zarejestruj się zaloguj się

Fosfor nieorganiczny – badanie – normy w wynikach morfologii

Tekst: mgr Justyna Mazur
Dodane: 21. kwietnia, 2017

Fosfor nieorganiczny odpowiada za regulację gospodarki kostnej oraz kurczliwość mięśni. Badanie jego poziomu w morfologii przeprowadza się wraz z oznaczaniem stężenia witaminy D oraz wapnia. Normy fosforu w wynikach badań krwi zależą od wieku pacjenta. Hiperfostatemia (podwyższony poziom pierwiastka) świadczy najczęściej o niewydolności nerek, niskie jego stężenie natomiast (hipofostatemia) – np. o niedoczynności tarczycy. 

mgr Justyna Mazur
AUTOR
mgr Justyna Mazur analityk medyczny
SPIS TREŚCI:

    Fosfor i wapń w badaniu krwi

     

    Fosfor nieorganiczny to jeden z kluczowych pierwiastków regulujących kurczliwość mięśni oraz gospodarkę kostną. Regulacja jego poziomu jest nierozerwalnie związana ze stężeniem wapnia w organizmie.

    Badanie fosforu nieorganicznego pozwala przede wszystkim oszacować pracę nerek, gdyż wydalanie fosforanów z moczem jest głównym mechanizmem regulującym poziom fosforu we krwi.

    Fosfor nieorganiczny oznaczany jest najczęściej razem z badaniem poziomu wapnia oraz witaminy D w ramach kompleksowej oceny gospodarki wapniowo-fosforanowej. Takie jednoczesne badanie fosforu i wapnia we krwi wynika ze ścisłej zależności między ich stężeniami oraz wspólnych mechanizmów regulacyjnych.

     

    Fosfor nieorganiczny – badanie i normy w morfologii

     

    Sam niedobór fosforanów nie daje żadnych objawów, zatem badanie wykonywane jest przy pojawieniu się symptomów zaburzeń stężenia wapnia: osłabienia, skurczów mięśni, zmniejszeniu siły mięśniowej, nasilonej łamliwości kości.

    Inne sytuacje, w których należy oznaczyć nieorganiczny fosfor we krwi to długotrwałe wymioty, alkoholizm, niewyrównana cukrzyca, choroby nowotworowe, ostre zapalenie trzustki. Jeśli chodzi o fosfor nieorganiczny badanie wykonane być może w przypadku zaburzeń hormonalnych: nadczynności tarczycy oraz nadczynności bądź niedoczynności przytarczyc. Także choroby nerek, ostre zapalenie trzustki oraz dializy mogą wymagać oznaczenia fosforu.

    Norma fosforu we krwi zależy od wieku:

    • noworodki w wieku 1–5 dni: 4,8–8,2 mg/dl;
    • dzieci w wieku 1–3 lat: 3,8–6,5 mg/dl;
    • dzieci w wieku 4–11 lat: 3,7–5,6 mg/dl;
    • dzieci w wieku 12–15 lat: 2,9–5,4 mg/dl;
    • dzieci w wieku 16–9 lat: 2,7–4,7 mg/dl;
    • dorośli: 3,0–4,5 mg/dl.

    Oznaczanie tego pierwiastka polega na pobraniu próbki krwi żylnej na czczo. Możliwe jest także oznaczanie fosforu w moczu – wtedy wymagana jest dobowa jego zbiórka.

     

    Hiperfosfatemia (podwyższony fosfor) – co to znaczy?

     

    Fosfor powyżej normy najczęściej świadczy o niewydolności nerek. Zaburzenie ich pracy zaburza usuwanie fosforu z organizmu drogą wydalania w moczem. Inne przyczyny wysokiego fosforu to: hipokalcemia, czyli niski poziom wapnia, niedoczynność przytarczyc, cukrzycowa kwasica ketonowa.

    Jeśli w wynikach badań pojawi się podwyższony poziom tego pierwiastka, objawy wynikają z kalcyfikacji narządów, czyli odkładania się w ich miąższu złogów fosforanów wapnia. Mogą wystąpić: drgawki tężyczkowe, zaburzenia pracy serca oraz biegunki i wymioty.

    Warto wspomnieć o zjawisku określanym jako hiperfosfatemia rzekoma wynikająca z hipertriglicerydemii lub hemolizy krwi. Zwiększony poziom fosforu leczony jest na drodze terapii choroby podstawowej oraz stosowania soli metali, które ograniczają jego wchłanianie z przewodu pokarmowego.

     

    Hipofosfatemia (niski fosfor w wynikach badań krwi) – przyczyny

     

    Obniżony poziom fosforu w wynikach morfologii krwi wynikać może z: nadczynności przytarczyc, niedożywienia i niedostatecznej podaży fosforu z dietą czy niedoczynności tarczycy. Inne przyczyny obniżonego fosforu to: niski poziom potasu czy wysoki poziom wapnia, krzywica, przedawkowanie diuretyków oraz długotrwałe ich stosowanie bądź przyjmowanie leków alkalizujących.

    Jeśli mamy do czynienia z obniżonym fosforem, objawy obejmują m.in.: osłabienie, bóle mięśni i kości, wymioty, zaburzenia oddychania, drgawki. Przy hipofosfatemii poniżej 1 mg/dl może dojść do rabdomiolizy, czyli rozpadu mięśni, zaś poziom fosforu poniżej 0,5 mg/dl prowadzi do hemolizy erytrocytów.

    Leczenie zbyt niskiego poziomu fosforu polega na wyleczeniu choroby podstawowej, wzbogaceniu diety w produkty bogate w fosfor (mleko i nabiał, mięso, fasola) a niekiedy – na stosowaniu dożylnych wlewów fosforanów.

    Autor: mgr Justyna Mazur

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2017 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.