zarejestruj się zaloguj się

Audiometria tonalna (badanie słuchu tonalne progowe)

Tekst: Redakcja Wylecz.to
Audiometria tonalna (badanie słuchu tonalne progowe)
Źródło: Fotolia.com
Dodane: 18. listopada, 2013

Badanie słuchu tonalne progowe (audiometria tonalna) jest badaniem subiektywnie oceniającym, jakie dźwięki pacjent jest w stanie usłyszeć. Badanie adiometryczne służy do diagnozowania niedosłuchu przewodzeniowego i odbiorczego. Audiometria tonalna jest badaniem nieinwazyjnym i bezpiecznym. Przebywanie w kabinie audiometrycznej może utrudnić badanie osobom cierpiącym na klaustrofobię.

SPIS TREŚCI:

    Czym jest audiometria tonalna?

     

    Badanie (audiometria) tonalno-progowe jest subiektywną metodą badania słuchu, ponieważ uzyskane wyniki są jedynie zapisem odbioru wrażeń słuchowych podanych przez badanego.

    W audiometrii progowej bada się przewodnictwo słuchowe zarówno powietrzne, jak i kostne. Droga odbioru bodźców słuchowych zaczyna się od małżowiny słuchowej, która zbiera fale z otoczenia. Dalej bodziec drogą powietrzną wędruje przez przewód słuchowy zewnętrzny do ucha środkowego za pośrednictwem błony bębenkowej. Szereg kosteczek słuchowych w uchu środkowym wzmacnia falę akustyczną, która w uchu wewnętrznym jest zamieniona na impuls elektryczny. Wędruje on za pomocą nerwu ślimakowo-przedsionkowego i dochodzi do mózgu. W obszarze skroniowym impuls jest interpretowany i uporządkowany jako określona informacja. Za pomocą przewodnictwa kości czaszki dźwięki również mogą dochodzić bezpośrednio do ucha wewnętrznego, bez pośrednictwa ucha zewnętrznego i środkowego. Za pomocą audiometrii można określić, czy narząd słuchu jest uszkodzony na tym poziomie, czy też uszkodzenie dotyczy głębszych elementów drogi słuchowej.

     

    Na czym polega audiometria tonalna?

     

    Audiometria tonalna progowa polega na zbadaniu, jakie dźwięki pacjent jest w stanie usłyszeć. Generator wytwarza dźwięki o różnym natężeniu, w zakresie częstotliwości 125-8000 Hz, a badający nanosi na wykres wartości, przy których pacjent sygnalizuje usłyszenie dźwięku. Badanie audiometryczne przeprowadzane jest w specjalnej kabinie, która musi spełniać szereg norm. Wynik badania przedstawiany jest w formie audiogramu, który jest funkcją zależności natężenia dźwięku (mierzonego w decybelach) od jego częstotliwości. W zależności od rodzaju niedosłuchu, krzywe zarówno przewodnictwa kostnego jak i powietrznego mają charakterystyczne kształty i położenia na wykresie.

    Przy braku patologii, obie krzywe leżą blisko siebie – kości przewodzą dźwięki tak samo dobrze jak przewód słuchowy i kosteczki w uchu środkowym. W przypadku, gdy krzywa kostna leży prawidłowo, a próg słyszenia przez powietrze jest dużo wyższy – można z dużą dozą prawdopodobieństwa podejrzewać choroby ucha zewnętrznego i środkowego, np. otosklerozę, czyli nadmierne kostnienie kosteczek słuchowych. Jest to tzw. niedosłuch przewodzeniowy. Gdy krzywe są blisko siebie, ale obie mają wysoki próg słyszenia, problem tkwi w uchu wewnętrznym lub głębiej w mózgu – jest to niedosłuch odbiorczy. Audiogram może wskazać dokładnie także wielkość ubytku słuchu dla konkretnych częstotliwości. Przy postawieniu diagnozy – ubytek słuchu – stosuje się średni próg słuchowy dla częstotliwości:

    • 500 Hz,
    • 1000 Hz,
    • 2000 Hz.

     

    Wskazania do badania audiometrii tonalnej

     

    Wskazaniami do przeprowadzenia badania audiometrycznego są:

    • podejrzenie niedosłuchu przewodzeniowego – badanie audiometryczne, które w takich przypadkach wykazuje nieuszkodzone przewodnictwo kostne przy złym powietrznym, potwierdza wstępną diagnozę. Istnieje kilka charakterystycznych cech, jak lepsze rozumienie mowy przez telefon niż przy kontakcie bezpośrednim (przyłożona słuchawki w okolice ucha pozwala na zebranie części fal także przez kości czaszki), głośne oglądanie telewizji czy słuchanie radia i, paradoksalne, lepsze rozumienie mowy w hałasie niż w ciszy. Wiele chorób ucha zewnętrznego i środkowego może prowadzić do powstania niedosłuchu przewodzeniowego. Najczęstszą z nich jest zatkanie przewodu słuchowego zewnętrznego woskowiną. W przewodzie tym mogą także rozwijać się guzy, zamykające jego światło. Po zapaleniu lub urazie przewód słuchowy może też zarosnąć. Banalne infekcje górnych dróg oddechowych, zaniedbane lub źle leczone, mogą objąć swym zakresem także ucho środkowe i doprowadzić do przejściowego, a potem stałego niedosłuchu w wyniku otosklerozy;
    • podejrzenie niedosłuchu odbiorczego – niedosłuch odbiorczy powstaje przy uszkodzeniu ślimaka w uchu wewnętrznym, nerwu ślimakowego lub drogi słuchowej w mózgowiu. Odmiennie do niedosłuchu przewodzeniowego, chory gorzej rozumie mowę w hałasie, ma problemy z rozróżnianiem dźwięków (słyszy rozmowę, ale nie rozumie słów), źle reaguje na bardzo głośne dźwięki. Inną charakterystyczną cechą dla tego rodzaju niedosłuchu jest lepsze słyszenie niskich dźwięków. Przyczyn jest bardzo wiele, oprócz zapaleń, urazów, guzów i wad rozwojowych, wyróżnia się także:
      • urazy głowy,
      • zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych,
      • guzy mózgu,
      • stwardnienie rozsiane,
      • choroby naczyń mózgowych, np. tętniaki.

