zarejestruj się zaloguj się

WZW typu C

Tekst: lek. Marta Maruszak
WZW typu C
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 27. czerwca, 2016

Wirusowe zapalenie wątroby tupu C określane jest cichym zabójcom. Początkowo bezobjawowe, prowadzi do marskości i raka wątroby. Do zakażenie wirusem HCV dochodzi drogą pozajelitową, czyli związaną z naruszeniem ciągłości powłok skórnych. Ryzyko zachorowania na WZW typu C wzrasta w przypadku wizyt w gabinetach kosmetycznych, piercingu i wykonywania tatuażu. To częste praktyki zwłaszcza w miesiącach letnich.

lek. Marta Maruszak
AUTOR
SPIS TREŚCI:

    Co to jest WZW?

     

    Wirusowe zapalenie wątroby typu C (WZW C) określane jest mianem cichego zabójcy. Ta choroba wirusowa przez lata nie daje żadnych objawów. Doprowadza ostatecznie do poważnych powikłań – marskości wątroby oraz raka wątrobowokomórkowego. Szacuje się, że w Polsce zarażonych jest 700 tysięcy osób. Znaczna większość z nich nie zdaje sobie sprawy z tego, że wirus powoli uszkadza wątrobę. Wiedzę o nosicielstwie uzyskują najczęściej przypadkowo, np. w momencie, kiedy chcą oddać krew.

    Wirus zapalenia wątroby typu C wnika do organizmu drogą pozajelitową. Oznacza to, że do zakażenia dochodzi na skutek przerwania ciągłości tkanek i kontaktu z przedmiotem na którym jest wirus lub krew osoby zakażonej. Narażenie jest szczególnie wysokie podczas wizyty u fryzjera, kosmetyczki, tatuażysty. Stosunek seksualny bez zabezpieczenia może stać się potencjalną przyczyną zakażenia. Niestety, jak do tej pory nie powstała szczepionka zapobiegająca WZW typu C.

    Wirusowe zapalenie wątroby jest wywoływane przez wirusa z rodziny Flaviviridae, oznaczanego skrótem HCV. Wyróżniamy sześć podstawowych rodzajów (nazywanych genotypami), różniących się od siebie o około 30 proc. genów.

    Ponadto każdy genotyp możemy podzielić na podtypy, których jest łącznie więcej niż 100. Z tego powodu w celu precyzyjnego określania wprowadzono dodatkowe oznaczenia – genotyp cyfrą od 1 do 6, natomiast podtyp kolejną literą alfabetu. Ustalanie konkretnego genotypu wirusa ma istotne zastosowanie praktyczne. Od tego między innymi zależy skuteczność leczenia przeciwwirusowego. Wiadomo, że genotypy 1 oraz 4 rzadziej udaje się wyeliminować z organizmu.

     

    Drogi przeniesienia zakażenia WZW typu C

     

    Zakażenie HCV zachodzi tzw. drogą pozajelitową, czyli głównie związaną z naruszeniem ciągłości skóry. Najczęstszymi przyczynami transmisji wirusa jest:

    • po przypadkowe skaleczenie podczas wykonywania zabiegów fryzjerskich i kosmetycznych (manicure, pedicure);
    • przekłuwanie ciała w celu wykonania piercingu;
    • zabieg chirurgiczny lub stomatologiczny (jeżeli sprzęt wielorazowego użytku nie został prawidłowo poddany sterylizacji);
    • dożylne stosowanie narkotyków;
    • zabieg akupunktury;
    • używanie przyborów kosmetycznych należących do innej osoby (np. maszynki do golenia);
    • kontakt z krwią – udzielanie pierwszej pomocy bez środków ochrony, bójki, itp.;

     

    Objawy WZW typu C
     

    Zakażenie wirusem HCV najczęściej przebiega zupełnie bezobjawowo. Sporadycznie pacjenci zgłaszają objawy sugerujące niestrawność, ogólne uczucie osłabienia, przewlekłe zmęczenie z towarzyszącymi bólami mięśni i stawów.

