zarejestruj się zaloguj się

Jakie są przyczyny nadmiernego wypadania włosów?

Tekst: Hanna Cholewa
Jakie są przyczyny nadmiernego wypadania włosów?
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 13. stycznia, 2015

Łysienie, czyli nadmierne wypadanie włosów następuje na skutek wielu różnych przyczyn. Utrata włosów może być spowodowana czynnikami genetycznymi, wahaniami hormonów, chorobami skóry, chorobami układowymi, wynikiem przyjmowanie laków czy narażenia na toksyny. Najczęściej rozpoznaje się łysienie androgenowe, telogenowe, plackowate, rzadziej anagenowe i bliznowaciejące.

SPIS TREŚCI:

     

    Jakie są przyczyny nadmiernego wypadania włosów?

     

    Każdego dnia człowiek traci średnio 50-100 włosów. Jeżeli dobowa utrata włosów jest większa, może okazać się, iż nie jest to wyłącznie defekt kosmetyczny, a manifestacja poważnej choroby. Istnieje bardzo wiele przyczyn łysienia, od bardzo błahych, jak noszenie nieprawidłowej fryzury, po niebezpieczne, np. zatrucia, choroby z autoagresji, zaburzenia hormonalne.

    Nadmierna utrata włosów może być trwałe, albo przemijające; ograniczone lub rozlane. Najczęstsze są 3 typy łysienia, omówione osobno w dalszej części artykułu: łysienie męskie androgenowe, łysienie androgenowe kobiet oraz łysienie plackowate. Wśród innych przyczyn łysienia wymienia się:

    • choroby włosów – grzybice;
    • choroby skóry owłosionej – toczeń rumieniowaty krążkowy, liszaj płaski, twardzina ograniczona;
    • przyczyny endokrynologiczne – niedoczynność tarczycy, zmiany hormonalne w ciąży;
    • przyczyny mechaniczne: wyrywanie włosów (trichotillomania), nieprawidłowe uczesanie (mocno naciągnięty koński ogon czy warkocz), wycieranie się włosów noworodka z tyłu głowy, wskutek tarcia o poduszkę;
    • leki: substancje przeciwkrzepliwe, przeciwtarczycowe, cytostatyczne i obniżające odporność;
    • schorzenia układowe, tzn. dotyczące całego organizmu – np. toczeń rumieniowaty układowy;
    • narażenie na toksyny – tal, arsen, rtęć;
    • choroby zakaźne – kiła, choroby przebiegające z bardzo wysoką gorączką, np. dur.

     

    Łysienie anagenowe i telogenowe

     

    Aby dokładnie mówić o łysieniu, najpierw należy wyjaśnić jak przebiega cykl włosowy. Pierwszą fazą cyklu włosowego jest faza anagenu. Jest ona najdłuższa, trwa kilka lat i jest to faza wzrostu włosa. Po niej następuje katagen, trwający kilka tygodni, w którym włos obumiera. W następnej kolejności następuje faza telogenu, w której martwy włos jest wypychany w mieszka włosowego przez noworosnący włos.

    Trwa ona kilka miesięcy. Aby móc ocenić, w jakiej fazie znajdują się wypadające włosy, trzeba wykonać badanie zwane trichogramem. Jest ono dość inwazyjne i kłopotliwe, ponieważ przed badaniem nie można przez 3–4 dni myć włosów. Następnie trzeba udać się do lekarza, aby wyrwał pęsetką mniej więcej 50–100 włosów. Wyrwane włosy oglądane są pod mikroskopem świetlnym. Mimo wszystko jest to badanie przydatne, ponieważ często na jego podstawie można zawęzić poszukiwania przyczyny utraty włosów.

    Łysienie anangenowe jest zazwyczaj spowodowane przez leki stosowane w chemioterapii nowotworów złośliwych. Jednak należy pamiętać, że obecnie nie wszystkie z leków stosowanych w chemioterapii prowadzą do nadmiernego wypadania włosów, a niektóre z nich powodują prawie niezauważalne zmiany. Również immunoterapia oraz radioterapia nowotworów mogą prowadzić do łysienia anangenowego.

    Łysienie telogenowe jest zazwyczaj przejściowe. Może być wywołane przez szereg czynników:

    • stosowanie niektórych leków np. antykoagulantów (popularne pochodne warfaryny, czyli inhibitora witaminy K) i β-blokerów (popularnych leków, stosowanych m.in. w terapii nadciśnienia tętniczego);
    • zmiany hormonalne, np. w ciąży;
    • Intensywny wysiłek fizyczny, np. poród;
    • silny stres emocjonalny, np. utrata pracy, śmierć bliskiej osoby, rozwód. Utrata włosów rozpoczyna się zazwyczaj wiele miesięcy po przebytym stresie.
    • operację chirurgiczną lub silną infekcję;
    • nowotwór złośliwy lub choroby wątroby;
    • bardzo znacząca utrata masy ciała.

     

    Łysienie męskie androgenowe

     

    Jest to najczęstsza przyczyna utraty włosów u mężczyzn. Jest to przykład łysienia trwałego, ale zazwyczaj nie uznaje się go za chorobę czy nieprawidłowość, ponieważ w Europie występuje u większości mężczyzn, którzy przekroczyli 40 rok życia. Utrata włosów zaczyna się w okolicy kątów czołowych oraz na samym szczycie głowy. Jest związana z działaniem androgenów, czyli męskich hormonów płciowych.

