zarejestruj się zaloguj się

Diagnozowanie zawału serca

Tekst: Paweł Kośmider
Diagnozowanie zawału serca
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 27. listopada, 2013

Diagnozowanie zawału serca, który jest stanem zagrożenia życia to przede wszystkim wywiad lekarski. Zawroty głowy, kołatanie i silny ból serca to podstawowe objawy zawału. Najważniejszymi badaniami są w takim wypadku EKG, stężenie biomarkerów uszkodzenia mięśnia sercowego (kinaza kreatynowa i troponiny). Te badania pozwalają rozpoznać ostrą chorobę wieńcową.

SPIS TREŚCI:

    Co to jest zawał serca?

     

    W Polsce zawału serca doznaje około 150 tysięcy osób rocznie, a u połowy z nich jest to pierwszy objaw trwającej od dłuższego czasu choroby wieńcowej. Zawał serca jest ostrym zespołem wieńcowym powstałym w wyniku nagłego zaburzenia proporcji między ilością dostarczanego tlenu a zapotrzebowaniem na tlen mięśnia sercowego. Najczęściej przyczyną jest utrata drożności tętnicy wieńcowej przez blaszkę miażdżycową, która ma tendencje do pękania i tworzenia zakrzepów. Komórki mięśniowe ulegają całkowitej martwicy po upływie około 2-4 godzin niedokrwienia. Według wytycznych Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego z 2012 roku wyróżniamy 5 typów zawału serca:

    • Typ I – zawał serca związany z pęknięciem blaszki miażdżycowej,
    • Typ II – zawał serca związany z zaburzoną równowagą między podażą tlenu a zapotrzebowaniem na tlen mięśnia sercowego nie spowodowany chorobą wieńcową,
    • Typ III – zawał serca zakończony zgonem,
    • Typ IV a – zawał serca związany z przezskórną interwencją wieńcową,
    • Typ IV b – zawał serca związany z zakrzepicą w stencie,
    • Typ V – zawał serca związany z zabiegiem „By-pass”.

    Zawał serca rozpoznaje się na podstawie badania:

    • klinicznego,
    • elektrokardiograficznego,
    • biochemicznego.

     

    Wywiad lekarski a zawał serca

     

    Badanie podmiotowe, czyli zbieranie wywiadu przez lekarza na temat dolegliwości pacjenta jest jednym z ważniejszych elementów w trakcie rozpoznawania choroby. Chorzy z zawałem serca zgłaszają pierwszy raz w życiu silny ból w okolicy zamostkowej. Jest on piekący gniotący lub dławiący. U około ¼ chorych może promieniować do żuchwy, lewego barku, ramienia oraz nadbrzusza.

    Ból trwa dłużej niż 20 minut, nie ustępuje po zaprzestaniu czynności fizycznej lub zażyciu nitrogliceryny. Około 50% chorych ma uczucie duszności, kaszle. Towarzyszą temu:

    • zawroty głowy,
    • kołatanie serca,
    • w niektórych przypadkach wymioty, które mogą być jedyną manifestacją dokonującego się zawału serca.

    Z silnym bólem współistnieje niepokój, strach przed śmiercią.

     

    EKG a zawał serca

     

    Następnym istotnym badaniem diagnostycznym zawału serca jest 12-odprowadzeniowa elektrokardiografia. EKG jest to prezentacja aktywności elektrycznej serca w formie graficznej. Zapis EKG składa się załamków, odstępów oraz odcinków. Wyróżniamy załamek P, który powstaje w wyniku depolaryzacji przedsionków jest równoważnikiem skurczu przedsionków, załamki Q, R, S tworzące razem zespół QRS odpowiadający skurczowi komór, oraz załamek T odpowiadający repolaryzacji komór czyli ich rozkurczowi.

    Badanie EKG pozwala lekarzowi na szybką ocenę aktywności elektrycznej serca i rozpoznawanie występujących podczas pracy mięśnia sercowego zaburzeń. W przypadku zawału serca stwierdza się w EKG między innymi zmiany odcinka ST-załamka T (fala Pardeego) polegające na uniesieniu w dwóch sąsiednich odprowadzeniach o co najmniej 0,1 mV lub nowe poziome lub skośne w dół obniżenie odcinka ST o co najmniej 0,5 mV w dwóch sąsiednich odprowadzeniach. Dochodzi także do powstania patologicznych załamków Q ze zmniejszeniem wysokości załamka R. Zawał serca pozwala rozpoznać także powstanie nowego bloku lewej odnogi Pęczka Hissa.
    Badanie elektrokardiograficzne daje możliwość zlokalizowania zawału w mięśniu sercowym a przez to naczynia odpowiedzialnego za niedokrwienie. I tak zmiany w EKG w odprowadzeniach II, III a V F sugerują zawał ściany dolnej, V1-V4 ściany przedniej wraz z przegrodą międzykomorową a I, aVL, V5-V6 ściany bocznej.

