zarejestruj się zaloguj się

D-dimery – co oznaczają podwyższone i wysokie D-dimery?

Tekst: Kamil Kowal
Dodane: 29. maja, 2015

D-dimery są specyficznymi cząsteczkami powstałymi z rozpadu zakrzepu zlokalizowanego w naczyniach krwionośnych. Oznaczenie D-dimerów dostarcza istotnych informacji diagnostycznych na temat żylnej choroby zakrzepowo zatorowej. Norma D-dimerów to wartości poniżej 500µg/l. Podwyższone D-dimery mogą wskazywać na ryzyko zakrzepicy lub zatorowości płucnej.

SPIS TREŚCI:

    Czym są D-dimery?

     

    W przypadku przerwania ciągłości tkanki dochodzi do krwawienia. Naturalną obroną organizmu ludzkiego jest dążenie do zahamowania tego krwawienia poprzez uruchomienie procesu krzepnięcia. Miejsce wypływu krwi zostaje pokryte siatką włóknika (fibryny), który zostaje umocniony przez elementy morfotyczne krwi. Tworzy się czop, który zatrzymuje krwawienie. Następnie zachodzi proces fibrynolizy, a więc działanie mające na celu usunąć niepotrzebną już skrzeplinę. W wyniku działań odpowiednich enzymów fibryna zawarta w rusztowaniu zakrzepu zostaje rozłożona m.in. na pary monomerów połączone specjalnym wiązaniem kowalencyjnym. Pary te nazwane są D-dimerami.

    Oprócz powstania zakrzepu mającego na celu zahamowanie wypływu krwi z uszkodzonego naczynia krwionośnego możemy mieć do czynienia również z powstawaniem skrzepliny w wyniku wykrzepiania się krwi. Wiąże się to z bezpośrednim zlepiania się i osadzania płytek krwi w naczyniu krwionośnym. Stan taki jest niezwykle niebezpieczny gdyż może prowadzić do zwężenia naczyń krwionośnych, a w następstwie doprowadzić do niedokrwienia okolicznych tkanek.

    Przykładami takiej sytuacji może być zawał serca, zawał jelita czy też udar niedokrwienny mózgu. Znana jest również odwrotna sytuacja, kiedy to zakrzep blokuje odpływ krwi z danego miejsca. Powstaje w tym przypadku tzw. przekrwienie bierne. Innym niebezpieczeństwem związanym z zakrzepami jest fakt, że od powstałego czopu może oderwać się nie niewielki fragment materiału zakrzepowego, który wraz z prądem krwi zostanie przeniesiony do mniejszy naczyń zamykając ich światło. Podczas organizacji takiego zakrzepu również dochodzi do rozłożenia fibryny na mniejsze cząsteczki - D-dimery.

    Łatwo więc zauważyć, że obecność D-dimerów we krwi jest związana z wcześniejszym powstaniem zakrzepu w naczyniach krwionośnych. Normalnie u człowieka te cząsteczki nie powinny być wykrywane. Obecność D-dimerów we krwi świadczy o powstałej skrzeplinie. Niewielkie stężenia D-dimerów wskazują na niewielki proces tworzenia się zakrzepów

    Wysokie D-dimery wskazują na obecność materiału zakrzepowego i większe ryzyko powstania niedokrwienia ważnych tkanek dla organizmu człowieka.

     

    Jakie są wskazania do badania D-dimerów?

     

    Oznaczenie stężenia D-dimerów nie jest standardowym badaniem wykonywanym w ramach morfologii krwi. Poziom D-dimerów we krwi u pacjenta wykonuje się w przypadku podejrzenia zakrzepu lub zatoru naczyń krwionośnych.

    Oznaczenia D-dimerów jest przydatne u pacjentów z podejrzeniem żylnej choroby zakrzepowo zatorowej. Szczególnie obarczonych zakrzepicą żył głębokich lub zatorowością płucną.

    Poziom D-dimerów wykonywany jest również u pacjentów z podejrzeniem zespołu rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC). Zwłaszcza jeżeli wyniki laboratoryjne pacjenta wskazują na nadpłytkowość.

    Pacjent przed oznaczeniem D-dimerów nie musi się specjalnie przygotowywać. Do oznaczenia D-dimerów potrzebna jest próbka pełnej krwi pacjenta. W celu pobrania materiału do badania wykonuje się wkłucie do naczynia żylnego. Najczęściej jest to żyła łokciowa znajdująca się na kończynie górnej.

    Jest klika metod służących do oceny poziomu D-dimerów. Różnią się one aparaturą oraz czasem wykonania oznaczenia. Standardową techniką oznaczenia stężenia D-dimerów jest metoda immunoenzymatyczna – ELISA. Nie jest jednak chętnie stosowana ze względu na długi czas wykonywania oznaczenia (do 8 godzin), a także skomplikowany proces przygotowania próbek. W chwili obecnej stosuje się zautomatyzowaną aparaturę, która podaje wyniki ilościowe oznaczenia D-dimerów znaczenie szybciej, nawet do 1 godziny.

     

    D-dimery – norma

     

    Normą dla D-dimerów są wartości poniżej 500µg/l. Ta wartość dotyczy osoby dorosłej, przed 70 rokiem życia. Stężenie D-dimerów wraz z wiekiem ulega podwyższeniu. Dlatego podczas interpretacji wyniku należy uwzględnić inne czynniki, które mogą mieć wpływ na wynik.

    Ocena otrzymanych wartości oznaczenia powinna być przeprowadzona przez lekarza prowadzącego.

     

    Wysokie i podwyższone D-dimery

     

    Interpretacje poziomu D-dimerów należy prowadzić z uwzględnieniem innych badań laboratoryjnych, obrazowych, a także objawów klinicznych prezentowanych przez pacjenta. Jest to bardzo ważne, aby ocenić pacjenta całościowo, a nie jedynie ze względu na podwyższony wynik D-dimerów.

    U pacjentów z podejrzeniem zakrzepicy żył głębokich wykonuje się między innymi oznaczenie D-dimerów oraz badanie USG kończyn dolnych. Jeżeli badanie obrazowe nie wykaże żadnych niepokojących zmian, poziom D-dimerów nie przekroczy wartości 500µg/l można wykluczyć postawione podejrzenie.

    Podobnie jest w przypadku zatorowości płucnej. Pacjent z tą dolegliwością będzie się uskarżał na ból w klatce piersiowej, duszność, a także będzie obecne krwioplucie. Oznaczenie D-dimerów zleca się po otrzymaniu niejednoznacznego wyniku scyntygrafii płuc. Wynik poniżej górnej granicy pozwala wykluczyć zator płuc.

    U pacjentów z podejrzeniem rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, wyniki laboratoryjne przedstawiają:

    • podwyższony poziom D-dimerów powyżej 500µg/l;
    • obniżona wartość płytek krwi (mniejsza niż 100000/µl);
    • obniżone stężenie protrombiny o 50%;
    • wartości fibrynogenu mniejsze niż 1g/l.

    Nieswoiście podwyższony poziom D-dimerów występuje w przebiegu:

    • zakrzepicy;
    • infekcji;
    • chorób nowotworowych;
    • po dużych zabiegach chirurgicznych.
    Tagi: D-dimery

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.