zarejestruj się zaloguj się

Wirusowe zapalenie wątroby

Tekst: lek. Marta Maruszak
Wirusowe zapalenie wątroby
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 18. czerwca, 2013

Wirusowe zapalenia wątroby wywoływane są częściowo przez wirusy hepatotropowe. Zakażenie nimi często przebiega bezobjawowo. Dotyczy to szczególnie zakażenia HCV, o którym pacjent niekiedy dowiaduje się po kilkunastu latach – na przykład w momencie wykrycia powikłań, takich jak marskość wątroby. Wirusowe zapalenia wątroby są chorobami często ustępującymi samoistnie. Wyróżnia się typy WZW oznaczane literami od A do G.

lek. Marta Maruszak
AUTOR
SPIS TREŚCI:

    Wirusowe zapalenie wątroby – co to jest?

     

    Wirusowe zapalenie wątroby nazywane jest często niesłusznie żółtaczką zakaźną”. W rzeczywistości żółtaczka pojawia się rzadko, a pozostałe objawy są z reguły niecharakterystyczne. Na szczęście choroba dość często ustępuje samoistnie, a leczenie ogranicza się do stosowania odpowiedniej diety i oszczędzającego trybu życia.

    Wirusy wywołujące zapalenie wątroby możemy podzielić na dwie grupy. Pierwsza z nich to wirusy pierwotnie hepatotropowe, czyli wykazujące powinowactwo do komórek wątroby. Należą do nich wirusy typu A, B, C, D, E, oznaczane skrótami HAV, HBV, HCV, HDV, HEV.

    Do drugiej grupy zaliczamy wirusy wywołujące inne choroby, a wtórnie powodujące uszkodzenia wątroby, między innymi takie jak wirus cytomegalii (CMV), Epsteina-Barr (EBV), ospy wietrznej i półpaśca (VZV) czy opryszczki zwykłej (HSV-1 oraz HSV-2).

     

    Wirusowe zapalenie wątroby – drogi zakażenia

     

    Wyróżniamy kilka możliwych sposobów przeniesienia wirusa pierwotnie hepatotropowego:

    • droga fekalno-oralna – charakterystyczna dla zakażenia wirusami HAV i HEV, czyli wirusowego zapalenia wątroby typu A i E, nazywanymi z tego powodu „chorobami brudnych rąk”; źródłem zakażenia są najczęściej zanieczyszczone produkty spożywcze oraz woda;
    • droga pozajelitowa – dotyczy wirusów zapalenia wątroby typu B, C oraz D; przeniesienie następuje w sytuacjach wiążących się z naruszeniem ciągłości skóry, np. podczas iniekcji, zabiegów operacyjnych, akupunktury, wykonywania tatuażu czy piercingu;
    • droga kontaktów seksualnych – niesie zagrożenie zakażenia wirusem HBV oraz HCV;
    • zakażenie wertykalne – oznacza przeniesienie wirusa z matki na nienarodzone dziecko; dotyczy głównie HBV, HCV, HDV.

     Okres wylęgania choroby jest bardzo zmienny. Wynosi od 15 dni do nawet 6 miesięcy.

     

    Wirusowe zapalenie wątroby – objawy

     

    Bardzo często zakażenie wirusami hepatotropowymi przebiega bezobjawowo. Dotyczy to szczególnie zakażenia HCV, o którym pacjent niekiedy dowiaduje się po kilkunastu latach w momencie wykrycia powikłań, takich jak marskość wątroby.

    Do najczęściej występujących objawów wirusowego zapalenia wątroby należą objawy przypominające niestrawność – brak apetytu, wymioty, biegunka, a także grypopodobne, takie jak bóle mięśni i stawów oraz ogólne osłabienie. Ponadto pacjenci mogą odczuwać ból zlokalizowany pod prawym łukiem żebrowym, wynikający z powiększenia wątroby, która napina unerwioną czuciowo torebkę. Sporadycznie ból jest tak nasilony, że może przypominać atak kolki żółciowej.

    W okresie ustępowania objawów rzekomogrypowych może (ale nie musi) pojawić się żółtaczka. Zażółcenie skóry oraz twardówek wbrew powszechnie panującej opinii nie jest często występującym objawem. Nie jest również konieczne do postawienia rozpoznania. Według niektórych danych żółtaczka dotyczy zaledwie 10% pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby. Towarzyszy jej ściemnienie moczu i odbarwienie stolca.