    Niedosłuch w starszym wieku również ma charakter odbiorczy.

     

    Jak wygląda badanie audiometrii tonalnej?

     

    Badanie audiometryczne odbywa się w specjalnej pracowni badania słuchu. Przed samym badaniem wykonywane są próby należy dostarczyć lekarzowi wszystkie poprzednie badania i dokumentację medyczną dotyczącą obecnej choroby. Badanie odbywa się w kabinie audiometrycznej, która jest całkowicie wyizolowana akustycznie od otoczenia. Badające dokładnie instruuje pacjenta, kiedy i jak ma sygnalizować usłyszenie dźwięku, przeprowadzanych jest kilka prób przed samą procedurą, gdyż od dokładnego zrozumienia istoty badania zależy jego powodzenie.

     

    Przewodnictwo powietrzne

     

    Na początku w audiometrii tonalnej badane jest przewodnictwo powietrzne. Na głowę pacjent zakłada słuchawki, jednak tylko z jednej z nich będą płynąć dźwięki – jako pierwsze do ucha lepiej słyszącego. Ważne jest, aby obwódka słuchawki całkowicie zakrywała małżowinę słuchową, ale nie uciskała. Następnie aparaturę nastawia się na określoną częstotliwość i zwiększa (lub niekiedy zmniejsza) natężenie dźwięku (czyli jego głośność) do czasu, kiedy pacjent zasygnalizuje, że słyszy dźwięk. Sygnałem może być naciśnięcie guzika na małym urządzeniu połączonym z oprzyrządowaniem dla lekarza, podniesienie ręki lub inny, umówiony sygnał. Następnie zmieniana jest częstotliwość i znów wzrasta natężenie dźwięku. Badanie powtarzane jest dwa razy dla każdej częstotliwości. Całą procedurę wykonuje się także na drugim uchu.

     

    Przewodnictwo kostne

     

    Po badaniu przewodnictwa powietrznego wykonuje się test na przewodnictwo kostne. Do skóry na czole lub wyrostku sutkowatym (jest to wystająca tuż za uchem część kości skroniowej, można wyczuć ją jako twardy guz) przytwierdza się tzw. słuchawkę kostną (wibrator), umieszczoną na opasce zakładanej na głowę. Słuchawki pozostają na uszach badanego, a przewód słuchowy zewnętrzny dla poprawy wiarygodności badania zamyka się czasem zatyczką. Dalsza część badania audiometrycznego odbywa się tak samo jak badanie przewodnictwa powietrznego. Często powtarza się całe badanie, dla potwierdzenia uzyskanych wyników. Cała procedura trwa kilkadziesiąt minut, zazwyczaj około 30.

     

    Przeciwwskazania do audiometrii tonalnej

     

    Przeciwwskazaniami do badania audiometrycznego mogą być:

    • klaustrofobia – kabina audiometryczna jest ciasna i szczelnie zamykana, co mogłoby wywołać napad lęku;
    • brak współpracy chorego – badanie opiera się na zgłaszaniu usłyszenia dźwięku, co ze względów oczywistych niemożliwe jest u małych dzieci, osób chorych psychicznie, otępiałych.
    PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
    Głuchota starcza

    Newsletter

    Chcesz otrzymywać informacje
    o nowych artykułach i produktach?

    Facebook_icon    GooglePlus_icon    YouTube_icon    twitter_icon

    Copyright © 2012-2016 Wylecz.to All Rights Reserved. Wszystkie prawa zastrzeżone

    Treści z serwisu wylecz.to mają na celu polepszenie, a nie zastąpienie, kontaktu pomiędzy Użytkownikiem Serwisu a jego lekarzem. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Przed zastosowaniem się do porad z zakresu wiedzy specjalistycznej, w szczególności medycznych, zawartych w naszym Serwisie należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Administrator nie ponosi żadnych konsekwencji wynikających z wykorzystania informacji zawartych w Serwisie.  

    Zamknij ten komunikat

    Nasze strony wykorzystują pliki cookies.

    Na naszych stronach używamy informacji zapisanych za pomocą cookies m.in. w celach reklamowych i statystycznych. Mogą też stosować je współpracujące z nami podmioty, takie jak firmy badawcze oraz dostawcy aplikacji multimedialnych. W każdej przeglądarce internetowej można zmienić ustawienia dotyczące cookies. Korzystanie z naszych serwisów internetowych bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zapisane w pamięci urządzenia. Więcej informacji można znaleźć w naszej Polityce Cookies.