zarejestruj się zaloguj się

Leczenie mięśniaków macicy

Tekst: lek. Anna Jakima
Dodane: 15. października, 2013

Mięśniak macicy – najczęstszy nowotwór łagodny narządu rodnego spotyka się u połowy kobiet między 35. a 60. rokiem życia. Wszystkie mięśniaki wymagają obserwacji, a niektóre trzeba leczyć operacyjnie. Często nie dają objawów. Mięśniaki macicy wykrywane są podczas kontrolnego badania USG.

lek. Anna Jakima
AUTOR
lek. Anna Jakima chirurgia
SPIS TREŚCI:

    Czym jest mięśniak macicy?

     

    Mięśniak jest łagodnym rozrostem nowotworowym mięśniówki macicy. Wpływ na jego powstanie ma przewaga estrogenów nad progesteronem w organizmie, stąd problem dotyczy głównie kobiet przed okresem menopauzy. Lokalizują się zarówno w trzonie, jak i szyjce macicy.

    Nie należy w tym wypadku obawiać się słowa „nowotwór” - jedynie 0,1-0,4% mięśniaków ma tendencję do przemiany w mięsaki – guzy o wysokim stopniu złośliwości. Nowotwory łagodne – a takimi jest zdecydowana większość mięśniaków – nie niszczą narządów i nie dają przerzutów.

     

    Rodzaje mięśniaków macicy

     

    Podstawowy podział mięśniaków opiera się na ich stosunku do ścian macicy. U każdej kobiety może równocześnie występować kilka rodzajów mięśniaków.

     

    Mięśniak podśluzówkowy

     

    Mięśniak podśluzówkowy znajduje się pod błoną pokrywającą macicę od środka, rośnie do wnętrza jej jamy. Może być przyczyną krwawień międzymiesiączkowych, nieprawidłowych krwawień w okresie miesiączki, anemii oraz utrudniać zajście w ciążę lub rozwój dziecka – u 15% pacjentek obserwuje się zespół ograniczonego wzrastania płodu. Ponadto mięśniak podśluzówkowy może być wskazaniem do wykonania cięcia cesarskiego.

     

    Mięśniak śródścienny

     

    Drugim typem mięśniaka jest mięśniak śródścienny – znajduje się on wewnątrz mięśnia macicy. Może być przyczyną zwiększonej utraty krwi podczas miesiączki, a co za tym idzie – niedokrwistości. Jeżeli jest duży, może uciskać na sąsiednie narządy – pęcherz moczowy, jelito grube i być przyczyną zaparć i zaburzeń oddawania moczu.

     

    Mięśniak podsurowicówkowy

     

    Trzeci rodzaj – mięśniak podsurowicówkowy – zlokalizowany jest pod błoną pokrywającą macicę od strony jamy brzusznej. Nie powoduje krwawień, ale przy dużych rozmiarach może powodować dolegliwości bólowe oraz uciskać na sąsiadujące narządy, dając wyżej opisane objawy.

     

    Diagnostyka mięśniaków macicy

     

    Niewielkie mięśniaki, nie dające dolegliwości, są przeważnie przypadkowo wykrywane podczas badania USG. Większe rozpoznaje się często na podstawie charakterystycznych dolegliwości, czasami można je wyczuć podczas badania ginekologicznego. Niekiedy do dokładnej oceny położenia mięśniaków wskazane jest wykonanie rezonansu magnetycznego.

     

    Leczenie zachowawcze mięśniaków macicy

     

    Możliwe jest leczenie zachowawcze analogami gonadoliberyn – subtancjami hamującymi produkcję własnych hormonów pacjentki. Niestety efekty tego typu terapii są krótkotrwałe, a skutki uboczne związane z obniżonym stężeniem estrogenów w organizmie nie zawsze dobrze tolerowane. Nie zaleca się stosowania leczenia hormonalnego przed operacją.

     

    Leczenie operacyjne mięśniaków macicy

     

    Powszechną metodą leczenia mięśniaków jest leczenie zabiegowe. Rodzaj leczenia zależy od planów prokreacyjnych pacjentki, lokalizacji mięśniaków oraz występujących objawów. U kobiet pragnących mieć w przyszłości dzieci preferuje się zabiegi z pozostawieniem macicy. W innych przypadkach zaleca się całkowite wycięcie macicy, jednak zawsze zakres operacji pacjentka ustala indywidualnie z lekarzem.

     

    Wskazania do leczenia operacyjnego mięśniaków macicy

     

    Obecnie uznanymi za wskazania do operacji mięśniaków macicy są:

    • obfite krwawienia z jamy macicy,
    • średnica mięśniaka powyżej 6 cm,
    • skręcenie szypuły mięśniaka podsurowicówkowego, dające silny ból brzucha,
    • mięśniak „rodzący się” (czyli wypadający poza jamę macicy),
    • uszkodzenie nerek z powodu zastoju moczu (wodonercze), wywołane uciskiem mięśniaka na drogi moczowe,
    • bardzo szybko powiększający się mięśniak (ryzyko transformacji w nowotwór złośliwy),
    • uczucie rozpierania, bóle w podbrzuszu.

     

    Histeroskopia a mięśniaki macicy

     

    Mięśniaki podśluzówkowe, rosnące do wnętrza jamy macicy, można usunąć podczas histeroskopii.