    W trichogramie obserwuje się zwiększony odsetek włosów telogenowych, tym większy, im silniej postępuje proces utraty włosów. Stąd też badanie to można wykorzystać do oceny rokowania dla pacjenta. Nie poznano mechanizmu, w jakim dochodzi do łysienia męskiego androgenowego. Pewną rolę odgrywają czynniki genetyczne. W przypadku dziedzicznego łysienia androgenowego męskiego, jest ono przekazywane autosomalnie dominująco, z niepełną penetracją genu. Znaczy to tyle, iż gen odpowiedzialny za ten podtyp łysienia nie znajduje się na chromosomie płciowym (X lub Y). U potomstwa wystarczy jedna kopia „złego” genu, tzn. powodującego łysienie, aby wywołać utratę włosów. Jednak gen ten nie ma stuprocentowaj penetracji, dlatego też nie musi wywołać łysienia u każdej osoby, która go posiada.

    Nadmierne wypadanie włosów w łysieniu męskim androgenowym jest również związane z nadwrażliwością mieszków włosowych na dihydrotestosteron (DHT). To właśnie w mieszkach znajdują się korzenie włosów, odpowiedzialne za ich wzrost. DHT to najsilniejsza postać androgenów u mężczyzn. Hormon ten pobudza wzrost włosów na twarzy i w okolicy zewnętrznych narządów płciowych, ale hamuje wzrost włosów na skórze głowy.

     

    Łysienie androgenowe kobiet

     

    Łysienie androgenowe kobiet może przypominać łysienie typu męskiego lub lokalizować się na całej powierzchni głowy (mówimy wtedy o rozlanej utracie włosów). Odmiana podobna do łysienie męskiego jest spowodowana przez czynniki genetyczne oraz nadmiar androgenów (w wyniku zaburzeń hormonalnych np. przy zespole policystycznych jajników, nieklasycznym wrodzonym przeroście kory nadnerczy).

    W odmianie rozlanej androgeny są w normie lub nieznacznie podwyższone. Czynnikami prowokującymi utratę włosów u kobiet z predyspozycją genetyczną może być stosowanie lakierów, farb i detergentów do włosów; silny stres; czynniki zawodowe. W obrazie tego typu łysienia charakterystyczne jest nadmierne wypadanie włosów na czubku głowy oraz rozrzedzenie w okolicy przedziałka, które kształtem może przypominać choinkę.

     

    Łysienie plackowate

     

    Częstą przyczyną nadmiernego wypadania włosów, zwłaszcza u mężczyzn jest łysienie plackowate. Ten typ łysienia może być przejściowy lub trwały. Ogniska utraty włosów są różnego kształtu i różnych rozmiarów, a skóra w ich obrębie jest prawidłowa. Może dotyczyć również innych części ciała niż skóra głowy: włosów meszkowych, rzęs, brwi, okolic pachowych i płciowych.

    Jest to choroba o charakterze zapalnym. Przyczyna wypadania włosów nie jest tu znana, ale prawdopodobnie do rozwoju choroby dochodzi w wyniku nieprawidłowej reakcji układu odpornościowego, skierowanej wobec własnym komórkom (tzw. reakcja autoimmunologiczna, reakcja z autoagresji).

    Umacniają ten pogląd badania, w których zaobserwowano, iż pacjenci z łysieniem plackowatym częściej cierpią również na inne choroby autoimmunologiczne: niedoczynność tarczycy, cukrzycę typu I, bielactwo. Ponadto, przyczyną choroby często są związane z ciężkimi przeżyciami psychicznymi oraz predyspozycją genetyczną. Łysienie plackowate występuje również częściej u osób z zespołem Downa (trisomią chromosomu 21). Około 5% osób z tym zespołem genetycznym cierpi na łysienie plackowate.

     

    Łysienie bliznowaciejące

     

    Łysienie bliznowaciejące jest rezultatem trwałego uszkodzenia mieszków włosowych, wrodzonego lub nabytego. Oprócz utraty włosów obserwuje się świąd, pieczenie oraz nadwrażliwość skóry głowy. Może zostać wywołane przez czynniki fizyczne (odmrożenie, oparzenie, napromieniowanie), uraz mechaniczny (skaleczenia, rany), infekcje. Może towarzyszyć również wadom wrodzonym (rozszczep wargi i podniebienia, wodogłowie, defekty cewy nerwowej, wady budowy serca) oraz poniższym chorobom:

    • liszaj płaski,
    • toczeń rumieniowaty krążkowy;
    • folliculitis decalvans – rzadkie schorzenie, dotyczące zazwyczaj mężczyzn;
    • łysienie czołowe włókniejące – występuje u kobiet po menopauzie;
    • twardzina – choroba autoimmunologiczna, w której dochodzi do m.in. ściągnięcia i stwardnienia skóry.
    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Łysienie telogenowe
    Znaleziono: 3 wyników

    Powiązane filmy

    Znaleziono: 3 wyników
    Wyświetlaj: 10 20 wyników

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.