    Zdecydowanie rzadziej obserwuje się różnorodne objawy skórne, najczęściej związane z zakażeniem HBV. Wysypki mogą mieć charakter plamisty, plamisto-grudkowy, pokrzywkowy, a nawet krwotoczny.

    Zakażeniu HBV oraz HCV może także towarzyszyć kłębuszkowe zapalenie nerek, występujące częściej u dzieci.

     

    Wirusowe zapalenie wątroby – rozpoznanie

     

    Postawienie diagnozy opiera się na dokładnie zebranym wywiadzie, przeprowadzeniu badania przedmiotowego oraz potwierdzeniu zakażenia za pomocą badań laboratoryjnych. Podczas wizyty należy poinformować o ryzykownych kontaktach seksualnych, iniekcjach, przeprowadzonych zabiegach operacyjnych czy kosmetycznych oraz podróżach. Istotna będzie także informacja o osobach z otoczenia pacjenta, które chorują na wirusowe zapalenie wątroby bądź są nosicielami HBV, HCV lub HDV.

    Badania laboratoryjne najczęściej wykazują istotny wzrost stężenia aminotransferazasparaginowej i alaninowej, nazywanych skrótowo AspAT i AlAT (ewentualnie AST i ALT). Są to enzymy występujące między innymi wewnątrz hepatocytów, czyli komórek wątroby. Podczas zapalenia, gdy dochodzi do martwicy, błony komórkowe zwiększają swoją przepuszczalność i pozwalają na przedostanie się enzymów do krwi. Obserwuje się wtedy stężenia w surowicy przekraczające kilka lub nawet kilkadziesiąt razy normę.

    Ponadto dla potwierdzenia zakażenia wykonuje się badania wirusologiczne, wykazujące obecność materiału genetycznego wirusa, jego pojedynczych antygenów lub swoistych przeciwciał wytworzonych przez organizm. Przykładowo dla wirusa HBV najczęściej wykonuje się badanie na obecność antygenu Hbs oraz przeciwciał anty-Hbc klasy IgM. Natomiast dla wykluczenia lub potwierdzenia zakażenia HCV przydatne jest wykazanie obecności przeciwciał anty-HCV oraz stwierdzenie metodą PCR obecności RNA wirusa.

     

    Wirusowe zapalenie wątroby – leczenie

     

    Wirusowe zapalenia wątroby są chorobami często ustępującymi samoistnie. Konieczność zastosowania ewentualnego leczenia zależy od typu wirusa wywołującego chorobę oraz czasu, jaki minął od momentu zakażenia. Ogólne zalecenia skierowane do pacjentów są niezależne od tego, jaki czynnik etiologiczny wywołał zapalenie. Zwraca się uwagę na oszczędzający tryb życia, czyli taki, który zapewni dużo odpoczynku. Nie trzeba koniecznie spędzać całej doby w łóżku, ale warto pamiętać, że pozycja leżąca wpływa pozytywnie na ukrwienie wątroby i przyspiesza proces leczenia. Istotne również jest stosowanie odpowiednio skomponowanej, lekkostrawnej diety.

    W początkowym okresie choroby pacjenci z reguły nie mają apetytu i nie należy ich zmuszać do jedzenia. Prawidłowe łaknienie powinno powrócić wraz z ustępowaniem objawów klinicznych i poprawą samopoczucia. W początkowym okresie należy stosować dietę dostarczającą pacjentowi około 2000 kcal na dobę, z czego 70% energii powinno pochodzić z węglowodanów, 1020% z tłuszczów i 10% z białek.

    Posiłki powinny opierać się na mleku i jego przetworach, białym, czerstwym pieczywie, potrawach mącznych, białym, gotowanym mięsie, ryżu, kaszy, warzywach (poza grochem, fasolą i kapustą), dżemie czy też miodzie. Z czasem jadłospis można uzupełnić o chude ryby oraz jajka na miękko. W okresie rekonwalescencji należy stopniowo zwiększać kaloryczność potraw (do około 3000 kcal na dobę) oraz podaż białka aż do 1,5 g/kg masy ciała na dobę. Przez pierwsze pół roku kategorycznie nie należy pić alkoholu, w następnym półroczu dopuszcza się spożycie umiarkowanych ilości.

    Autor: lek. Marta Maruszak
    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    WZW typu C
    Znaleziono: 1 wyników

    Powiązane filmy

    Znaleziono: 1 wyników
    Wyświetlaj: 10 20 wyników

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.