    Podczas zabiegu pacjentka jest ułożona w pozycji ginekologicznej. Aby uniknąć zakażeń, stosuje się jałowe narzędzia i rękawiczki. Po wprowadzeniu w znieczulenie ogólne lub w znieczulenie miejscowe pacjentki do szyjki macicy wprowadza się kolejne hegary – rozrzerzadła o rosnącej średnicy, tak by umożliwić przejście histeroskopu przez kanał do jamy macicy. Jest to  wziernik, przez który wprowadza się kamerę oraz narzędzia. Wnętrze jamy macicy jest szczelinowate, dlatego aby oddzielić od siebie ściany, zwiększyć dostępną przestrzeń i ułatwić manipulacje narzędziami, do środka wlewa się płyny lub wtłacza się dwutlenek węgla. Tą samą drogą wprowadza się narzędzia i za pomocą drucianej pętli do elektrokoagulacji wycina się rosnące do środka jamy mięśniaki.

     

    Metody operacyjne w leczeniu mięśniaków macicy

     

    Operacyjnie mięśniaki wycina się poprzez:

    • otwarcie jamy brzusznej,
    • laparoskopowo,
    • przezpochwowo.

    Podczas operacji brzusznych pacjentka jest ułożona na plecach. Możliwe jest zarówno znieczulenie ogólne, jak i podpajęczynówkowe, polegające na nakłuciu kanału rdzeniowego w odcinku lędźwiowym kręgosłupa i bezpośrednim podaniu do kanału leków przeciwbólowych.

     

    Operacja „otwarta” mięśniaków macicy

     

    Operacja „otwarta” mięśniaków macicy polega na wykonaniu poziomego nacięcia powłok brzusznych nad spojeniem łonowym lub pionowego w linii poniżej pępka. Po uwidocznieniu macicy łapie się ją specjalnymi kleszczykami i wyciąga na zewnątrz jamy brzusznej. Mięśniaki podsurowicówkowe łapie się u podstawy i obcina, używając noża elektrycznego. Aby zapobiec krwawieniu, zaszywa się miejsce wycięcia.

    Usunięcie najczęściej występujących mięśniaków śródściennych wymaga otwarcia macicy. Aby zapobiec krwawieniu, miejsce nacięcia macicy ostrzykuje się wazopresyną, substancją obkurczającą naczynia krwionośne.

    Następnie delikatnie rozcina się pokrywającą macicę od zewnątrz błonę surowiczą oraz warstwę mięśniową leżącą nad mięśniakiem. Po uwidocznieniu mięśniaka łapie się go kleszczykami i powoli wyłuszcza. Następnie zaszywa się warstwę mięśniową i błonę surowiczą.

    W niektórych ośrodkach macicę pokrywa się specjalnym opatrunkiem, zapobiegającym powstawaniu zrostów. Po zaopatrzeniu krwawienia macicę chowa się do jamy brzusznej i zaszywa powłoki.

     

    Operacja mięśniaków macicy metodą laparoskopową

     

    Operacja mięśniaków macicy metodą laparoskopową wygląda podobnie, wymaga jednak od lekarza dużo większego doświadczenia. Chociaż sam zabieg jest dłuższy niż metoda klasyczna, przewagą laparoskopii są krótszy czas rekonwalescencji oraz mniejsze dolegliwości bólowe.

    Aby wprowadzić narzędzia oraz kamerę, wykonuje się 3-4 nacięcia o długości 1-2 cm. Następnie do środka jamy brzusznej wtłacza się dwutlenek węgla, aby zwiększyć przestrzeń, w której porusza się operator. Wnętrze jamy brzusznej ogląda się za pomocą kamery na wiszącym nad stołem operacyjnym ekranie.

    Dodatkowym problemem laparoskopii jest to, że nacięcia są często o wiele mniejsze niż wycinany mięśniak. W takim wypadku do środka jamy brzusznej wprowadza się narzędzie zakończone torebką, do której chowa się odcięty guz, a następnie rozkawałkowuje się go i wyciąga.

    Obecnie uważa się, że nie ma stałych przeciwwskazań do laparoskopii.

     

    Operacja mięśniaków drogą przezpochwową

     

    Możliwe jest też wycięcie mięśniaków macicy drogą przezpochwową. Pacjentka podczas tego typu zabiegu ułożona jest w pozycji ginekologicznej. Do pochwy wprowadza się dwa wzierniki i pociąga za nie tak, aby uwidocznić część pochwową szyjki macicy. Następnie szyjkę przechwytuje się kleszczykami, przyciąga w stronę operatora i rozcina na pół. Jeżeli mięśniak jest niewidoczny, można wykonać kolejne nacięcia szyjki. Następnie łapie się kleszczykami za guz tak, aby go unieruchomić i odcina się go. Jeżeli mięśniak jest za duży, można go usuwać „kawałek po kawałku” (morcelacja). Po usunięciu mięśniaka i zaopatrzeniu krwawienia zaszywa się nacięcia szyjki, a w pochwie umieszcza się opatrunek.

    Autor: lek. Anna Jakima
    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Mięśniak śródścienny
    Znaleziono: 1 wyników

    Powiązane filmy

    Znaleziono: 1 wyników
    Wyświetlaj: 10 20 wyników

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.