zarejestruj się zaloguj się

Paragrypa i wirus paragrypy

Tekst: lek. Agnieszka Zaremba
Paragrypa i wirus paragrypy
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 25. listopada, 2014

Infekcje wywoływane przez wirusy paragrypy występują często, przede wszystkim w sezonie jesienno-zimowym. Metodami na uniknięcie zachorowania jest między innymi przestrzeganie zasad higieny, niewychładzania organizmu oraz unikanie przebywania w dużych skupiskach ludności. Infekcje wywołane przez wirusy paragrypy zwykle są łagodne, a postępowanie sprowadza się do leczenia objawowego i przeciwwirusowego.

lek. Agnieszka  Zaremba
AUTOR
SPIS TREŚCI:

    Czym jest paragrypa i kto na nią choruje?

     

    Sezon jesienno-zimowy to czas zwiększonej zachorowalności na infekcje, przede wszystkim infekcje dróg oddechowych. Za znaczną część z nich odpowiedzialne są wirusy, w tym wirusy paragrypy (odpowiedzialne głównie za wywoływanie infekcji dróg oddechowych u małych dzieci).

    Powodują one zwykle zakażenia górnych dróg oddechowych, ale mogą być odpowiedzialne także za infekcje dolnych dróg oddechowych. Większość zakażeń wywołanych przez wirusy paragrypy ma przebieg łagodny, jednak zdarzają się też ciężkie infekcje zagrażające życiu.

    Co to są wirusy paragrypy? Wirusy paragrypy to wirusy należące do paramyksowirusów z grupy RNA-wirusów. Wyróżniamy cztery typy wirusa, a każdy z nich odpowiada za nieco inny typ zakażeń.

     

    Jakie infekcje wywołują wirusy paragrypy?

     

    Wirusy paragrypy odpowiedzialne są za wywoływanie zakażeń dróg oddechowych. Atakują one przede wszystkim dzieci – aż 10–20% infekcji układu oddechowego u dzieci wywołanych jest przez któryś z typów wirusa paragrypy. Grupą szczególnie podatną na zakażenia są dzieci do lat 5.

    Jak wspomniano, wyróżnia się cztery typy wirusa paragrypy.

    • Typ 1 wirusa paragrypy wywołuje ostre zapalenie krtani, tchawicy i oskrzeli (tzw. krup wirusowy). Jest to choroba, w przebiegu której na błonach śluzowych krtani, tchawicy i oskrzeli tworzą się nadżerki i naloty z włóknika, z tendencją do zasychania, które upośledzają drożność dróg oddechowych i utrudniają oddychanie. Zdarza się, że choroba ma bardzo dramatyczny przebieg, z ciężką dusznością i niewydolnością oddechową. Choroba objawia się:
    • Typ 2 wirusa paragrypy również atakuje krtań, tchawicę i oskrzela, ale daje znacznie mniej gwałtowny i łagodniejszy obraz kliniczny, bez ciężkiej duszności.
    • Typ 3 wirusa paragrypy wywołuje zapalenie oskrzeli i zapalenie płuc, przede wszystkim u niemowląt i młodszych dzieci – choroba zaczyna się nieżytem górnych dróg oddechowych, który następnie szerzy się na dolne drogi oddechowe.
    • Typ 4 wirusa paragrypy wywołuje łagodne infekcje dróg oddechowych, zwykle zachorowania dotyczą młodszych dzieci, wirus ma dużą skłonność do wywoływania reinfekcji.

    Paragrypa najczęściej przebiega łagodnie. Najczęściej spotyka się zakażenia o charakterze infekcji przeziębieniowych. Zakażenia ciężkie znacznie częściej obserwuje się u dzieci (zwłaszcza młodszych) niż u dorosłych.

    Obserwuje się sezonowość zachorowań – większość typów wirusa paragrypy atakuje przede wszystkim w sezonie jesienno-zimowym (zwłaszcza typ 1 i 2). Wyjątkiem jest typ 3 wirusa, który atakuje głównie w miesiącach wiosennych i letnich.

