zarejestruj się zaloguj się

Magnez we krwi – badanie poziomu magnezu w surowicy

Tekst: lek. Miłosz Turkowiak
Magnez we krwi – badanie poziomu magnezu w surowicy
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 28. sierpnia, 2015

Badanie poziomu magnezu w surowicy krwi należy do grupy badań biochemicznych. Polega na określeniu stężenia magnezu w próbce krwi. Spadek stężenia magnezu we krwi może być objawem wielu różnych stanów chorobowych. Oznaczenie poziomu magnezu wchodzi w skład badania elektrolitów.

lek. Miłosz Turkowiak
AUTOR
SPIS TREŚCI:

    Niski magnez we krwi – hipomagnezemia

     

    Podstawowym wskazaniem do badania stężenia magnezu jest podejrzenie jego niedoboru (hipomagnezemii) lub nadmiaru (hipermagnezemii) oraz monitorowanie leczenia mogącego mieć na nie wpływ.

    Hipomagnezemia może powodować między innymi nadpobudliwość, drażliwość, objawy ze strony mięśni związane z ich nadmiernym pobudzaniem (takie jak drżenie, skurcze, osłabienie), apatię i obniżenie nastroju (w niektórych przypadkach nawet depresję), kamicę układu moczowego i wiele innych objawów. Większego stopnia niedobór magnezu skutkować może zaburzeniami pracy układu sercowo-naczyniowego, nieprawidłowym wydzielaniem niektórych hormonów (zwłaszcza parathormonu zaangażowanego w regulację poziomu wapnia i fosforanów) i zaburzeniami równowagi wodno-elektrolitowej. Może również przyczyniać się do rozwoju poważnych chorób psychicznych i zaburzeń stanu świadomości. Skrajna hipomagnezemia prowadzić może do niebezpiecznych arytmii oraz niewydolności serca i stanowi zagrożenie życia

     

    Wysoki magnez we krwi – hipermagnezemia

     

    Podwyższony poziom magnezu wywołuje objawy związane z hamowaniem przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Wystąpić mogą mrowienia i drętwienia, zaparcia, problemy z oddawaniem moczu, obniżenie ciśnienia tętniczego czy osłabienie siły mięśni. Bardzo nasilona hipermagnezemia może być przyczyną niewydolności oddechowej (wskutek osłabienia mięśni oddechowych), zaburzeń świadomości (w tym śpiączki) oraz zaburzeń pracy serca (w ciężkich przypadkach grozi zatrzymaniem akcji serca).

    Odchylenia poziomu magnezu w surowicy wystąpić mogą zwłaszcza w przypadku chorób nerek i układu pokarmowego, które często skutkują zaburzeniami wchłaniania i wydalania tego pierwiastka. Metabolizm magnezu jest ściśle związany z metabolizmem innych ważnych elektrolitów, zwłaszcza wapnia i potasu, stąd też badanie wskazane jest również w przypadku opornych na leczenie lub trudnych do wyjaśnienia zmian ich stężeń.

     

    Badanie magnezu we krwi – normy

     

    Poziom magnezu w surowicy określa się na podstawie analizy składu krwi żylnej.

    Zakres wartości prawidłowych dla stężenia magnezu w osoczu krwi wynosi 0.65–1.2 mmol/l lub 1.7–2.7 mg/dl. Poziom niższy niż podany określamy jako hipomagnezemię, wyższy natomiast – hipermagnezemię. Dokładne granice zakresu referencyjnego mogą różnić się w zależności od wieku badanego i laboratorium wykonującego badanie. W większości przypadków na wydruku wyniku badania podany jest przyjęty w danym przypadku zakres prawidłowy.

    Wyniki mieszczące się w zakresie referencyjnym uznawane są za normę. Sugerują one sprawność mechanizmów regulujących stężenie magnezu i są wyrazem odpowiedniego stanu jego zapasów. Zdarza się jednak, że zapasy magnezu ustrojowego są obniżone mimo prawidłowego wyniku badania.

     

    Niski poziom magnezu we krwi – co oznacza?

     

    Interpretując nieprawidłowy wynik należy mieć na uwadze, że magnez zawarty w osoczu stanowi zaledwie około 1% całości zgromadzonej w ustroju. Wskutek tego jego poziom we krwi często nie odzwierciedla w pełni zaburzeń gospodarki magnezowej.

    Przyczyną odchyleń od stanu prawidłowego zarówno w przypadku hiper- jak i hipomagnezemii jest najczęściej nieadekwatne dostarczanie magnezu do organizmu (np. dieta uboga w magnez doprowadzi w konsekwencji do jego niedoboru, podczas gdy zbyt intensywne leczenie z użyciem preparatów magnezu – np. choroby wrzodowej żołądka lub hipomagnezemii – wywoła „przeładowanie” nim organizmu).

    Do obniżenia poziomu magnezu w osoczu prowadzą również choroby układu pokarmowego przebiegające z zaburzeniami wchłaniania, stany nadmiernej jego utraty przez nerki (w tym np. przez niektóre choroby uwarunkowane genetycznie, nadużywanie alkoholu, zaburzenia elektrolitowe, choroby nerek, niektóre leki) oraz sytuacje powodujące jego „ucieczkę” z osocza do komórek (wiele różnorodnych stanów patologicznych). Istotne jest, że obniżona zawartość magnezu w osoczu nie zawsze oznacza zmniejszenie całkowitych jego zapasów. Dokładne zdiagnozowanie hipomagnezemii często możliwe jest dopiero po zbadaniu wydalania magnezu w dobowej zbiórce moczu i wykonaniu innych dodatkowych badań.

     

    Wysoki poziom magnezu we krwi – co oznacza?

     

    Hipermagnezemia, poza nadmierną podażą magnezu, wywołana bywa stanami nadmiernego jego wchłaniania (np. w chorobach zapalnych przewodu pokarmowego) lub upośledzonego wydalania. Usuwanie magnezu zaburzone jest najczęściej w niewydolności nerek, ale również w przebiegu chorób układu wydzielania wewnętrznego (np. niedoczynności tarczycy lub kory nadnerczy) i w wyniku stosowania niektórych leku (zwłaszcza preparatów litu).

    Każdy przypadek nieprawidłowego poziomu magnezu we krwi powinien skłonić do zbadania czynności nerek i stężenia innych elektrolitów. Mając na uwadze skomplikowane mechanizmy rządzące wchłanianiem magnezu, jego dystrybucją w organizmie i wydalaniem, wynik należy zawsze konsultować z lekarzem.

    Autor: lek. Miłosz Turkowiak

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.