zarejestruj się zaloguj się

Badanie serologiczne kiły

Tekst: Redakcja Wylecz.to
Badanie serologiczne kiły
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 30. października, 2013

Kiła jest to jedna z najpowszechniejszych chorób wenerycznych. Diagnostyka w kierunku kiły ważna jest nie tylko przy wykrywaniu i leczeniu poszczególnych przypadków, ale także ze względów epidemiologicznych. Innym ważnym powodem wdrożenia badań na kiłę jest zapobieganie wystąpieniu kiły wrodzonej u nowo narodzonych dzieci.  

SPIS TREŚCI:

    Czym jest badanie serologiczne kiły?

     

    Kiła jest to choroba weneryczna wywołana przez bakterię – krętek blady (Treponema pallidum). Ma bardzo charakterystyczny obraz kliniczny – przebiega w trzech etapach, z których w każdym występują inne objawy.

    Kiła wrodzona, przekazana dziecku przez matkę, ma różny przebieg, w zależności od stadium choroby matki. Potwierdzenie choroby przez izolację krętków z organizmu na ograniczone zastosowanie w diagnostyce kiły. Jest to możliwe tylko w pierwszym okresie, trudne i pracochłonne. Biorąc pod uwagę względy epidemiologiczne oraz potrzebę szybkiej i dokładnej diagnostyki, poszukiwano innych metod. Wszystkie te warunki spełniają badania serologiczne. Polega ona na oznaczaniu przeciwciał we krwi chorego. Przeciwciała są to białka odpornościowe, wydzielane w celu unieszkodliwienia drobnoustroju, w tym przypadku krętka bladego.

    Swoiste przeciwciała pasują jak klucz do zamka do antygenu – specjalnej cząsteczki na powierzchni krętka. Cząsteczka ta na innych krętkach, np. Reitera czy Nicholsa, jest taka sama jak na krętkach bladych, co pozwala na używanie tych łatwo hodujących się bakterii w diagnostyce kiły. Wykrycie przeciwciał w badaniu serologicznym skierowanych przeciwko patogenom wywołującym kiłę potwierdza chorobę, i to stanowi podstawę diagnostyki kiły.

     

    Na czym polega badanie serologiczne kiły?

     

    W diagnostyce kiły stosowane są dwie metody: swoiste i nieswoiste. Wszystkie opierają się na biologicznej reakcji połączenia antygenu, czyli cząsteczki pochodzącej z drobnoustroju, z przeciwciałem.

    Kiedy przeciwciało znajdzie antygen, łączy się z nim i w ten sposób go unieszkodliwia. Każde przeciwciało jest specjalnie dobrane do antygenu. W metodzie nieswoistej jako antygen stosuje się antygen z wyciągu z serca wołu. Reaguje z przeciwciałami przeciwkrętkowymi dokładnie tak, jak antygen prawdziwego krętka, bo jest do niego podobny.

    Jeśli w surowicy pacjenta znajdują się przeciwciała, wiążą się z antygenami kardiolipinowymi i w konsekwencji w badanej próbce wytrącają się w postaci kłaczków. Dlatego też serologiczne odczyny nieswoiste nazywane są inaczej kłaczkującymi lub flokulacyjnymi (ang. floccule – kłaczek). Należą do nich: VDRL, USR i RPR.

    W metodach swoistych wykorzystuje się antygeny krętkowe – krętka bladego i krętka Reitera i Nicholsa. Do odczynów swoistych w diagnostyce kiły zalicza się: FTA, FTA-ABS, TPHA, TPI, EIA. 

    • W teście FTA jako antygenów używa się krętków Reitera i Nicholsa. Do badanej surowicy dodaje się antygen, a następnie wykrywa powstałe kompleksy. Do całej probówki dodaje się nieco fluoresceiny, łączącej się w specjalny sposób z powstałymi kompleksami. W ten sposób można je łatwo wykryć.
    • Test FTA-ABS jest modyfikacją testu FTA. By zwiększyć swoistość badania, i wykryć przeciwciała skierowane tylko przeciwko krętkowi blademu, stosowane są filtry absorbujące pozostałe przeciwciała, wspólne dla wszystkich krętków.
    • TPHA to test hemaglutynacyjny. Ta skomplikowana nazwa oznacza, że w jego przebiegu dochodzi do hemaglutynacji, czyli zlepiania się ze sobą krwinek czerwonych. Krwinki barana używane w badaniu opłaszczone są antygenem krętkowym. Przeciwciała znajdujące się w surowicy chorego prowadzą do łączenia się krwinek w większe konglomeraty.
    • TPI jest odczynem unieruchomiania krętków (inna nazwa to test Nelsona-Mayera). Do badania używa się żywych krętków i określa stopień ich unieruchomienia po dodaniu surowicy zawierającej przeciwciała przeciwkiłowe unieruchamiające.