    Żółtaczka występuje tylko u około 10 proc. pacjentów. U części pacjentów zakażenie wirusem HCV powoduje występowanie innych chorób, niezwiązanych z wątrobą. Należą do nich m.in. zapalenia powierzchownych naczyń kończyn dolnych, zapalenie tarczycy, ślinianek, bóle i drętwienia mięśni, czy też kłębuszkowe zapalenie nerek, objawiające się m.in. krwinkomoczem.

    U 55–85 proc. zakażonych wirusem z czasem rozwija się przewlekłe zapalenie, które w konsekwencji może doprowadzić do włóknienia i marskości wątroby, a czasem nawet do rozwoju w jej obrębie raka.

     

    Rozpoznanie WZW typu C

     

    Do postawienia diagnozy wirusowego zapalenia wątroby typu C konieczne jest wykonanie badań laboratoryjnych. Już po upływie 1–3 tygodni od kontaktu z wirusem w surowicy krwi możliwe jest wykrycie jego materiału genetycznego, czyli RNA.

    Odpowiedź układu odpornościowego rozwija się zdecydowanie później, a jej przejawem jest pojawienie się swoistych przeciwciał skierowanych przeciwko wirusowi. Ich obecność można wykryć dopiero po upływie 4–10 tygodni od momentu zakażenia. U części chorych przeciwciała nie pojawiają się nigdy. W takich przypadkach rozpoznanie choroby opiera się na badaniu HCV RNA.

    Obecność samych przeciwciał skierowanych przeciwko HCV może świadczyć o tym, że organizm samodzielnie zwalczył chorobę. Taki szczęśliwy scenariusz zdarza się u 20–40% zakażonych osób. Pozostali niestety rozwijają przewlekłą formę choroby.

    Aby rozpoznać zakażenie w fazie ostrej, konieczne jest wykrycie obecności w surowicy materiału genetycznego wirusa, przeciwciał anty-HCV oraz podwyższonych wartości aminotransferazy alaninowej u osoby, u której wcześniejsze wyniki badań były prawidłowe lub która była narażona na kontakt z wirusem. Natomiast o przewlekłym zakażeniu świadczy obecność RNA wirusa HCV we krwi przez więcej niż 6 miesięcy.

    Dodatkowo, w uzasadnionych przypadkach, aby ocenić stopień włóknienia wątroby, wykonuje się biopsję tego narządu lub tzw. elastografię, która jest badaniem nieinwazyjnym.

     

    Leczenie WZW typu C

     

    O możliwości podjęcia leczenia, wyborze leku i długości trwania terapii decyduje lekarz na podstawie wyników badań laboratoryjnych i ogólnego stanu zdrowia pacjenta.

    Leczenie ostrego wirusowego zapalenia wątroby najczęściej opiera się na podawaniu jednego preparatu z rodzaju interferonów i trwa średnio 24 tygodnie. Przewlekłe postacie WZW typu C leczy się dwoma lub trzema lekami – interferonem razem z rybawiryną i ewentualnie inhibitorem proteazy.

    Istnieje wiele schematów terapii, dopasowywanych indywidualnie do pacjenta. Skuteczność leczenia zależy miedzy innymi od stadium choroby, genotypu wirusa oraz jego ilości we krwi.

    Zastosowanie terapii wiąże się z ryzykiem wystąpienia powikłań, niekiedy bardzo poważnych. Należą do nich między innymi zaburzenia funkcji tarczycy, uszkodzenie wzroku (retinopatia), zaburzenia psychiatryczne (depresja, lęk), zmniejszenie ilości leukocytów (leukopenia), małopłytkowość, łysienie i problemy skórne.

     

    Jak zapobiegać WZW typu C?

     

    Pomimo prowadzonych badań, do dzisiaj nie udało się wyprodukować szczepionki przeciw WZW typu C, co czyni tą chorobę potencjalnie śmiertelną.

    Zapobieganie przeniesieniu zakażenia polega na używaniu jednorazowego bądź sterylizowanego sprzętu, zabezpieczaniu materiałów potencjalnie zakaźnych, takich jak np. krew, oraz dokładne badanie jej dawców.

    Autor: lek. Marta Maruszak
    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    WZW typu A
    Znaleziono: 2 wyników

    Powiązane filmy

    Znaleziono: 2 wyników
    Wyświetlaj: 10 20 wyników

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.