zarejestruj się zaloguj się

Przeciwciała antyfosfolipidowe

Tekst: Kamil Kowal
Przeciwciała antyfosfolipidowe
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 10. marca, 2015

Przeciwciała antyfosfolipidowe produkowane są przez układ odpornościowy i skierowane przeciwko fosfolipidom obecnym w komórkach. Do przeciwciał antyfosfolipidowych zalicza się: przeciwciała antykardiolipinowe, antykoagulant toczniowy oraz przeciwciała przeciw β2-glikoproteinie. Badanie na ich obecność w klasie IgG i IgM we krwi wykonuje się przy podejrzeniu zespołu antyfosfolipidowego, który prowadzi do poronień i epizodów zakrzepicy.

SPIS TREŚCI:

    Czym są przeciwciała antyfosfolipidowe?

     

    Przeciwciała antyfosfolipidowe są przeciwciałami produkowanymi przez układ odpornościowy (immunologiczny) przeciwko fosfolipidom występującym na błonach komórkowych, np. obecnych w płytkach krwi pacjenta.

    Przeciwciała antyfosfolipidowe mają niekorzystny wpływ na układ krzepnięcia. Pojawienie się tych przeciwciał w organizmie człowieka przyczynia się do występowania zakrzepicy zarówno żylnej jak i tętniczej. Oprócz tego mogą wywołać poronienia u kobiet w ciąży.

    Do grupy przeciwciał antyfosfolipidowych zalicza się:

    Wymieniona grupa przeciwciał jest oznaczana w przypadku podejrzenia zespołu antyfosfolipidowego. Ponadto do grupy przeciwciał antyfosfolipidowych, stanowiących dodatkową podgrupę zalicza się przeciwciała przeciw fosfatydyloserynie, fosfatydyloinozytolowi oraz trombinie. Każdy z wymienionych oznacza się w klasie IgM i IgG.

     

    Kiedy wykonywać badanie na obecność przeciwciał antyfosfolipidowych?

     

    Oznaczenie przeciwciał antyfosfolipidowych należy zlecić pacjentom z podejrzeniem zespołu antyfosfolipidowego. Wskazywać na niego mogą niepowodzenia położnicze związane z nawracającymi poronieniami, a także wystąpienie zakrzepicy naczyń żylnych oraz tętniczych. Dodatkowo w tym zespole mogą pojawić się zaburzenia widzenia związane z zakrzepicą naczyń, bóle stawów, a także martwicze zmiany na skórze kończyn dolnych.

    Oznaczenie przeciwciał antyfosfolipidowych należy zlecić u pacjentów z małopłytkowością oraz z przedłużonym aPTT o niejasnym pochodzeniu. Przedłużone aPTT związane jest z zaburzonym krzepnięciem krwi, przez co ciężko zahamować jest ewentualne krwawienie.

    U pacjentów z chorobami kolagenowymi, autoimmunologicznymi obecność przeciwciał antyfosfolipidowych będzie stanowić dodatkowy czynnik zachorowania. Do potwierdzenia takiej choroby autoimmunologicznej niezbędne jest wykonanie innych badań laboratoryjnych.

    Pacjent do badania nie musi się specjalnie przygotowywać. Do przeprowadzenia oznaczenia przeciwciał antyfosfolipidowych, niezbędne jest uzyskanie od pacjenta próbki krwi. Najczęściej do tego celu wykorzystuje się żylne naczynie znajdujące się w dole łokciowym. Oznaczenie miana przeciwciał antyfosfolipidowych w klasie IgM lub IgG wykonuje się metodą ELISA.

     

    Wynik badania na obecność przeciwciał antyfosfolipidowych

     

    Nieobecność przeciwciał antyfosfolipidowych w badanej próbce krwi oznacza wynik ujemny. Tym samym można wykluczyć choroby, których obecność potwierdza się w momencie stwierdzenia przeciwciała antyfosfolipidowych we krwi.

    Wynik dodatni to pojawienie się przeciwciał antyfosfolipidowych w badanej próbce krwi. Oznaczenie przeciwciał wykonuje się w kierunku zespołu antyfosfolipidowego. Dalsza diagnostyka w kierunku tej choroby rozpoczyna się po uzyskaniu pozytywnych wyników przeciwciał antykardiolipinowych oraz przeciwciał przeciw β2-glikoproteinie w klasie IgM lub IgG, a także antykoagulantu toczniowego. Następnie oznaczenie należy powtórzyć po 12 tygodniach. Ponowne uzyskanie pozytywnych wyników daje podstawę do rozpoznania zespołu antyfosfolipidowego. W razie wątpliwości, można zlecić oznaczenie dodatkowych przeciwciał przeciwko fosfatydyloserynie, fosfatydyloinozytolowi lub trombinie.

    U pacjentów, u których nie zdiagnozowano zespołu antyfosfolipidowego pojawienie się przeciwciał przeciwko fosfolipidom może mieć związek z:

    • podeszłym wiekiem;
    • stosowaniem niektórych leków np. psychotropowych, przeciwartymicznych;
    • zakażeniem organizmu (szczególnie u osób zarażonych kiłą) – chociaż ten stan obecnie występuje dość rzadko;
    • chorobami autoimmunologicznymi np. toczeń rumieniowaty układowy.

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.