zarejestruj się zaloguj się

Leczenie łuszczycy

Tekst: lek. Szymon Prusaczyk
Leczenie łuszczycy
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 16. kwietnia, 2014

Łuszczyca jest jedną z najczęściej występujących chorób skóry o podłożu genetycznym. Dla łuszczycy skóry charakterystyczna jest zwiększona proliferacja naskórka, a następnie złuszczanie się grudkowych zmian. Zmiany na skórze ustępują nie pozostawiając śladów. Szacuje się, że około 2% populacji Polski choruje na łuszczycę. Niestety, do tej pory nie opracowano leku, który powodowałby całkowite wyleczenie tej choroby.

lek. Szymon Prusaczyk
AUTOR
SPIS TREŚCI:

    Łuszczyca – objawy

     

    Podstawową zmianą skóry u chorych na łuszczycę jest czerwonobrunatna grudka, która jest wyraźnie odgraniczona od otoczenia. Grudkę pokrywa srebrzysta łuska, która łatwo ulega złuszczeniu.

    Po zdrapaniu powierzchownej warstwy grudki można zauważyć błyszczącą powierzchnię zmiany (objaw świecy stearynowej), następnie w podrażnionym miejscu pojawia się niewielkie krwawienie (objaw Auspitza).

    Początkowo zmiany w łuszczycy są niewielkie, mają średnicę kilku milimetrów. W pełni dojrzałe zmiany cechują się dużą średnicą, rzędu kilku centymetrów. Zmiany, które pozostają na skórze przez okres kilku miesięcy lub lat są znacznie zgrubiałe, mają nierówną powierzchnię.

    Lokalizacja zmian ulega dużej zmienności. Charakterystyczne dla łuszczycy zwykłej jest zajęcie kolan, łokci i owłosionej skóry głowy. Ta ostatnia lokalizacja jest często jedynym objawem choroby.

    Łuszczyca może również zająć paznokcie. Charakterystycznym objawem w przypadku zajęcia paznokcia jest żółtawa zmiana, podobna do kropli oleju, umiejscowiona pod płytką paznokciową.

    Przebieg łuszczycy jest niejednorodny, u każdego chorego może ona przebiegać inaczej. Stan większości chorych poprawia się w okresie letnim – dzięki nasłonecznieniu.

     

    Łuszczyca – leczenie zewnętrzne

     

    Leczenie łuszczycy obejmuje leczenie zewnętrzne i leczenie ogólne. Wybór rodzaju leczenia zależy od rodzaju łuszczycy, rozległości zmian łuszczycowych, czasu trwania choroby oraz stanu ogólnego pacjenta.

    Zwykła postać łuszczycy dobrze reaguje na leczenie zewnętrzne (przy użyciu maści). Leczenie zewnętrzne łuszczycy ma na celu usunięcie łusek, w dalszej kolejności prowadzi do zahamowania nadmiernej proliferacji (rozrastania się) naskórka.

    W ramach tego sposobu leczenia usuwa się łuski przez nakładanie na zmienioną chorobowo skórę maści zawierających 5–10% kwas salicylowy. Następnie stosuje się dziegcie (pochodne węgla kamiennego), kortykosteroidy, antralinę oraz pochodne witaminy D3.

    Leczenie łuszczycy owłosionej skóry głowy rozpoczyna się od usunięcia nawarstwionych strupów i łusek przy użyciu rozgrzanej oliwy salicylowej. Oliwę nakłada się na skórę głowy na 1 godzinę przed myciem, a następnie przykrywa ciepłym ręcznikiem. Po umyciu głowy nakłada się leki przeciwłuszczycowe, na przykład kortykosteroid klobetazol.

    Gdy zmiany na skórze głowy ustąpią, zaleca się stosowanie preparatów dziegciowych, należy pamiętać wtedy o natłuszczaniu skóry głowy – z uwagi na wysuszające działanie dziegci.

    Lecząc łuszczycę paznokci należy stosować preparaty steroidowe o średnim czasie działania.

     

    Łuszczyca – leczenie ogólne

     

    Dotychczas nie odkryto leku, który powodowałby całkowite wyleczenie łuszczycy. Najbardziej efektywną metodą leczenia ogólnego łuszczycy jest fotochemoterapia.

    Metoda ta polega na naświetlaniu skóry promieniami UVA po wcześniejszym doustnym zażyciu substancji (psoralenów) zwiększających wrażliwość skóry na promieniowanie. Do powikłań tej metody leczenia należą przebarwienia skóry i świąd. Najgroźniejszym powikłaniem jest rak kolczystokomórkowy skóry, który może się rozwinąć po bardzo intensywnym cyklu naświetleń.

    Fototerapia łuszczycy może zostać przeprowadzona również w inny sposób. Można wykorzystać jednocześnie promieniowanie UVA+UVB z pominięciem doustnego przyjęcia psoralenu (fotouczulacza).

    Ten model nazywamy selektywną fototerapią, dodatkowo możemy ją skojarzyć z retinoidami. Retinoidy, czyli syntetyczne pochodne witaminy A, znajdują zastosowanie w leczeniu rozległych postaci łuszczyc, które wykazują oporność na inne rodzaje terapii.

    Szczególnie ważne jest to, że retinoidy mają działanie teratogenne. Kobiety mogą je stosować wyłącznie przy jednoczesnej profilaktyce antykoncepcyjnej. Powinna ona trwać minimum dwa lata po zakończeniu leczenia retinoidami. Objawy uboczne stosowania retinoidów to:

    • zwiększenie podatności na urazy skóry i błon śluzowych,
    • wypadanie włosów,
    • zaburzenia gospodarki lipidowej.

    W czasie przyjmowania retinoidów należy systematycznie kontrolować lipidogram.

    Kolejnymi lekami stosowanymi w leczeniu łuszczycy są:

    • metotrkesat,
    • cyklosporyna A,
    • takrolimus,
    • kwas mykofenolowy,
    • leki immunosupresyjne.

    Stosowanie powyższych leków może wiązać się z zwiększonym ryzykiem powstania powikłań narządowych. Rozpoczęcie kuracji powinno być poprzedzone wykonaniem odpowiednich badań, mających na celu oszacowanie ryzyka wystąpienia objawów niepożądanych.

    Obecnie w terapii łuszczycy można wykorzystać również biologicznie aktywne leki oparte na technikach molekularnych. Ich działanie opiera się na selektywnym oddziaływaniu na reakcje immunologiczne, które prowadzą do pojawienia się zmian łuszczycowych.

    Leki biologicznie aktywne to między innymi: alefacept, infliximab, etanercept. Leki te wybiera się do leczenia zmian ciężkich i o długotrwałym przebiegu, które nie reagują na inne rodzaje terapii.

    Autor: lek. Szymon Prusaczyk
    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Łuszczyca dłoni
    Znaleziono: 1 wyników

    Powiązane filmy

    Znaleziono: 1 wyników
    Wyświetlaj: 10 20 wyników

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.