     

    Wskazania do badania serologicznego kiły

     

    Kiła nabyta przenoszona jest drogą płciową. W jej przebiegu można wyróżnić trzy okresy. Dwa pierwsze składają się na kiłę wczesną, trzecie stadium to kiła późna. Kiła wczesna to pierwsze dwa lat od zakażenia.

    • Pierwszy okres to czas od początku choroby do 9 tygodnia. Powstaje wówczas tzw. objaw pierwotny w miejscu wniknięcia krętków, po 3-4 tygodniach. Jest to twardy naciek, który ulega owrzodzeniu. Najczęściej znajduje się na narządach płciowych, choć możliwe są oczywiście inne lokalizacje. Równocześnie powiększeniu ulegają okoliczne węzły chłonne. Wrzód pierwotny jest bardzo twardy (niektórzy klinicyści porównują go ze spoistością chrząstki), ma okrągły kształt, równe brzegi i dno. Zmiana ulega samoistnemu wygojeniu po kilkunastu dniach. Pomiędzy kiłą pierwszego i drugiego okresu występują okresy bezobjawowe.
    • Kiła drugiego okresu to wszystkie objawy, które pojawiają się pomiędzy 9 tygodniem a końcem 2 roku od zakażenia. Dochodzi do rozsiewu krętków drogą krwiopochodną. Pierwszym objawem kiły w drugim stadium kiły jest wysypka, tzw. osutka wczesna. Drobne, różowe plamki pojawiają się na całym ciele. Osutka znika po 2-3 tygodniach. Zmiany, które pojawiają się później, są bardzo różnorodne. Zalicza się tu wysypki z grudkami, krostami, plamkami. Mogą występować także na błonach śluzowych. Oprócz wysypki, w kile drugiego okresu może pojawić się kiłowe zapalenie gardła, krtani, łysienie kiłowe i bielactwo kiłowe.
    • Kiła trzeciorzędowa to stadium pojawiające się po 2 latach od zakażenia. Zmiany dotyczą wielu narządów, najczęściej jednak kiła późna dotyczy układu sercowo-naczyniowego i nerwowego.

    Kiła wrodzona powstaje w wyniku przeniesienia krętków z chorej kobiety na płód, zazwyczaj około 16 tygodnia ciąży. Kiła wrodzona wczesna występuje u dzieci do dwóch lat. Stwierdza się charakterystyczne zmiany skórne, kostne i w narządach wewnętrznych. Zmiany występują tuż po urodzenia, a choroba często jest śmiertelna. W kile wrodzonej późnej występują jeszcze inne zmian, m.in.:

    • szablaste podudzia,
    • nos siodełkowaty,
    • zęby Hutchinsona,
    • śródmiąższowe zapalenie rogówki.

     

    Jak wygląda badanie?

     

    W celu uzyskania materiału do badania serologicznego w kierunku kiły, pobiera się próbkę krwi żylnej z żyły łokciowej. W laboratorium wykonuje się różne odczyny, w zależności od fazy zakażenia. W badaniach przesiewowych wykonywane są testy reaginowe (USR, VDRL, RPR).

    Jeśli wyniki będą dodatnie, chorobę należy potwierdzić testami krętkowymi: FTA-ABS, TPHA, EIA. Testy ilościowe VDRL, RPR i FTA służą do obserwacji postępu choroby i kontroli po leczeniu kiły. Testy TPHA i EIA mogą być pozytywne nawet przez całe życia, po wyleczeniu choroby, dlatego nie mogą być stosowane w celu kontroli leczenia. W kile wrodzonej postępowanie diagnostyczne jest takie samo.

     

    Przeciwwskazania do badania serologicznego kiły

     

    Nie istnieją żadne przeciwwskazania do badania. 

    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Ziarniniak pachwinowy
    Znaleziono: 3 wyników

    Powiązane filmy

    Znaleziono: 3 wyników
    Wyświetlaj: 10 20 wyników

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.