zarejestruj się zaloguj się

Zespół PADAM – zespół częściowego niedoboru androgenów u mężczyzn

Tekst: lek. Rafał Drobot
Zespół PADAM – zespół częściowego niedoboru androgenów  u mężczyzn
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 09. lipca, 2015

Zespół PADAM, czyli zespół częściowego niedoboru androgenów w starszym wieku u mężczyzn, jest nieobowiązującą już nazwą na występujące u mężczyzn powyżej 35–40 roku życia zaburzenia funkcji seksualnych, obniżenie energii i koncentracji oraz towarzyszące zaburzenia metaboliczne związane obniżeniem stężenia męskich hormonów płciowych (głównie testosteronu).

lek. Rafał Drobot
AUTOR
SPIS TREŚCI:

    Zespół PADAM – co to jest?

     

    W literaturze medycznej istnieje dość znaczna niespójność w terminologii opisującej obraz kliniczny związany z niskim poziomem testosteronu u dorosłego mężczyzny. Termin „zespół PADAM” (z ang. partial androgen deficiency in aging male), czyli „zespół częściowego niedoboru androgenów w starszym wieku”, choć nienajgorzej oddaje istotę choroby, to jest już nazwą nieobowiązującą. Aktualnie terminem będącym w powszechnym użyciu (zarówno w środowisku endokrynologicznym, jak i urologicznym) jest zespół niedoboru testosteronu (TDS z ang. testosterone deficiency syndrome).

    W wielu opracowaniach dotyczących tego zagadnienia znaleźć można inne nazwy zespołu (należy jednak przyjąć, że są to pojęcia synonimiczne):

    • andropauza,
    • zespół ADAM (z ang. androgen decline in aging men), czyli zespół spadku androgenów u starzejących się mężczyzn,
    • mieszany hipogonadyzm (ang. combined primary and secondary hypogonadism),
    • hipogonadyzm o późnym początku (LOH z ang. late-onset hypogonadism),
    • wiropauza,
    • zespół EDAM(z ang. endocrine deficiency in aging male), czyli zespół częściowych niedoborów hormonalnych w starszym wieku,
    • męska menopauza,
    • męskie klimakterium.

     

    Niedobór testosteronu u mężczyzn

     

    Częstość występowania zespołu jest trudna do oszacowania z uwagi na brak jednolitych kryteriów klinicznych i biochemicznych w przeprowadzonych do tej pory badaniach epidemiologicznych. Można przyjąć, że jest to zaburzenie spotykane powszechnie, dotykające 6–25% mężczyzn powyżej 45 roku życia. Rozpowszechnienie schorzenia rośnie wraz z wiekiem.

    Większość definicji zespołu niedoboru testosteronu podkreśla konieczność współwystępowania związanych z procesem starzenia się:

    • objawów klinicznych – tj. obniżenia libido, zaburzeń wzwodu, zaburzeń snu, uczucia przewlekłego zmęczenia i innych,
    • zmian hormonalnych (biochemicznych) – obniżenia stężenia testosteronu, (rzadziej) podwyższenia stężenia hormonów gonadotropowych (tj. FSH – hormonu folikulotropowego i LH – hormonu luteinizującego) w surowicy krwi.

     

    Zespół PADAM – objawy niedoboru androgenów

     

    Objawy chorobowe występujące w zespole można zasadniczo podzielić na trzy grupy:

     

    1. objawy swoiste (charakterystyczne, specyficzne) – spadek libido, zaburzenia wzwodu, obniżenie aktywności seksualnej, spadek masy mięśniowej, zmniejszenie objętości jąder, nadmierne pocenie się, uderzenia gorąca, zmniejszenie owłosienia w okolicach androgenozależnych, ginekomastia, spadek masy kostnej i obniżona gęstość mineralna kości.
    2. objawy nieswoiste (niecharakterystyczne, niespecyficzne):
    • natury psychicznej – zaburzenia snu, zaburzenia funkcji poznawczych (pamięci, uwagi, koncentracji), obniżenie napędu psychoruchowego (apatia, spadek motywacji), nerwowość (rozdrażnienie), obniżenie nastroju.
    • natury somatycznej – anemia (niedokrwistość), wzrost masy ciała (ściślej – wzrost bezwzględnej ilości tkanki tłuszczowej prowadzący do nadwagi i otyłości), zmniejszenie sprawności fizycznej organizmu i siły mięśniowej.
    1. schorzenia i zaburzenia często towarzyszące zespołowi – osteoporoza i osteopenia, zespół metaboliczny, niepłodność, cukrzyca i inne.

     

    Zespół PADAM – zmiany hormonalne

     

    W przebiegu zespołu dochodzi do rozwoju tzw. hipogonadyzmu mieszanego, czyli współistnienia hipogonadyzmu pierwotnego z hipogonadyzmem wtórnym. Pod pojęciem hipogonadyzmu należy rozumieć defekt (dysfunkcję) czynności gonad – w tym przypadku jąder.

    Komponenta hipogonadyzmu pierwotnego (tj. o przyczynie zlokalizowanej w jądrach) w przebiegu zespołu wiąże się z:

    • zmniejszeniem bezwzględnej liczby tzw. komórek Leydiga wydzielających testosteron (co przekłada się na obniżenie stężenia tego hormonu w surowicy krwi),
    • pogorszeniem ukrwienia jąder,
    • pogorszeniem się funkcji tzw. komórek podporowych Sertolego regulujących proces spermatogenezy.

    Komponentahipogonadyzmu wtórnego (tj. o przyczynie zlokalizowanej poza jądrami) występująca w tym zespole polega na zaburzeniu pulsacyjnej sekrecji:

    • LH (hormonu luteinizującego) przez przysadkę mózgową,
    • GnRH (gonadoliberyny) przez podwzgórze.

    Dodatkowym czynnikiem odgrywającym istotną rolę w patogenezie zespołu jest postępujący wraz z wiekiem wzrost stężenia w surowicy krwi SHBG – globuliny wiążącej hormony płciowe. Białko to w warunkach prawidłowych wiąże testosteron, a wzrost jego stężenia zmniejsza wolną (niezwiązaną z białkiem – wolną, aktywną biologicznie) frakcję tego hormonu.

     

    Zespół PADAM – leczenie

     

    Leczeniem zespołu PADAM należy objąć populację mężczyzn z nasilonymi objawami klinicznymi u których stężenie testosteronu jest mniejsze niż 8nmol/L. Przed wprowadzeniem terapii zastępczej testosteronem konieczne jest wykonanie wielu badań i określenie czy istnieją przeciwwskazania do leczenia substytucyjnego – stąd potrzeba co najmniej kilku wizyt w gabinecie urologicznym. Istnieje ponadto bezwzględna konieczność monitorowania leczenia (należy ustalić z lekarzem regularne wizyty) z uwagi na możliwość wystąpienia działań niepożądanych.

    Na rynku farmaceutycznym dostępne są preparaty naturalnego testosteronu w formie domięśniowej, przezskórnej, doustnej, podskórnej i podjęzykowej. Pierwsze efekty terapii pojawiają się po kilku tygodniach leczenia i obejmują przede wszystkim objawy nieswoiste. Nasilenie objawów swoistych zmniejsza się dopiero po kilku miesiącach terapii, a pierwsze pozytywne efekty w zakresie zaburzeń towarzyszących zespołowi obserwuje się dopiero po upływie roku.

    Autor: lek. Rafał Drobot
    Znaleziono: 3 wyników

    Powiązane filmy

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.