     

    Badanie biochemiczne a zawał serca

     

    Do stwierdzenia zawału serca wykorzystuje się także oznaczenie stężenia biomarkerów uszkodzenia mięśnia sercowego takich jak kinaza keratynowa – izoenzym MB (CK-MB) oraz troponiny sercowe T oraz I.
    Troponiny sercowe T i I są białkami strukturalnym budującymi fi lamenty cienkie miofibryli mięśni szkieletowych oraz mięśnia sercowego. W wyniku uszkodzenia komórek miokardium są one uwalniane poza komórkę. Wzrost stężenia troponin obserwuje się po 4-8 godzinach od rozpoczęcia się zawału, maksymalne stężenie po około 24 h, natomiast powrót do prawidłowego stężenia po około 5-10 dniach. Dlatego oznaczanie stężenia troponin sercowych jest także przydatne w retrospektywnym rozpoznawaniu zawału serca.

    Kolejnym biomarkerem jest kinaza keratynowa (CK-MB). Występuje ona głownie w mięśniach szkieletowych, mózgu i kardiomiocytach. Pojawia się we krwi w czasie 3-12 godzin po dokonaniu się zawału, natomiast normalizacja poziomu enzymu następuje po 48-72 godzinach. Do rozpoznawania zawału serca potrzebne jest co najmniej 5-krotne przekroczenie górnej granicy normy dla wymienionych wyżej enzymów. Można także oznaczyć stężenie mioglobiny, która jest bardzo wczesnym i czułym markerem uszkodzenia komórek mięśniowych, lecz nieswoistym i jej wartość wzrasta w wielu sytuacjach, dlatego nie jest rutynowo stosowana.

    Objawy kliniczne zawału serca, zmiany w EKG oraz wzrost stężenia biomarkerów uszkodzenia mięśnia sercowego są podstawowymi wykładnikami służącymi do rozpoznania ostrego zespołu wieńcowego.

     

    Inne badania a zawał serca

     

    U chorego z zawałem mięśnia sercowego wykonuje się także pełną morfologię krwi, badanie laboratoryjne układu krzepliwości, ocenia się gospodarkę wodno-elektrolitową, ocenia się funkcję nerek przez ocenę stężenia moczniku i kreatyniny. Do zlecanych badań przy podejrzeniu zawału serca należy także oznaczenie glukozy i lipidogramu.

    Oprócz tego zawał serca można rozpoznać w badaniu echokardiograficznym, gdzie obserwuje się odcinkowe zaburzenia w ruchomości ścian serca, bądź powikłania zawału do jakich należą pęknięcie ściany, przegrody międzykomorowej, nabyte wady zastawki czy skrzepliny.
    Do badań obrazowych stosowanych przy zawale serca zaliczyć można:

    • rezonans magnetyczny (MRI),
    • tomografię komputerową,
    • angiografię naczyń wieńcowych.

    MRI jest pomocne między innymi w wykrywaniu i ocenie rozległości obszaru zajętego niedokrwieniem oraz blizny zawałowej. Można także zobrazować przepływ krwi w sercu i dużych naczyniach jak również przyjrzeć się ruchomości poszczególnych ścian mięśnia sercowego.
    Angiografia tętnic wieńcowych (koronarografia) jest zarówno badaniem jak i metodą leczniczą. Jest to obrazowanie naczyń za pomocą promieniowania rentgenowskiego po wybiórczym podawaniu środka kontrastowego przez cewnik, który jest najczęściej wprowadzany do serca z dojścia przez tętnicę udową, promieniową lub ramienną. W ten sposób można w czasie rzeczywistym uwidocznić przepływ w tętnicach wieńcowych i zlokalizować miejsce zakrzepu.

    Po ocenie naczyń wieńcowych można w czasie tego samego zabiegu wykonać angioplastykę tętnic z wszczepieniem lub bez wszczepienia stentu, czyli cienkiej cewki zbudowanej z siateczki która jest wszczepiania do światła naczynia w celu jego poszerzenia i udrożnienia. Ważne jest, by koronarografia została wykonana jak najszybciej, według najnowszych wytycznych do 2 godzin od wystąpienia objawów zawału mięśnia sercowego.

    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    EKG spoczynkowe
    Znaleziono: 2 wyników

    Powiązane filmy

    Znaleziono: 2 wyników
    Wyświetlaj: 10 20 wyników

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.