiet w ciąży).

    Niekiedy mogą one dawać objawy podobne do raka sromu, wiele z nich jednak nie wymaga leczenia.

    Szczególnym rodzajem nowotworu będącym niejako na pograniczu zmiany łagodnej, a złośliwej jest naczyniośluzak (angiomyxoma agressivum). Ze względu na swoje umiejscowienie daje on objawy zbliżone do tych występujących we wspomnianej torbieli gruczołu Bartholina. Zmiana może osiągać duże rozmiary (nawet około 20 cm). Nie ma tendencji do dawania przerzutów. Charakteryzuje go jednak wzrost ogniskowy i naciekanie otaczających tkanek. Leczenie polega na operacyjnym usunięciu guza ze sromu wraz z marginesem zdrowych tkanek.

     

    Zmiany przedrakowe sromu

     

    Rak sromu może rozwinąć się na podłożu zmian neoplastycznych śródbłonka sromu (VIN). Zmiany te oczywiście nie dają całkowitej pewności wystąpienia postaci złośliwej nowotworu po upływie pewnego czasu. Zdarza się to w ok. 3-8% przypadków. Mimo to warto zwrócić uwagę oraz kontrolować zmiany neoplastyczne występujące na skórze takie jak:

    • pojedyncza grudka lub rozsiana,
    • rogowacenie naskórka (parakeratoza),
    • nadbarwliwość,
    • ból,
    • świąd,
    • pieczenie.

    W celach diagnostycznych zmian przedrakowych sromu przeprowadza się badanie histopatologiczne, czyli mikroskopową ocenę tkanek pobranych wycinków. Niektóre typy neoplazji mają zdolność samoczynnej regresji inne natomiast są usuwane przy pomocy rozmaitych technik operacyjnych (np. laserowych).

     

    Rak sromu

     

    Najczęściej jest to rak płaskonabłonkowy sromu. Może występować w postaci pierwotnej, która rozwija się ze zmian przedrakowych, zdarza się jednak sytuacja, w której powstaje bezobjawowo na skórze niezmienionej. Może również występować w postaci przerzutowej. Nowotwór dotyczy kobiet starszych (w wieku 50-65 lat). Rak sromu może objawiać się guzem, który przebiegać może z owrzodzeniem. Ponadto występować mogą symptomy takie jak:

    • ból okolicy łechtaczki,
    • świąd sromu,
    • krwawienie,
    • zaburzenia w oddawaniu moczu i stolca,
    • cuchnąca wydzielina z pochwy.

    Rak szerzy się przez ciągłość oraz może przerzutować drogą naczyń chłonnych. Niektóre choroby zapalne sromu oraz zmiany nowotworowe mogą dawać pewne podobne objawy do raka sromu, dlatego ostateczne rozpoznanie stawia się na podstawie badań histopatologicznych pobranych wycinków.

    Leczenie raka sromu zawsze przebiega drogą operacyjną. Rozległość zabiegu jest uzależniona m. in. Od:

    • stopnia zaawansowania choroby,
    • wieku chorej,
    • współistniejących chorób,
    • dokładnego umiejscowienia guza.

    Ze względów psychologicznych operacja usunięcia tkanek sromu powinna być na tyle ograniczona na ile pozwoli ona na uzyskanie dobrego efektu terapeutycznego w postaci braku wznowy. Niekiedy konieczne jest przeprowadzenie dodatkowej radioterapii celem usunięcia komórek nowotworowych, które mogły pozostać po operacji.

    Autor: lek. Marek Rębowski
    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Opryszczka warg sromowych

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.