zarejestruj się zaloguj się

Erytrodermia

Tekst: lek. Mateusz Spałek
Dodane: 01. czerwca, 2015

Erytrodermia oznacza stan zapalny skóry. Przyczyna tego zapalenia mogą być czynniki fizyczne i chemiczne, np. promieniowanie, leki. Erytrodermia może rozwinąć się pod postacią uogólnionego zaczerwienienia, łuszczenia się skóry w przebiegu innych chorób np. łuszczycy, atopowego lub kontaktowego zapalenia skóry. Objawy erytrodermii to plamista osutka i zaczerwienienie skóry. Nieleczona prowadzi do poważnych komplikacji.

lek. Mateusz Spałek
AUTOR
SPIS TREŚCI:

    Czym jest erytrodermia?

     

    Erytrodermia to inaczej zapalenie, zaczerwienienie oraz łuszczenie się całej lub prawie całej skóry organizmu. W fachowej literaturze medycznej spotyka się ją także pod pojęciem zlewnego zapalenia skóry. Jest stanem związanym z występowaniem innej choroby lub prowokacją przez inny czynnik (np. lek lub słońce). Mimo, że erytrodermia wygląda niegroźnie, to brak odpowiedniej diagnostyki i leczenia może doprowadzić do powikłań zagrażających życiu człowieka ze strony układu krążenia, wątroby i nerek. Erytrodermia może być również spowodowana rozwijającym się procesem nowotworowym – nie należy lekceważyć takich objawów i niezwłocznie udać się do lekarza – dermatologa lub lekarza rodzinnego.

    Erytrodermia może dotyczyć pierwotnie zdrowej skóry (określa się ją wtedy jako erytrodermię pierwotną) lub być skutkiem rozwijania się innych schorzeń dermatologicznych (nazywa się ją w takim wypadku erytrodermią wtórną).

     

    Erytrodermia pierwotna

     

    W tej grupie znajdują się następujące przyczyny erytrodermii:

    • czynniki fizyczne i chemiczne (narażenie skóry na promieniowanie UV, działanie kwasów, zasad i innych związków o potencjale uczulająco-drażniącym, ciepło, zimno);
    • leki (jest to tak zwana erytrodermia polekowa) i inne substancje wprowadzone do wnętrze organizmu, do których zaliczamy takie substancje jak: antybiotyki (penicyliny i ich pochodne, streptomycyna), chemioterapeutyki (sulfonamidy), leki przeciwgrzybicze (gryzeofulwina), leki przeciwmalaryczne, leki przeciwgruźlicze (izoniazyd), salicylany, sole metali ciężkich, leki uspokajające, barbiturany, leki przeciwnadciśnieniowe (kaptopril);
    • zespoły paranowotworowe, czyli zespoły objawów towarzyszące współistniejącemu guzowi, który ma zdolność do produkcji różnych substancji chemicznych (często przypominających prawidłowe białka, np. hormony), co prowadzi do rozwoju rozmaitych symptomów, w tym erytrodermii – erytrodermia najczęściej pojawia się w przypadku nowotworów hematologicznych, takich jak chłoniaki bądź ziarnica złośliwa;
    • erytrodermia idiopatyczna – taka, której przyczyny nie udaje się w jednoznaczny sposób zidentyfikować.

     

    Erytrodermia wtórna

     

    Związana jest z istniejącymi chorobami skóry, które prowadzą do rozwoju tego zespołu objawów. Zaliczamy do nich:

     

    Erytrodermia – objawy

     

    W zależności od wywołującej przyczyny, obraz kliniczny erytrodermii może różnić się w sposobie i tempie przebiegu. Występuje jednak kilka elementów wspólnych, do których zaliczamy występowanie plamistej osutki, z czasem zlewającej się w duże obszary silnego zaczerwienienia. Stanowi temu towarzyszy obfite złuszczanie na całej powierzchni zajętej skóry. Po pewnym czasie erytrodermia doprowadza do zgrubienia powłok skórnych i znacznie poważniejszych komplikacji, do których zaliczamy:

    • hipotermię,
    • niedobiałczenie,
    • utratę włosów,
    • spełzanie paznokci,
    • zaburzenia stężeń elektrolitów,
    • odwodnienie,
    • niedobór żelaza,
    • niedobór kwasu foliowego,
    • niedokrwistość,
    • nasilenie metabolizmu,
    • powikłania ze strony układu krążenia,
    • powikłania zakrzepowe,
    • krwawienia z przewodu pokarmowego,
    • zaburzenia pracy nerek i wątroby.