    Zakażenia paragrypą przenoszą się drogą kropelkową oraz przez kontakt z wydzieliną z dróg oddechowych chorego. Zachorowaniom sprzyja przebywanie w większych skupiskach ludności (żłobki, przedszkola, domy dziecka itp.).

     

    Diagnostyka zakażeń wirusami paragrypy

     

    W diagnostyce zakażeń wirusami paragrypy i ich różnicowaniu z innymi infekcjami o podobnym przebiegu stosowane są:

    • badanie podmiotowe, czyli wywiad z pacjentem,
    • badanie przedmiotowe, czyli badanie przy użyciu stetoskopu, oglądanie gardła, śluzówek itp.,
    • badania laboratoryjne (m.in. wykładniki stanu zapalnego, wymaz z gardła, posiew plwociny, badanie popłuczyn oskrzelowych),
    • diagnostyka obrazowa (RTG klatki piersiowej).

     

    Leczenie infekcji wywołanych przez wirusy paragrypy

     

    Większość infekcji wywołanych przez wirusy paragrypy ma przebieg łagodny, samoograniczający się. Podobnie jak w przypadku innych infekcji wirusowych, u pacjentów z tego typu zakażeniem stosuje się postępowanie objawowe: podawanie leków przeciwgorączkowych i przeciwbólowych, zwalczanie duszności za pomocą glikokostykosteroidów oraz innych leków rozszerzających drogi oddechowe.

    Zalecany jest odpoczynek w domu, najlepiej w łóżku oraz oszczędzający tryb życia w czasie infekcji i w okresie rekonwalescencji. Konieczne jest optymalne nawadanianie – wypijanie dużej ilości płynów, a także nawilżanie powietrza w pomieszczeniu, w którym przebywa chory.

    W ostatnim czasie z powodzeniem stosuje się leki na wirusy bez recepty. Ograniczają one objawy choroby i zapobiegają jej nawrotowi.

    Najcięższym typem zakażenia wirusem paragrypy, zwykle wymagającym leczenia szpitalnego, jest ostre zapalenie krtani, tchawicy i oskrzeli. W przebiegu tej choroby często dochodzi do ciężkiej duszności.

    Jeżeli mimo podawania leków rozszerzających drogi oddechowe (glikokortykosteroidów, beta-mimetyków, adrenaliny itd.) nie uzyskuje się efektu ustąpienia duszności, konieczna jest intubacja dziecka. Ponadto chory na krup zwykle wymaga bronchoskopii, w trakcie której usuwa się błony odkładające się na śluzówkach dróg oddechowych.

     

    Czy zakażeniom wirusami paragrypy można zapobiegać?

     

    W przeciwieństwie do grypy, na którą można się zaszczepić, zakażeniom wywołanym przez wirusy paragrypy nie można zapobiec za pomocą szczepienia.

    Metodami na uchronienie się przed infekcją jest unikanie przebywania w towarzystwie chorych osób, w dużych skupiskach ludności, unikanie wychłodzenia organizmu (adekwatny ubiór, zwłaszcza w trakcie przebywania na świeżym powietrzu), przestrzeganie podstawowych zasad higieny (m.in. mycie rąk), a także ogólne wzmacnianie odporności organizmu (np. przez prawidłową dietę, wysiłek na świeżym powietrzu, unikanie przegrzewania się, stosowanie tranu lub kompleksów witaminowych).

    Szczególnie chronione powinny być młodsze dzieci – to u nich przebieg zakażeń jest bowiem najcięższy. U dzieci starszych i osób dorosłych zdążyła się już wyrobić odporność (poprzez ekspozycję na wirusy), dlatego są oni mniej podatni na ciężkie postacie zakażenia – chorują rzadziej i łagodniej.

    Autor: lek. Agnieszka Zaremba

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.