zarejestruj się zaloguj się

Łuszczyca kropelkowa (kropelkowata)

Tekst: Marta Cygoń
Dodane: 27. lipca, 2015

Łuszczyca kropelkowa to odmiana łuszczycy zwykłej, w której wykwity przyjmują postać grudek osiągających średnicę do 2 cm. Zazwyczaj stanowi ona wczesne stadium choroby a zmiany mają tendencję do rozszerzania się na coraz większe obszary skóry. Jak dotąd nie jest poznana przyczyna rozwoju schorzenia. Terapia w większości przypadku polega na miejscowym leczeniu zmian skórnych.

SPIS TREŚCI:

    Łuszczyca – częsta choroba skóry

     

    Łuszczyca to jedno z najczęściej występujących schorzeń skóry. Szacuje się, że na świecie cierpi na nią około 2% ludności. Choć dokładna przyczyna rozwoju zmian chorobowych nie jest poznana, niemalże z pewnością można powiedzieć, że schorzenie to ma podłoże genetyczne. Świadczy o tym rodzinne występowanie choroby. Łuszczyca charakteryzuje się przewlekłym, nawrotowym przebiegiem z okresami zaostrzeń. Objawia się występowaniem grudkowych wykwitów silnie złuszczających się na powierzchni, tak zwanych blaszek łuszczycowych, które ustępują bez pozostawienia śladu w obrębie chorobowo zmienionej skóry. Zmiany chorobowe najczęściej lokalizują się w okolicy kolan, łokci i owłosionej skóry głowy. Obraz kliniczny choroby jest zróżnicowany w zależności od postaci i nasilenia zmian oraz typu łuszczycy.

    Oprócz łuszczycy zwykłej wyróżnić można:

    • odmianę wysiękową – zmiany zlokalizowane są najczęściej w obrębie fałdów skóry,
    • odmianę krostkową – jedną z najcięższych postaci łuszczycy,
    • odmianę krostkową dłoni i stóp,
    • erytrodemię łuszczycową – inaczej odmianę uogólnioną,
    • łuszczycę stawową – o ciężkim przebiegu, mogącą prowadzić nawet do inwalidztwa.

    Rozpoznanie łuszczycy zwykłej stwierdza się w oparciu o występowanie zmian o charakterystycznym wyglądzie i umiejscowieniu oraz przewlekłym i nawrotowym przebiegu. Dodatni wywiad rodzinny pomaga w postawieniu ostatecznej diagnozy.

     

    Odmiany łuszczycy – łuszczyca kropelkowa

     

    Łuszczyca kropelkowa zwana również kropelkowatą to określenie opisujące morfologię czyli budowę i rodzaj zmian w przebiegu łuszczycy zwykłej. Zazwyczaj ta forma wykwitów pojawia się w początkowych stadiach choroby. Wczesne zmiany występują pod postacią drobnych grudek na skórze o wielkości od kilku milimetrów do 2 cm, kształtem przypominających kroplę, skąd ich nazwa.

    Bardzo często pokrywają rozległe obszary skóry a ich pojawienie się skorelowane jest z infekcją paciorkowcową. Wraz z rozwojem choroby, wykwity przekształcają się w większe, pokryte srebrzystymi łuskami blaszki łuszczycowe. Schorzenie szerzy się obwodowo a dużym blaszkom łuszczycowym towarzyszą liczne zmiany kropelkowate rozsiane wokół. Zmiany chorobowe w przebiegu łuszczycy przyjmować mogą także inne formy. Ze względu na wygląd wykwitów wyróżnia się postać monetarną, girlandowatą, geograficzną lub uogólnioną.

     

    Łuszczyca kropelkowata – objawy

     

    Wykwity chorobowe w łuszczycy kropelkowej mają kolor czerwonobrunatny i są wyraźnie odgraniczone od otoczenia. Charakterystyczne jest także złuszczanie się ich powierzchni, a po zdrapaniu większych zmian obserwuje się błyszczące, pokryte jakby stearyną miejsce, na którym po chwili uwidaczniają się kropelki krwi. W aktywnej fazie choroby wykwity mogą pojawiać się po okresie 6–12 dni wzdłuż linii zadrapania naskórka.