     

    Leczenie erytrodermii

     

    Leczenie erytrodermii zależy od przyczyny zapalenia skóry. Do najczęściej używanych leków należą miejscowo stosowane glikokortykosteroidy (w postaci maści, kremów, sprejów). Zastosowanie znaleźć mogą doustne uspokajające leki przeciwhistaminowe z uwagi na ich korzystne działanie w zakresie łagodzenia świądu, ułatwianie zasypiania oraz zapobieganie nieświadomemu drapaniu zmian w trakcie nocy.

    W przypadku stwierdzenia erytrodermii z towarzyszącą infekcją (komplikacja choroby), lekarz może zdecydować o przepisaniu antybiotyków miejscowych oraz działających ogólnoustrojowo (doustnych lub dożylnych).

    Pozostałe leki powinny być ukierunkowane na etiologię erytrodermii, np. terapia onkologiczna w przypadku zespołu paranowotworowego. W przypadku występowania zaburzeń elektrolitowych, powikłań krążeniowo-zakrzepowych, odwodnienia i gorączki lekarz stara się uzupełnić braki płynów oraz jonów w organizmie, prowadzić profilaktykę przeciwzakrzepową i leczenie przeciwgorączkowe.

     

    Szczególne rodzaje erytrodermii

     

    Erytrodermia jest zbiorem różnych chorób, a nie jednorodnym i pojedynczym schorzeniem. Na uwagę zasługują rzadkie, ale groźne choroby związane z tym stanem:

    • Zespół DRESS – rodzaj ciężkiej reakcji alergicznej na lek, który charakteryzuje się bardzo wysokim stężenie eozynofilii wraz z pojawieniem się objawów ogólnoustrojowych i osutki polekowej. Do objawów choroby należy rozlana wysypka plamisto-grudkowa o typie erytrodermii, zaatakowanie narządów wewnętrznych (wątroby, nerek, serca, płuc), powiększenie wielu węzłów chłonnych, wysoka gorączka, obrzęk twarzy. Stan ten charakteryzuje się wysoką śmiertelnością.
    • Toksyczna nekroliza naskórka (inaczej zespół Lyella) – jest to kolejna bardzo poważna reakcja na podane leki. Objawia się rozlanymi zmianami zapalnymi skóry, spełzającymi pęcherzami oraz martwicą. W przebiegu choroby dochodzi do utraty dużych powierzchni naskórka, a następnie wystąpienia powikłań ogólnoustrojowych (w tym niewydolności narządów, zaburzeń elektrolitowych, odwodnienia, ciężkich zakażeń i nierzadko śmierci chorego.
    • Zespół Sezary’ego – jest to rodzaj nowotworu układu chłonnego (chłoniaka) wywodzącego się z limfocytów T. Niecharakterystycznym objawem są zmiany skórne w postaci erytrodermii, przebarwień i uogólnionego wypadania włosów. W przebiegu tej choroby często dochodzi do nadmiernego rogowacenia powierzchni dłoni i stóp. Wbrew nowotworowemu charakterowi, rozwój choroby jest zwykle dość powolny i trwa przez wiele lat.
    • Ziarniniak grzybiasty – to także rodzaj chłoniaka skóry, który w swym obrazie jest bardzo podobny do zespołu Sezary’ego. Objawia się rozległymi zmianami zapalno-rumieniowatymi o charakterze nacieków i guzów skóry. Choroba rozwijać się może nawet przez kilkadziesiąt lat, a już występująca ulec zanikowi (regresji).
    Autor: lek. Mateusz Spałek
    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Atopowe zapalenie skóry
    Znaleziono: 4 wyników

    Powiązane filmy

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.