zarejestruj się zaloguj się

Cytomegalia

Tekst: lek. Marta Maruszak
Cytomegalia
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 02. października, 2013

Wirus cytomegalii (CMV) może stać się przyczyną poważnych zaburzeń u pacjentów z upośledzoną odpornością oraz u dzieci zakażonych jeszcze przed narodzinami. Na szczęście u większości zdrowych osób cytomegalia przebiega bezobjawowo, a pacjent nie zdaje sobie nawet sprawy z przypadkowego kontaktu z wirusem. Wybór metody leczenia cytomegalii uzależniony jest zarówno od stanu pacjenta, jak i od postaci choroby.

lek. Marta Maruszak
AUTOR
SPIS TREŚCI:

    Wirus cytomegalii

     

    Cytomegalia jest chorobą wirusową, wywoływaną przez wirusa oznaczanego skrótem CMV, należącego do rodziny Herpesviridae. Zarażenie następuje poprzez kontakt ze śliną, łzami albo drogą stosunków seksualnych z osobą chorą lub nosicielem CMV.

    Odrębną drogę zakażenia stanowi przeniesienie wertykalne, tzn. z matki na nienarodzone dziecko. Jak łatwo jest się zarazić wirusem i tym samym jak szeroko jest on rozpowszechniony, świadczą dane szacunkowe, według których u około 40% zdrowych dorosłych na terenie Europy można wykryć obecność przeciwciał anty-CMV, co jest równoznaczne z przebyciem cytomegalii.

    Wirus do replikacji (namnażania się) wykorzystuje komórki gospodarza. Charakterystyczne jest to, że może w nich pozostać przez wiele lat, czekając w postaci utajonej na pojawienie się sprzyjających okoliczności dla ponownego rozwoju infekcji.

    Należą do nich wszelkie stany prowadzące do upośledzenia układu odpornościowego, np. zakażenie wirusem HIV, stosowanie leczenia immunosupresyjnego oraz zachorowanie na nowotwór układu chłonnego.

     

    Objawy cytomegalii

     

    Około 99% przypadków zakażeń wirusem cytomegalii przebiega bezobjawowo, a pacjent nie jest świadomy kontaktu z wirusem. Szczególnie dotyczy to starszych dzieci oraz młodych dorosłych.

    Objawowa postać zakażenia pierwotnego prowadzi najczęściej do wystąpienia zespołu mononukleozowego, nazwanego tak z uwagi na podobieństwo do mononukleozy – zakażenia wirusem Epsteina-Barr.

    Cytomegalia rozpoczyna się okresem niecharakterystycznych objawów przypominających grypę. Pojawia się:

    • gorączka,
    • bóle kostno-mięśniowe,
    • poczucie ogólnego osłabienia i zmęczenia.

    Do tego niekiedy dołącza się powiększenie wątroby oraz śledziony, zapalenie gardła, a także powiększenie węzłów chłonnych, szczególnie szyjnych.

    Stosunkowo często wirus cytomegalii doprowadza do zapalenia wątroby, objawiającego się żółtaczką oraz zwiększeniem stężenia enzymów wątrobowych w wynikach badań laboratoryjnych.

    Przebycie zakażenia pierwotnego nie jest równoznaczne z całkowitą eliminacją wirusa z organizmu. CMV ma zdolność do pozostawania przez wiele lat w postaci utajonej w komórkach gospodarza, gdzie czeka na pojawienie się sprzyjających okoliczności, takich jak zakażenie wirusem HIV, stan po przeszczepieniu narządów, przyjmowanie leków działających hamująco na układ immunologiczny lub choroby nowotworowe.

    Wtórna postać infekcji, czyli reaktywacja utajonego zakażenia, jest przyczyną znacznie poważniejszych objawów. Wśród nich wyróżniamy m.in.:

     

    Wrodzona cytomegalia

     

    Osobnym zagadnieniem jest zakażenie wirusem CMV dotyczące płodu. Przebycie zakażenia potwierdza się u około 1% noworodków, z których 10% wykazuje objawy. Uważa się, że dla nienarodzonego dziecka istotne zagrożenie stanowi tylko pierwotne zakażenie matki.

    Reaktywacja utajonego zakażenia niezwykle rzadko umożliwia przedostanie się wirusa przez łożysko i doprowadzenie do infekcji dziecka. Badania wykazały, że przeniesienie zakażenia jest możliwe na każdym etapie ciąży, a także podczas porodu. Stopień ciężkości występujących objawów wykazuje ścisły związek z czasem trwania infekcji. Do możliwych objawów wrodzonej cytomegalii należą:

    • powiększenie wątroby i śledziony;
    • zapalenie wątroby;
    • plamica spowodowana obniżeniem poziomu płytek krwi;
    • zwapnienia i zapalenie mózgu;
    • małogłowie;
    • zapalenie płuc;
    • głuchota;
    • niedorozwój umysłowy;
    • drgawki;
    • porażenie mózgowe.

    Rokowanie w chorobie cytomegalowirusowej noworodków jest niepewne.

     

    Rozpoznanie cytomegalii

     

    Diagnostyka zakażenia CMV opiera się na ocenie stanu klinicznego oraz wykonaniu badań laboratoryjnych. Podstawą są badania serologiczne, wykrywające obecność swoistych przeciwciał należących do dwóch klas – IgM oraz IgG.

    Z uwagi na to, że przeciwciała nie są obecne od samego początku infekcji, a także mogą utrzymywać się długo po ustąpieniu objawów, pomiaru najczęściej dokonuje się dwukrotnie w odstępie 14–28 dni. O czynnej infekcji CMV świadczy wykrycie wysokiego miana przeciwciał w klasie IgM oraz potwierdzenie przynajmniej czterokrotnego wzrostu stężenia przeciwciał IgG.

    Do innych laboratoryjnych metod potwierdzenia zakażenia należy wykrycie materiału genetycznego wirusa za pomocą metody PCR. Materiałem do badania jest najczęściej krew lub mocz, można również dokonać oznaczeń w ślinie, płynie owodniowym czy na przykład w popłuczynach oskrzelowych.

     

    Leczenie cytomegalii

     

    Wybór metody leczenia cytomegalii zależy od stanu pacjenta i postaci choroby. Leczenie przeciwwirusowe zalecane jest wyłącznie u osób, u których z różnych powodów układ odpornościowy nie jest na tyle sprawny, aby sam mógł ograniczyć infekcję.

    W takich sytuacjach najczęściej stosuje się gancyklowir – lek hamujący działanie polimerazy DNA, czyli enzymu niezbędnego dla funkcjonowania wirusa. Terapia trwa zwykle od 2 do 4 tygodni. Do innych leków przeciwwirusowych mających zastosowanie w terapii zakażenia CMV należą foskarnet i cidofowir.

    W przypadku osób z prawidłowo działającym układem odpornościowym leczenie ogranicza się do podawania preparatów zwalczających objawy – obniżających gorączkę, zmniejszających nasilenie bólu i odkażających gardło.

    Autor: lek. Marta Maruszak
    Tagi: cytomegalia

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.