    Zmiany na skórze w łuszczycy kropelkowatej najczęściej lokalizują się w obrębie kolan, łokci i owłosionej skóry głowy. Dla łuszczycy kropelkowej charakterystyczne jest także występowanie wykwitów na plecach, zwłaszcza w okolicy lędźwiowo-krzyżowej. Obserwuje się również łuszczycowo zmienione paznokcie: wgłębienia, zgrubienia, kruchość i żółtawe zabarwienie płytek oraz podpaznokciowe rogowacenie.

    Łuszczyca skóry głowy natomiast może na wiele lat poprzedzać wystąpienie objawów choroby w innych miejscach ciała. Nawet przy długoletnim przebiegu choroby bardzo rzadko dochodzi do wyłysienia.

     

    Przyczyny rozwoju łuszczycy kropelkowej

     

    Przyczyna wywołująca łuszczycę zwykłą oraz jej odmiany nie jest jak dotąd dokładnie poznana. Jak wspomniano, najważniejszą rolę odgrywa podłoże genetyczne choć dotychczas nie został zidentyfikowany gen odpowiedzialny za pojawienie się choroby. Wydaje się, że współdziałanie różnych genów jest podłożem do rozwoju schorzenia, na które muszą zadziałać także czynniki środowiskowe.

    Istotną rolę w procesie chorobowym odgrywa również nieprawidłowa praca układu odpornościowego osoby cierpiącej z powodu łuszczycy. Obrazowo można powiedzieć, że układ immunologiczny atakuje własne komórki pacjenta, co przekłada się na występowanie charakterystycznych zmian chorobowych. W przypadku łuszczycy kropelkowej wysiew zmian bardzo często występuje po infekcji paciorkowcowej, na przykład anginie. Wydaje się, że niemałą rolę w rozwoju łuszczycy ma również układ nerwowy. Bardzo często nawrót choroby występuje w sytuacjach stresowych a wykwitom skórnym towarzyszy uporczywy świąd.

     

    Leczenie łuszczycy kropelkowej

     

    W postaci kropelkowej łuszczycy u większości pacjentów wystarcza leczenie zewnętrze zmian chorobowych. Składa się ono z dwóch etapów. Na początku terapii ważne jest usunięcie blaszek łuszczycowych a następnie zahamowanie nadmiernego rozrastania się naskórka. Zastosowanie mają maści zawierające kwas salicylowy lub mocznik a następnie dziegcie (pochodne węgla kamiennego), antralina, kortykosteroidy i pochodne witaminy D3 w postaci maści lub past. Należy wiedzieć, że kwas salicylowy nie może być stosowany na rozległe powierzchnie chorobowo zmienionej skóry, ze względu na wchłanianie i toksyczne objawy niepożądane.

    Ogniska łuszczycowe pokrywa się antraliną w rosnących stężeniach pozostawiając ją na coraz dłuży okres czasu – 10–20–30 minut. Metoda ta nazywana jest leczeniem minutowym. Po zmyciu preparatu skórę należy głęboko natłuścić. Trzeba uważać, by substancja nie dostała się do oczu, gdyż wywołać może zapalenie spojówek. Maści ze steroidami zalecane są do stosowania jedynie na niewielkie ogniska łuszczycy ze względu na objawy niepożądane, które powoduje ta grupa leków.

    Ponadto trzeba wiedzieć, że długotrwała terapia prowokuje częstsze nawroty choroby. Pochodne witaminy D3 natomiast są bezpieczne nawet przy przewlekłym stosowaniu. Fototerapia zwłaszcza w połączeniu z terapią retinoidami oraz systemowe leczenie farmakologiczne zarezerwowane są dla ciężkich postaci łuszczycy. Trzeba mieć jednak świadomość, że obecnie nie są jeszcze znane leki powodujące całkowite wyleczenie choroby.

    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Erytrodermia
    Znaleziono: 1 wyników

    Powiązane filmy

    Znaleziono: 1 wyników
    Wyświetlaj: 10 20 wyników

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.